Beyond the Black - Songs of Love and Death (2015)

Ik zag deze band begin vorige maand als voorprogramma van Queensrÿche en Armored Saint. Heeft verder echt compleet niets met die bands te maken, eerder met Delain, Nightwish of Within Temptation. Erg lekkere popmetal met catchy refreintjes... het hele album door. Goeie binnenkomer van deze band. Vorig jaar opgericht, nu al toerend met grote bands en met een uitstekend klinkende CD. Hoe doen ze het vraag je je dan af.

Uitstekend debuut van deze Duitsers onder leiding van zangeres Jennifer Haben. Goede songs, lekker catchy maar niet te commercieel. Vaak met wat folky invloeden en behoorlijk wat variatie binnen het nummer. Erg goede productie. Band heeft ondertussen meerdere albums uit en is razend populair bij onze oosterburen.

Vroeger was ik een redelijk groot fan van Within Temptation en ben ik van mening dat hun hoogtepunt ligt bij het album The Unforgiving uit 2011. Vanaf album Hydra haakte ik af; de sound stond me opeens een stuk minder aan, veel galm op de zang van Sharon den Adel, een meer djent-achtige metal-stijl diende zich aan en de geforceerde productie op latere albums vond ik ook maar niets.
Hoe mooi is het dan om te horen dat er in Duitsland een band bestaat die zowaar de stijl hanteert van Within Temptation ten tijden van het album The Unforgiving! Alsof Beyond the Black als het ware het estafettestokje heeft overgepakt en vanaf het debuutalbum Songs of Love and Death de weg bewandelt waarvan ik had gehoopt dat Within Temptation dat zou doen na dat geweldige album van ze uit 2011.
Dus was het voor mij exit Within Temptation en welkom Beyond the Black! Zelfs zangeres Jennifer Haben doet me regelmatig aan de overigens bijna niet te vergelijken Sharon den Adel denken!!

Mijn eerste kennismaking met Beyond the Black was toen ik op een gegeven moment behoorlijk onder de indruk het optreden op YouTube aanschouwde die de band gaf op Wacken Open Air 2019 (de volledige registratie is hier te zien: https://www.youtube.com/watch?v=s-2CMhqbJbY) en ik in de ban raakte van de (overigens in een erg leuke outfit ronddartelende ) Jennifer Haben die naast haar geweldige podium-presentatie een stem liet horen waarvan ik dus even dacht: is dat Sharon den Adel die ik daar hoor?
Niets van dat alles dus, want Beyond the Black heeft naast de Within Temptation-vergelijking toch vooral ook hun eigen stijl: even los van de erg prettige zang van Jennifer, klinkt de band veel meer gitaar-georiënteerd, is een stuk steviger over de gehele linie, maar vooral weten ze het in te pakken in stuk voor stuk toegankelijke en catchy, poppy-klinkende symfonische metal die ongelooflijk toegankelijk en prettig in het gehoor ligt. Memorabel, fijne gitaar-riffs en mooie solo's, bombastische momenten en prachtige, meer ingetogen ballads; Beyond the Black heeft het eerlijk gezegd echt allemaal!

En zo werd het tijd om de band meer en meer te gaan ontdekken en kwam ik dus uit op het album wat Within Temptation ná The Unforgiving had moeten maken, namelijk Beyond the Black's debuut Songs of Love and Death.
En meteen laat de band (of in dit geval ten tijde van het debuut meer het project, gezien er behoorlijk veel mensen meegewerkt hebben aan dit album waaronder de invloedrijke producer/gitarist Sascha Paeth) horen wat ze in haar mars heeft; in 55 minuten tijd jagen ze er 12 ongelooflijk verdienstelijke nummers doorheen die het midden houdt tussen poppy en symfonische metal en blijkt de centrale factor hier toch echt de hele fijne popstem van Jennifer Haben te zijn. Haar toegankelijke stem is onmogelijk om niet mooi te vinden en is dé reden om Beyond the Black wel degelijk te zien als een band om zeer veel rekening mee te houden.

Vijf albums lang laat Beyond the Black al horen wat ze in hun mars hebben (het zesde album komt overigens uit komende januari) en eigenlijk kan ik alleen maar concluderen dat het allemaal de moeite waard is, als je tenminste houdt van deze (weliswaar niet al te originele, maar niet te versmaden en onweerstaanbare) stijl van metal.

Soms is er her en der wat gegrom en death growls te horen van (volgens mij) één van de de gitaristen en dit is meer als bijkomstigheid bedoelt om de desbetreffende nummers nog wat extra kracht mee te geven. Niets mis mee, het wordt vaker gedaan en het past er wonderwel bij.

Het gehele album klinkt eigenlijk behoorlijk consistent en t/m het nummer "Drowning in Darkness" is het allemaal toch echt best sterk materiaal wat we voorgeschoteld krijgen. Het heilige vuur neemt een beetje af bij de laatste drie nummers, maar zijn nog steeds goed genoeg om het album als geheel een dikke 4 punten mee te geven.
Het midden van de plaat is het best en bevat de meeste hoogtepunten met in ieder geval het bombastische en stevige "When Angels Fall", het prachtig meeslepende en epische "Pearl in a World of Dirt" en (opvallend genoeg) doet de tevens erg goede live-favoriet "Hallelujah" om één of andere reden wat denken aan Iron Maiden's "Fear of the Dark" wat vooral te danken is aan het begin en einde van het nummer.
Ook het stuwende en ietwat venijnige "Running to the Edge" mag ook even extra vermeld worden. Dit nummer had echt zo op Within Temptation's The Unforgiving kunnen staan!
Tot slot valt "Numb" zeker ook op, deels vanwege de opvallende zangpartijen van Jennifer die vooral op dit nummer laat horen dat ze écht goed kan zingen. De beheersbare hoge uithalen die ze hier laat horen, zijn van opvallend hoog niveau!

Beyond the Black is, ondanks dat ze weer één van de vele van dit soort bands zijn binnen het genre, toch een opvallende, omdat ze het in zich hebben om met goed songmateriaal voor de dag te komen. Niet voor niets is het, mede daarom, een populaire band en ten tijde van het debuut traden ze zelfs al op als voorprogramma van grote bands zoals bijvoorbeeld Queensrÿche. Best een eer om op die manier als beginnende band voor de dag te komen.

Hoe gek is het dan ook, dat vooral op Metal Archives een hoop negatieve reviews staan betreffende dit album. Toch wel behoorlijk onterecht naar mijn mening.
Gelukkig bestaan er nog altijd persoonlijke meningen en die van mij valt in ieder geval positief uit en al helemaal gezien de band op de opvolger Lost in Forever zelfs nog nét even wat beter voor de dag zou komen.

Mooi album! Daarom ook 4 punten!