Astral & Shit + Sádon - Imitation of Meditation (2013)

Klanken van verloren gewaande, overleden zielen zweven op een galmend klanktapijt en openen op deze manier het ruim twintig minuten durende "Imitation of Meditation" van het Russiche eenmansproject Astral & Shit en het Russische duo Sádon.

Het is een druilerige en kille, maar tegelijkertijd ook adembenemende en mooie luisterervaring en weet me vanaf de eerste seconde al mee te slepen naar een koude en desolate wereld.
Een donkere, regenachtige wereld die bestaat uit leegstaande gebouwen die dateren uit een lang vervlogen tijd. Gebouwen waarvan velen gereduceerd zijn tot slechts ruïnes. Stenen geraamten die de herinneringen lijken te bewaren van mensen die ooit in die gebouwen hebben gewoond. Mensen die er nog steeds lijken te zijn, omdat her en der uit de gaten van de muren, gaten waar ooit ramen in hebben gezeten, het geweeklaag van deze mensen nog steeds te horen zijn. Alleen is het nu de droeve zang van de doden geworden.
Ook al lijkt de plek, m.u.v. de aanwezigheid van de geesten, verder eenzaam en verlaten, heel even lijken er een soort van doffe klappen te weerklinken, alsof ergens in de verte, nog een laatste zinloze strijd wordt gestreden. Een strijd die er ook niet meer toe doet, omdat het einde toch al onvermijdelijk is.
Verder strompelend langs de verwoeste gebouwen, doemt er een verlaten en half verwoeste kathedraal op, vanwaaruit ceremoniëel en galmend gezang de aandacht trekt. Eenmaal aangekomen bij de poorten van de kathedraal, trek ik me terug in de enorme kerkzaal en lijkt een gesluierd figuur, al zingend, aan de andere kant van de zaal met een vreemd ritueel bezig. Onder het uitspreken van fluisterende bezweringen, haalt de figuur op een gegeven moment een mes te voorschijn, snijdt in één vloeiende beweging zijn eigen keel door en zakt langzaam in elkaar. Op het moment dat de zonderlinge figuur al stuiptrekkend in zijn eigen bloed ligt te baden, doemt het gezang van de doden weer op.
Omdat er geen enkele hoop meer is, besluit ik op een kerkbank te gaan liggen, sluit mijn ogen en luister naar het gezang, het gekletter van de regen tegen de glas-in-lood ramen van de kathedraal, totdat ik wegzink in een onrustige slaap. Ik ontwaak in een droom waarin mistige gestalten me wenken en mee nemen naar een onverklaarbare, maar gevoelsmatig vredige plek waar het om wat voor reden dan ook heel licht blijkt te zijn. Het licht verwelkomt me met open armen en het is dan ook uiteindelijk dit licht waarin ik stap...

Imitation of Meditation is een indrukwekkende EP, waarmee deze mysterieuze Russen bewijzen zeer intense dark ambient en drones te produceren. Het zou dan ook niet bij deze samenwerking alleen blijven, gezien Astral & Shit en Sádon later onder de naam Aveparthe opnieuw de handen ineen zouden slaan middels het album Aveparthe - Landscapes Over the Sea (2014).
Astral & Shit heeft onnoemelijk veel werk uitgebracht, zowel alleen als gezamenlijk met andere muzikanten. Maar al dit werk is praktisch over de gehele linie ontzettend de moeite waard en is dus verplicht voer voor iedere liefhebber van indringende, vaak duistere maar ook mooie ambient-soundscapes.
Deze EP is daarvan slechts het topje van de ijsberg, maar wat voor een topje!!