Melanie Martinez - Cry Baby (2015)

"Carousel" kwam toevallig eens langs via een suggestie-playlist van Spotify. Apart nummer, gekke stem en een beetje een horror-carnaval sfeertje; mijn interesse was gewekt en ik zette het hele album eens op als achtergrond. Het blijkt een echt groei album: in eerste instantie lijken de meeste nummers niet heel interessant, maar de meeste teksten zijn behoorlijk gevat en na een paar keer luisteren klikte ook de productie van de meeste nummers opeens. Wat mij betreft één van de interessantste (indie) pop platen van de 2015. Melanie's wat kinderlijke stem is wel iets waar je aan moet wennen, maar binnen het concept van dit album past het eigenlijk uitstekend.

Elektronische pop met een alternatief randje, zowel visueel als in de teksten. Ken haar verder niet maar ze komt binnenkort naar de Melkweg, genoeg redenen om dit eens te beluisteren. Een beetje de gekte van Miley Cyrus maar dan zonder de Hip Hop zou ik het omschrijven. Had van mij wel wat donkerder gemogen maar misschien durfde ze dat niet aan, wellicht dat het live wat rauwer en donker zal zijn. Het is net iets te braaf, maar ga dit nog wel een paar keer luisteren.

In Pity Party zit een zin gecoverd van It's My Party (and I Cry If I want to) van de vorig jaar overleden Lesly Gore.

Afsluiter Mad Hatter is voorlopig favoriet, Sippy Cup heeft ook wel iets.

Melanie Martinez werd in Amerika ondekt na haar deelname aan The Voice USA in 2012, waar ze, gecoached door Maroon 5 zanger, 3de.werd. Ze zong liedjes op haar grappige retro indie manier, of het nou v/d White Stripes Seven Nation Army was of Britney Spears Toxic. Haar haar altijd geverft in 2 kleuren, spleetje tussen haar tanden en een hele leuke punky retro look, die ook in haar video's terug te zien zijn. Ze heeft eerst een EP uitgegeven; Dollhouse, een fantastisch nr. over hoe mensen lijken, maar in werkelijkheid de schijn ophouden, alsof ze in een poppenhuis wonen. Maar gelukkig pakte het op en al snel kwam dan haar cd Cry Baby uit, die eigenlijk een bepaald thema heeft, die op elkaar volgen soms, maar met haar booklet erbij op een hele leuke manier best zware onderwerpen aangaat. Van gestoorde familierelaties tot uiterlijk en plastische chirurgie, erbij horen, nare ervaringen in de liefde en haar eigen gekheid en natuurlijk liefde en de pro en cons daarvan. De titels zijn ook allemaal wat kinderlijk, haar clips zijn kleurvol en grappig en soms psycho, vooral Sippy Cup en Dollhouse. Op YouTube staan al haar clips en de nrs die ze niet op video heeft en ik vind het fantastisch, ook al stelt de muziek zelf niet eens veel voor, het meeste komt uit de sythesyzer, met de gekste geluiden. Voor de fans van de serie American Horror Story, haar nr. Carousel is ;later gebruikt voor het deel Freakshow. Ik ken de plaat al een tijdje, maar vind het nog steeds leuk om te horen en elk nr. heeft wel iets dat op jou leven of die v/e ander slaat en het zijn ook vooral de teksten die het hem doen. Retro indie pop klopt wel ja, maar beter dan Marina and the Diamonds, Halsey en ikzelf vind het niets van Miley Cyrus weghebben. Check het uit, het is echt zo creatief en de teksten, vooral voor tienermeisjes en vrouwen die wel wat hebben meegemaakt, is het heel herkenbaar en kan je je ook in herkennen. Op een paar mindere nrs na (Cake en Playdate v/d Bonustracks) vond ik Mrs. Patatohead en Mad Hatter, beide niet uitgegeven op single, de beste nrs. maar dat komt omdat je die met de clips eerst het meest bekijkt en beluisterd, want op zich vind ikzelf geen één nr. slecht, alleen wat minder.