Art Blakey & The Jazz Messengers - Des Femmes Disparaissent (1958)

Deze heb ik samen met The Miles Davis Quintet - Ascenseur Pour L'Echafaud op één lp: The Miles Davis Quintet / Art Blakey And The Jazz Messengers – Ascenseur Pour L'Echafaud / Des Femmes Disparaissent (Film Tracks) )

Maar dan wel met een flink stuk minder songs.

Met: Art Blakey (drums); Lee Morgan (trompet); Benny Golson (tenorsax); Bobby Timmons (piano); Jymie Merritt (bas)

Opvallend dat deze plaat relatief obscuur is: Miles Davis nam een jaar eerder, in dezelfde stad en voor hetzelfde platenlabel, ook een soundtrack op voor een Franse film, en dat is één van zijn meer geliefde platen. Bovendien is dit volgens mij de enige andere studioplaat die de Messengers maakten met dezelfde bezetting als Moanin’, hun bekendste plaat.

Het zal misschien ook aan de film liggen (slechts twee stemmen op zustersite Moviemeter, gemiddelde 3,00. Ter vergelijking: Ascenseur scoort bij moment van schrijven 3,74/ 441). Met de muziek is verder niet zoveel mis, wat ook wel blijkt uit het feit dat mijn vier Mume-vrienden die al op deze plaat hadden gestemd, er allemaal vier sterren voor over hadden.

Dat feestje verstoor ik een beetje door een vol punt lager te gaan zitten. Dat wil niet zeggen dat ik dit geen enorm aangename plaat vind, met bij vlagen swingend samenspel en alle bandleden die fijne momentjes in de spotlights pakken, met name Golson en Morgan (met hippe demper op zijn trompet). Alleen zorgt de opnamekwaliteit (toch hoorbaar wat inferieur aan de Amerikaanse studios van destijds) en het wat schetsmatige karakter van de veel tracks (vooral aan het begin van de plaat) ervoor dat ik deze, gezien het lijvige oeuvre van de Messengers, waarschijnlijk niet heel vaak meer ga draaien.

Het blijkt dat ik deze combinatie ook heb, maar dan op een glimmend schijfje. Ik zal het eens los beluisteren van Miles en een stem plaatsen.

Overigens staan op mijn cd ook een paar liedjes van: Art Blakey & The Jazz Messengers - Les Liaisons Dangereuses (1959)