The Underachievers - Evermore: The Art of Duality (2015)

Phase 1 lijkt zo op het eerste -snelle- gehoor stukken dromeriger te zijn. Klinkt hier en daar hard als een botsproef bovendien. Etherische klanken liggen me erg goed, zoals ik allang wist door wat er in de jaren negentig in de San Fransisco Bay Area is gebeurd. Helaas komt een deel van Phase 1 in eerste instantie eerder kabbelend dan meeslepend zwevend op me over.

Zo op het eerste gehoord heel vet album. Vooral de rustigere 'zweverigere' nummers van phase 1 spreken me aan, die harde songs minder.

Na lang beraad kan ik alleen maar concluderen dat deze plaat vooral qua producties uitmuntend is. De stijlen van AK en Issa Gold zijn daarnaast heerlijk complementair. Hun flows zijn doorgaans strak en hun gerijm dik op orde. Tekstueel is het niet altijd even kwalitatief, maar met zulke ongenadig fijne beats kan ik daar niet over struikelen. 'We the Hope' vind ik -gezien de titel ironisch genoeg- de enige zwakkere track. Mijns inziens is dit het voorlopig beste Beast Coast-album.

Bij nog nader inzien ben ik toch minder onder de indruk. Raptechnisch is het tamelijk monotoon: dezelfde tempo's, intonaties, hetzelfde stemgebruik, vergelijkbare rijmschema's. Dat ze daar onderling standaard sterk in verschillen, kan het na veelvuldig beluisteren niet volledig meer compenseren. Daarnaast gaan de inhoudelijk niet bepaald overladen teksten op den duur lichtelijk vervelen. De raps blijven verre van slecht, de sfeer bijzonder en de beats heerlijk. Maar volle bak fantastisch is het helaas niet. Gewoon een goede plaat.