Nick Lowe - Party of One (1990)

All Men Are Liars... wat een statement!

8 stemmen is bitter weinig voor zo'n mooi ambachtelijk rock'n roll plaatje. Nick Lowe lijkt hélemaal vergeten anno 2009, jammer, want deze man heeft prachtige platen gemaakt, waaronder dit lekker complexloos ding, waar je zo doorheen fietst; 36 minuten puur spelplezier!

PS; mijn hoes ziet er wel geheel anders uit!

O ja, dit nog; deze week werd Nick Lowe 60 jaar, op de Vlaamse radio één werd er wel aandacht aan besteed; men gaf een korte bio en men draaide enkele songs, jawel!

Ik heb pas geleden nog een aantal verzamelaars van hem toegevoegd, dus helemaal vergeten is hij niet

Ken alleen de hitsingles van hem:

- I Love the Sound of Breaking Glass
- Half a Boy, Half a Man

Die zijn prima. In wat voor hoek moet ik dit verder zien?

Deze plaat rockt behoorlijk, het leunt aan bij het oeuvre van zijn oude maatje Dave Edmunds, niet verwonderlijk, ze zaten ooit samen bij Rockpile en Dave Edmunds produceerde dit kleinood ook.
Het latere werk, platen als The COnvincer en Dig My Mood zitten meer in het singer-songwriter hoekje; die zijn véél rustiger, en bloedmooi en staan redelijk ver van de rocker Lowe.
By the way, musicfriek, je avatar is van dezelfde kleurensamenstelling dan die van mij, ook toevalig?

Toeval denk ik, ik heb er nog een puntje roze in, dat siert me ook

Singer/songwriter past wel in mijn straatje, dus zal er zeker nog eens achter aan gaan. Bij mij staat hij meer bekend als een typische jaren 80-artiest. En van Dave Edmunds ken ik slechts 1 nummer.

Puntje? Wel een bassieneus vol, friek!

Twee jaar geleden stond hij voor een soort thee concert in Paradiso, een oudere man met gitaar, vol humor en schik om z'n huidige status van liedjeszanger voor een zittend, uit voornamelijk oudere jongeren bestaand, publiek. Dan te bedenken dat hij ooit de producer was van punkband The Damned

@ Sheplays; Hij is dan ook deze week 60 jaar geworden; Een Heer van stand die waardig ouder wordt, als je het mij vraagt. Niet iedereen heet Iggy Pop...

Deze plaat ken ik niet van hem maar wat ik wel heb van zijn vroegere platen is Jesus of Cool en dat is een heel fijn plaatje. Verder heb ik van zijn latere werk The Impossible Bird (wat ik zijn beste plaat vind), Dig My Mood, The Convincer en At My Age. Stuk voor stuk fantastische platen maar voor de jeugdige luisteraars misschien een beetje oubollig. Ook is er dit jaar ter gelegenheid van zijn 60e verjaardag een Best of plaat uitgekomen met een dwarsdoorsnede van zijn repertoire, voor instappers misschien een aanrader (friek ). Deze ga ik zeker een keer beluisteren, als hij net zo goed is als die ik hierboven genoemd heb belooft dat nog wat!