Amanda Pearcy - An Offering (2015)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Amanda Pearcy - An Offering - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Er zijn van die platen die zomaar uit het niets opduiken, maar vervolgens na één keer horen volstrekt onmisbaar zijn. Royal Street van Amanda Pearcy was en is zo’n plaat.

Ik had nog nooit van Amanda Pearcy gehoord toen de plaat in februari 2013 voor het eerst uit de speakers kwam, maar 48 minuten later schaarde ik de tweede plaat van de singer-songwriter uit Austin, Texas, onder mijn persoonlijke favorieten aller tijden.

Amanda Pearcy kreeg het in het leven niet altijd voor niets en dat hoor je op Royal Street. Het geeft de plaat een lading die iets met je doet, of je dat nu wilt of niet.

Ook de opvolger van het prachtige Royal Street kwam er niet zonder slag of stoot. Er was uiteindelijk een crowdfunding campagne nodig om An Offering het levenslicht te doen zien, maar gelukkig is de plaat er nu.

Het is net als Royal Street een plaat waarvan je alleen maar zielsveel kunt houden. Amanda Pearcy vertolkt haar songs ook dit keer met hart en ziel en slaat 53 minuten lang de grond onder je voeten weg. De plaat maakt hierdoor onmiddellijk een verpletterende indruk.

An Offering werd net als Royal Street geproduceerd door de gelouterde Tim Lorsch en deze heeft An Offering voorzien van een heerlijk broeierig geluid. Luister naar An Offering en je waant je aan de oevers van de Mississippi. De Nederlandse herfst maakt plaats voor de plakkerige hitte van het diepe Zuiden van de Verenigde Staten en langzaam maar zeker word je steeds dieper in de zich langzaam voortslepende derde plaat van Amanda Pearcy gezogen.

Het budget voor An Offering was niet heel groot, maar de plaat klinkt werkelijk geweldig, zeker wanneer topgitaristen als Ray Bonneville en Jimmy LaFave Amanda Pearcy bijstaan, maar ook de soms ingetogen, soms uitbundig, maar altijd bijzonder hecht spelende band verdient heel veel lof.

Amanda Pearcy vertelt op An Offering mooie en indringende verhalen en vertolkt ze zoals alleen zij dit kan. An Offering is doorleefd, broeierig en emotievol en kan je met zijn mix van folk, blues, gospel en country eigenlijk alleen maar bij de strot grijpen.

Amanda Pearcy moet in dit genre concurreren met een heel leger vrouwelijke singer-songwriters, maar met haar songs, instrumentatie, productie, vocalen en beleving is ze deze concurrentie ook dit keer mijlenver voor. An Offering is één van de mooiste rootsplaten van 2015, zo niet de mooiste. Erwin Zijleman

Dat beloofd veel goeds Erwin, ga deze plaat snel luisteren. Momenteel ook de lijstaanvoerder van de Euramericana charts. Benieuwd of ze in de buurt kan komen van de nieuwe Patty Griffin.

Dat kan ze niet Bart, deze plaat van Pearcy begint veelbelovend, maar dat niveau kan ze niet het hele album vasthouden. Mooi album is het zeker wel. Maar om Griffin te evenaren, daar is echt wel wat meer voor nodig.

Eerste kennismaking met deze dame. Ik ga er eerst even voor zitten. Stem volgt.

Paradiso noord 10 oktober. Tickets bijna binnen

Het was stil vanavond in de Tuinzaal. Van dit prachtige album stonden tracks 1 t/m 9 op de setlist.

Ik was er ook bij, maar niet heel erg onder de indruk eerlijk gezegd. Het was zeker kwetsbaar, maar ook rommelig en niet goed op elkaar ingespeeld. Ik was wat teleurgesteld.

Dan hebben we elkaar vast en zeker gezien, Zwaagje!

Het was inderdaad wat rommelig, soms onbeholpen, maar dat paste juist wel in de setting, vond ik. Huiskamersfeertje. En na afloop was Amanda bereid om met iedere bezoeker nog even na te babbelen en ook oprecht geïnteresseerd te klinken. Dat maak je niet vaak mee.

Gisteren live gezien in het intieme zweethok dat Club Nine (Tivoli) heet, echt heel klein. Daar kwam ze geweldig tot haar recht, met een Nederlandse backingband onder leiding van BJ Baartmans. Broeierige, sexy blues en "hard life" verhalen met een doorleefde stem. Op het album voel je minder de zweetdruppels en zie je Amanda niet haar innige omhelzing met de microfoon houden. Ik weet niet wie er wijzer uit is gekomen, maar ik denk dat de microfoon gewonnen heeft, al scheelde het weinig.

Toch, ik hou van deze muziek, hoe monotoon het hier ook klinkt. Donker, vies, rauw.

p.s.: Wat mij betreft meer Lucinda Williams dan Patty Griffin. Al haalt ze ook het niveau van Williams op haar best "net" niet.

als ze weer eens met een band speelt geef ik haar een tweede kans. Ben bang dat ik mijn vrouw niet meer mee krijg, maar dat zien we dan wel weer.

Ik ben verbaasd dat ik hier niets bij heb geschreven destijds. Gewoon een prachtig album.

Door de maanden van 2014 en 2015 heen heb ik van grote afstand via de e-mail het maken van dit album meegemaakt. Van schrijfsessies aan haar keukentafel, de schoonmaakbaantjes die nodig zijn voor het levensonderhoud, allerlei problemen die de meeste mensen niet kennen, alles wat creativiteit in de weg staat dus en dan zo'n urgent album afleveren.

Het is inmiddels al jaren stil. Vandaag heb ik eens contact gezocht. Het goede nieuws is, ja, er zijn nieuwe liedjes, maar ze heeft geen geld om ze op te kunnen nemen en wil niet opnieuw een crowdfunding doen. Ze hoopt op laat dit jaar, begin volgend jaar en een tour late zomer/herfst 2020. Iets om naar uit te kijken dus!

mijn eerste kennismaking met de wat zompige, "swampy", "roots/americana" van de uit Houston, Texas afkomstige singer/songwriter Amanda Pearcy. viel mij in 1e instantie tegen, maar na meerdere luisterbeurten begonnen haar songs in te dalen en raakte ik overtuigd van de kwaliteit van dit album.
haar stem doet wel denken aan die van Lucinda Williams en de muziek heeft er ook wel raakvlakken mee. qua composities haalt zij niet dat niveau, maar LW is dan ook een songwriter van de buitencategorie. zij wordt ook wel vergeleken met artiesten als Mary Gauthier, echter de muziek van Amanda Pearcy is een stuk broeieriger en rauwer.

de broeierige opener "Ribbons and Bows" zet meteen de toon van dit album, prachtig gezongen met de van haar kenmerkende, doorleefde stem. de dampende roots/blues rock van tracks als "Pawn Shop Gun" met een fraaie pedal steel partij van Mike Daly, "Pallet on the Floor" en "Mellow Joy" worden afgewisseld met "rootsy" ballads als "An Offering", "Teach Me to Be" en "A Little Bit More".

prijsnummers zijn haar intense uitvoering van de Bobbie Gentry klassieker "Ode to Billie Joe" en de sfeervolle, ingetogen, instrumentale versie van de titeltrack "An Offering Reprise" met een weemoedig makende prachtige cello/viool partij van Tim Lorsch.

mindere tracks als "Comfort the Soul of a Man" en "Selfish Lover", weerhouden mij ervan om dit album hoger dan met een 4 te waarderen.

vermoed dat haar live optredens met band een sensatie zijn. aangezien dit (laatste) album uit 2015 dateert, en hierboven een bericht van WoNa staat dat zij niet opnieuw een "crowdfunding" wilde doen, weet ik niet of de getalenteerde Amanda Pearcy anno 2024 nog actief is in de muziek.

Album werd geproduceerd door Tim Lorsch
Recorded at Relac Soundfactory, Austin, Texas
All music and lyrics by Amanda Pearcy, except
"Ode to Billie Joe" (Bobbie Gentry)

The Band:
George Bradflute: acoustic, electric & baritone guitars, mandocello
Ron de la Vega: acoustic & electric bass
MIckey Grimm: drums, percussion
Tim Lorsch: baritone violin, cello
Amanda Pearcy: vocals

Additional musicians:
Ray Bonneville: harmonica
Vickie Carrico: voice (tracks 5,8,12)
Mike Daly: pedal steel guitar, resophonic guitar
Matt Giles: electric & rhythm guitar
Stefano Intelisano: Hammond B3, rhodes, farfisa
Jimmy LaFave: voice (tracks 4,11)
Britt Savage: voice (track 9)

potjandosie schreef:



Mooi dat je het album waardeert. Tijdens de pandemie heb ik haar nog een bericht gestuurd om te vragen hoe het met haar ging. Ze antwoordde opnieuw dat ze nummers had liggen om op te gaan nemen, maar daarna is het stil gebleven. Wie weet, komt er nog een album in de nabije toekomst.