John Powell - United 93 (2006)

Zodra ik over dit project hoorde, was ik al meteen benieuwd naar de spotting , de aanpak... Al waren sommige dingen al te raden. Powell's composities zijn zeer zonder enige verrassing erg ingetogen naar zeggen. Zal vooral erg in de stijl zijn van Bloody Sunday van dezelfde regisseur. Bij momenten zaten daar vrij effectieve stukken score tussen van Muldowney, niet te nadrukkelijk, niet teveel, zorgvuldig geplaatst....

United 93 is ongeveer wat je beschrijft neo, en toch nog met de stempel van Powell erop gedrukt, vooral dan op het gebied van percussie.

Ik schreef gisteren sinds lang weer eens een leuke review.

Had ook niet anders verwacht....

Tja, het is natuurlijk precies hoe je tegen dergelijke minimale, sfeervolle scores staat. Ikzelf vind eigenlijk dat iedereen te hardhandig is, al kan ik me best in Bregt's review vinden. Inderdaad was hier geen melodieuze muziek vereist, waardoor John Powell met ritme's, losse geluiden en onderdrukte klanken aan komt zetten. Geen gezellige CD dus, maar al snel gaat het wel degelijk onder de huid zitten. De manier waarop de componist een motief opbouwt rondom enkele klanken is bijvoorbeeld geweldig, terwijl het bedrukte gezoem van de elektronica een sterke intensiteit meebrengt. Claustrofobisch en boeiend wil ik zijn score dan ook noemen, hoewel een enkele keer de monotonie flirt met vlakheid. Als een luisterervaring is hij dan ook niet zozeer foutloos, hoewel United 93 toch zeker een intelligent geheel vormt. 4*

Ik zag net de film en wooow, Powell heeft hier echt wel het beste gegeven. Vooral het twee notige brass theme mist zijn effect niet. Het ongelooflijk spannende einde is voor een deel te danken aan Powells immens effectieve manier van componeren, wellicht zijn beste dramatische muziekstuk ever. De kracht, emotie, ongeloof en drama die hierin verwerkt zit, heeft samen met de beelden een blijvende, lange indruk.

Zoals vele reviews al vermeldden, ook onze zaal bleef momentenlang na de film stil. Terwijl iedereen anders zo snel mogelijk weg haast, blijven de mensen geschokt/geraakt zitten. Ik was in elk geval gepakt.

Ken zelf tientallen films waarbij het publiek zwaar onder de indruk was. Heb zo weleens Lilja 4 ever gezien waarbij mensen lijkbleek in stilte wegliepen, mensen bij die de film nog dagen door hun hoofd spookte. Mede dankzij Rammstein en Vivaldi natuurlijk, om on topic te blijven.
Ben benieuwd of dat een echt diepe, langer aanhoudende indruk op jouw zal hebben. In ieder geval een boeiend project voor Powell.

Kzeg niet dat dit "mijn schokkendste ervaring" of zo was é. De film doet in elk geval wat velen laten uitschijnen, zonder pretentieus over te komen.

Duidelijke taal. Daar zou zelfs Powell's zoontje niks op aan te merken hebben!

Wat betreft dat zoontje, dat is het enige probleem wat ik met deze verder zeer intense score heb. Elke keer waarop je zijn lieve stemmetje hoort, zie ik zo'n klein knulletje voor me, met een veels te grootte koptelefoon, dat "la, la!" zingt...

Echt, dat is niet goed voor de opgebouwde onderhuidse spanning... En dat terwijl het geluid er zelf van soms nog wel zo treffend klinkt!

De enige keer dat het mij eigenlijk erg bewust opviel was helemaal op het laatst. Hoe vaak komt ie er precies in voor?

Zo'n 4 keer, geloof ik. In het begin, tijdens de '2nd plane crash', nog ergens, en tegen het einde.

Ik heb de film zelf overigens niet gezien, dus heb het enkel over de CD-versie.

Bij die keer dat het opvalt is ook al het geluid weggevallen en is het beeld enkel zwart. Dan is ook niet moeilijk om er dan omheen te kijken.

ik vond hem maar gewoontjes. niet echt speciaal. het laatste nummer was het beste.