Ellen ten Damme - Alles Draait (2015)

Om maar met de deur in huis te vallen, met Alles Draait heeft Ellen ten Damme weer een prachtige plaat afgeleverd. Een deel van de nieuwe nummers waren al te horen tijdens de show die ze op De Parade had. En net als bij de vorige 2 albums was ook het nieuwe album bij haar te koop na afloop van de show. Fantastisch, dat dit kan! Ruim een maand voor de officiële verschijningsdatum.

Ellen ten Damme is één van de weinige Nederlandstalige artiesten waar ik naar luister en graag optredens van bijwoon. De Engelstalige albums luister ik niet of nauwelijks. De twee Nederlandstalige voorgangers staan in mijn top 5 van meest beluisterde albums ooit en ook het Duitstalige Berlin wordt zeer gewaardeerd. Dus dan hoop ik dat een opvolger minstens evengoed is. Dat is ook gelukt ook al waren de uitvoeringen tijdens De Parade niet heel geweldig. Ik heb sindsdien twee weken kunnen genieten van 11 nieuwe nummers waar je eigenlijk ook de twee laatste singles zou verwachten, Fotograaf en Zonder Woorden (Darling Drenthe), maar niet dus. Dat is dan één van de weinige minpunten aan dit album voor mij. De nummers zijn redelijk kort en komen dus in rap tempo voorbij waardoor je na 37 minuten klaar bent om 'em opnieuw op te zetten.

Ze noemt dit haar meest persoonlijke album in het persbericht over de verschijningsdatum en ik ervaar dat ook zo. Het album Durf Jij? is Pop met veel plezier, Het Regende Zon poëtisch artistieke Pop en op dit album is een Pop die naar singer-songwriter neigt met actuele onderwerpen die vaak luchtig uitgevoerd worden maar hier en daar is het toch behoorlijk direct en confronterend. Zoals in afsluiter Arie L. Ekster "... slachten...." waar de vogel in het laatste couplet plots vergeleken wordt met een asielzoeker. Waarmee tekstueel ook een link wordt gelegd met een eerder nummer, Lampedusa, van het album welke over een asielzoeker gaat. Of het verhaal in Verona van de Leur over de atlete die een pornoster is geworden. Ook Bloem lijkt mogelijk te verwijzen naar misbruik. Waterige Maan heeft de een melancholie zoals Het Dorp van Wim Zonneveld. Zowel Geen Spijt en Mijn Manier hebben een thema zoals My Way van "Old Blue Eyes" maar met een vleugje feminisme. Het Merellied is een geslaagd conceptlied waarin de zang van de merel centraal staat.

De meeste nummers inclusief Alles Draait (maar door) hebben een terugblikkend thema en dus is er meer melancholie dan Ellen zelf zegt behoefte aan te hebben. Ik ben ook zeer te spreken over de muziek en arrangementen. De gitaarpartijen zijn duidelijk gedoseerd soms minimaal maar wel heel bepalend voor de stemming van sommige nummers. De stem van Ellen staat veel meer op voorgrond maar vloeit prachtig samen met de muziek. De intro's van Lampedusa en Arie L. Ekster staan op zichzelf in schoonheid. De sirene Ellen ten Damme lijkt wel te lonken waarop aliens komen kijken in de intro van Lampedusa. Hoog kippenvel gehalte.

Mooi! Ik hou ervan. Ook vandaag gezien bij dwdd.
Lampedusa...zo actueel.

Zal dit album er op een zondagochtend eens bij pakken.

Deze net een eerste luisterbeurt aan het geven. En ik ben positief verrast. Waar ik het vorige album net een tikkie 'te' vond slaat Ellen nu de plank wel helemaal raak. Nu 'Waterige Maan' opstaan: wat een bloedmooi nummer is dat!

Drie singles van de Passion zijn nu ook uitgebracht, blijkbaar by popular demand.

Het kan aan mij liggen maar het klinkt wel alsof de auto-tune flink gebruikt wordt en dat ben ik eigenlijk niet gewend van Ellen.

Dacht even dat het aan de matige kwaliteit van de stream van Deezer lag maar heb ze nu ook op Spotify gehoord en er zit weinig verschil tussen.

Tevens is de videoclip voor de tweede single uitgebracht, dat is gelukkig een stuk fijner.
Geen Spijt het wordt wel anders genoemd: "Ik geloof niet.... dat ik ergens spijt van heb"

Hoe is het mogelijk?! Durf Jij heeft een paar mooie momenten plus ook mindere. Het Regende Zon waardeer ik enorm en dit album is compleet langs me heengegaan. Gelukkig duurde dat ook weer niet al te lang want nu heb ik dit dan toch ook meegekregen: het gebodene is wederom prachtig te noemen.

Van mij mag Ellen lekker in het Nederlands blijven zingen: bevalt me goed.