t - Fragmentropy (2015)

Super goed nieuw album van t. Een rollercoaster ride met alle facetten dat een eigentijds prog-rock album nodig heeft. Drie albums in één zoveel ideeën als erop staan. Met weer een zeer goed geluid en poëtisch aandoende teksten. Topper!

En ook deze bleef groeien door meerdere luisterbeurten. Dat was met de vorige superplaat ook zo en deze is nog grootser veelomvattend dat het die tijd zeker nodig heeft. Maar aan de andere kant is het ook weer een vrij persoonlijk en intiem album, gezongen vanuit, volgens mij, louter door observaties gevormde teksten, die abstract gebracht worden. En als je de teksten leest is er door de regels door zeker wel een verhaal te lezen, al is het je eigen versie ervan... Feit in ieder geval: prachtige plaat met avontuur en dramatiek. Verder valt op dat het geluid weer dik in orde is!

In deze drukke tijden met veel grote releases moet je weleens oppassen dit soort platen niet te missen. Weinig aandacht in ieder geval in de muziekbladen die ik lees. Eerste indruk van deze Fragmentropy is wederom uitstekend. Moest een aantal maal bij de zang aan de Zweedse band Wolverine denken bij het beluisteren. Dit moet even groeien de komende tijd.

Wat is dit toch weer een prachtig album van T. Zijn vorige album vond ik al erg goed, deze is beter. Dit is het album dat Marillion zou moeten hebben gemaakt na Marbles. De stem van T doet me heel erg denken aan H. Met name het deel "The Politics of Entropy" (3, 4 en 5) zou waarlijk niet misstaan in de lijst van beste Marillion tracks die ik ken. Dit album staat zeker in m'n einde-jaar lijst van dit jaar....

+1
En het bijzondere vind ik wel dat het album ook nog gewoon elke keer groeit als ik het draai. Het is geen gemakkelijke muziek dit, maar als je het de kans geeft om te groeien, word je er steeds verder ingetrokken en hoor je steeds weer nieuwe dingen terug in de prachtige muziek van deze bijzondere artiest. Op meerdere manieren voor mij (één van de) meest gelaagde muziek die ik ken.

Ook dit blijf een intrigerende plaat van t. Hij had z'n eigen geluid al een paar albums eerder gevonden, maar om te blijven experimenteren is een goed idee. Na de eerste lome dreigende tonen volgt een gitaarmuur van jewelste. Hebben we dat gehad, want het draait niet om keiharde metal hierop. Wat opvalt is dat dit album eigenlijk een lange track is. En de meerdere keer terugkerende accordeon geluiden zijn een eigenaardige keuze, maar het werkt absoluut.
"Shades of Silver" is hier de prachtige afsluiter.

Op de volgende plaat "Epistrophobia" wordt het hele "Fragmentropy" gebeuren van een andere kant belicht. De andere kant van het verhaal...