Tommy Bolin - Teaser (1975)

Heel goede plaat van guitarrist Tommy Bolin, Zephy (1969 tot 1971), The James Gang (73 tot 74) en Deep Puple (1975 tot 1976). Helaas overleed Tommy op 4 dezember 1976 , te veel bier, champagne, cocaine en heroin. Tommy was 25. Deze plaat is zijn beste en een aanrader

Daar sluit ik me bij aan,wat een knappe plaat zeg.Ook qua lyrics trouwens

Tommy Bolin heeft veel meer aandacht verdient. En als ik zie dat vanaf de dag van toevoeging "23 mei 2006" hier alleen zes stemmen te vinden zijn dan vind ik het treurig hoe onderschatt deze man blijkbar nog is.

Topplaat, met bijdragen van bijna iedereen die er destijds toe deed in de rockmuziek (tikje overdreven): Jeff Porcaro, Glenn Hughes, Jan Hammer en, eh, Phil Collins... Wel slecht geproduceerd, zeggen mijn leken-oren.

Zeer goede solo plaat van deze talentvolle gitarist/zanger. Hij had ook een heel origineel,eigenzinnig geluid. De plaat heeft een ruime variatie aan muzikale stijlen. Dreamer en Lotus zijn favoriet. Het is dat Bolin in DP heeft gespeeld,anders zou ik deze plaat en opvolger Private eyes nooit gekend hebben.

Geheel mee eens.
Ik hoor deze plaat pas voor het eerst. Maar verdimme, klinkt meer dan prima zeg!!
Prietpraatje volgt!!

Mijn vinyltje klinkt helaas behoorlijk beroerd en jammergenoeg is Bolin zo'n cult-figuur geworden dat de remaster blijkbaar alleen in 3CD of 5CD boksen uitgegeven is. De DeLuxe staat de LP versie van Wild Dogs dan weer niet op dus moet je eigenlijk wel voor de Ultimate 3 versie gaan om zowel de LP als de komplete, niet ge-editte, versie van dat wereldnummer in de kast te krijgen maar zo'n grote fan van de man ben ik dan ook weer niet ............ maar die komplete versie is dan wel weer zo idioot geweldig goed dat ik misschien ....... Arghhhhh...... beslissingen, beslissingen ........

[quote=2235818 De plaat heeft een ruime variatie aan muzikale stijlen. [/quote]

Ook alweer mee eens. Je hoort er Hard Rock, Reggea, een vleug jazz/rock en zelfs wat latin in terug. David Sanborn komt nog 2 nummers lekker mee toeteren. En ook Glenn Hughes komt nog een stukje meezingen bij Dreamer. Bolin blijkt ook nog eens behoorlijk te kunnen zingen ook.
Maar het is vooral zijn zeer smakelijk gitaarwerk waar ik voor val. Vaak geen echte flashy/macho gitarist, eerder iemand die ook rytmisch heel geinig om de hoek komt kijken.
Ook zijn slidewerk bijv is gewoon erg erg goed. Soms opgesierd met leuke en/of subtiele geintjes. En nu ben ik niet eens zo'n slide fan. Maar wat die Bolin zo af en toe laat horen op dat gebied, kan mij zeer zeker bekoren. De man bleek heel wat stijlen onder de knie te hebben. Want ook het hardere werk weet hij uiteraard prima in te vullen.

Helaas vind ik niet ieder nummer even goed. De opener bijv vind ik maar zeer matig.

25 jaar pas en toen kreeg the monkey on is back definitief vat op hem. Wat een waste.......

Gister plofte de Ultimate 3 versie hier op de mat.

Tering Jopie !! Wat een geweldige remaster. In verhouding met m'n ouwe vinieltje ............ eh, tja .......... dat staat eigenluk helemaal niet in verhouding want het is een wereld van verschil.

Gelijk gepromoveerd van OK naar goed met ruimte voor nog een halve * in de toekomst.

Mooi he.

Dank zij de remaster tot mijn verbazing ondertussen uitgegroeid tot een soort van voel-goed plaat. Als ik wakker wordt met een pleuris bui en 'm opzet gaat opeens het zonnetje weer schijnen .....

Deze week de deluxe versie aangeschaft. En daar ben ik dus dubbel en dik tevreden mee. Zeker als je alleen de YT versie gewend bent. Het geinige extraatje is dat er een nieuw nummer opstaat (Crazed Fandango). Daar staan 2 versies van op. Die gelukkig behoorlijk verschillen van elkaar. Verder staan er nog extra lange versies op van verschillende nummers. Vooral Wild Dogs (13:50) en Lotus (11:29) zijn flink uitgebreid. Waarbij Bolin wederom laat horen dat hij een meer dan prima gitarist is.

Kortom een uitstekende aanschaf.

Deze dus met een halfje verhoogd. Komt puur omdat de toevoegingen er ook werkelijk toedoen.
Het nieuwe Crazed Fandango blijkt gewoon een een meer dan uitstekend nummer te zijn. Beide versies zijn behoorlijk verschillend. De eerste versie wordt verreikt met lekker nerveus toeterwerk. Terwijl de 2e versie er wat mooi pianowerk in zit in plaats van die toeter. En zo zijn er nog wel meer verschillen over de hele CD te horen ten opzichte van de originele. Ik ga ze niet allemaal beschrijven.
Wild Dogs duurt origineel 4:40. Op de Deluxe versie 13:50.
Lotus duurt origineel 3:56. Op de Deluxe 11:29. De extra tijd in beide nummers laat vooral Bolin horen wat hij zoal in zijn mars heeft. Dat gebeurt soms op een wat Gallagher achtige wijze (Wild Dogs). Of hij gaat bij Lotus af en toe wat subtieler te werk. Om het dan lekker hard af te sluiten.

Er zijn nogal wat muzikale gasten die meedoen met Bolin die later pas echt doorbraken. Jeff Porcaro op drumms ( later Toto), jan Hammer ( Miami vice) , Phil Collins (mama) en Glen Hughes. Dat heeft de talentvolle knul niet meer meegekregen maar hij laat wel een prima plaatje achter. Misschien niet helemaal met het geluid van nu maar ach.

Heb je de deluxe versie gigage ?

Ik heb m gestreamd. Ook die Bolin & Friends.

Ok. Ik zit net te luisteren naar Tommy Bolin The Ultimate: redux via spotify. Wist helemaal niet dat die plaat bestond. En zo zijn er meer zie ik net.

Album dat in 1976 de jaarlijst van OOR haalde. En terecht. Fijne rocksongs.
Het album start met 'The Grind'. Een nummer met een mooie rif.
Vervolgens laat Bolin in 'Homeward Strut' horen ook met funk uit de voeten te kunnen waarna 'Dreamer' een rustpuntje vormt. Een fijne ballad.
Verrassend is 'Savannah Woman', een heuse bossanova.....
In het titelnummer gaat het er weer wat steviger aan toe. Lekker gitaarwerk ook.
'People, people' vind ik iets minder. Op de grens van disco en reggae.
'Marching Powder' is weer een funky nummer. Lekker gitaarwerk.
De twee laatste nummers van het (oorspronkelijke) album 'Wild Dogs' en 'Lotus' vind ik persoonlijk de beste nummers. Heerlijke rock.
3,5*

Het is meer New Orleans R&B. Je hoort ( alshetware ) de Dr. John invloeden door z'n zanglijn heenkomen ...

Recensie op de pop:
De krenten uit de pop: Review: Tommy Bolin - Teaser (1975) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Tommy Bolin - Teaser (1975)
De Amerikaanse gitarist Tommy Bolin werd slechts 25 jaar oud, maar maakte in de laatste twee jaar van zijn leven twee uitstekende albums, die laten horen dat hij veel meer was dan een uitzonderlijk goede gitarist

Ik kocht het album Teaser van Tommy Bolin heel lang geleden in de uitverkoop, maar het album sloot destijds niet aan op mijn smaak en verdween in de kast. Toen ik pas eens naar het album luisterde op de streamingplatforms was ik wel onder de indruk van het debuutalbum van de Amerikaanse gitarist, die op 25-jarige leeftijd overleed aan een overdosis heroïne. Op Teaser hoor je vooral een geweldige gitarist, maar ook een prima zanger, een getalenteerde songwriter en een muzikant die openstaat voor invloeden uit zeer uiteenlopende genres. Teaser is bovendien een album vol belofte voor de toekomst, maar hoe goed Tommy Bolin zou kunnen worden kwamen we helaas nooit te weten.

Het ontdekken van nieuwe muziek is tegenwoordig zoveel makkelijker dan in mijn jeugd. Voor nieuwe albums vertrouwde ik destijds uitsluitend op Muziekkrant OOR en voor het ontdekken van de parels uit de muziekgeschiedenis had ik de popencyclopedie van dezelfde uitgever.

Die parels uit de geschiedenis van de popmuziek kon je vaak redelijk goedkoop te pakken krijgen in de uitverkoop, bijvoorbeeld bij winkels waar geluidsapparatuur werd verkocht. De goedkope uitgaven waren te herkennen aan het knipje in de albumhoes en vaak was luisteren naar albums niet of nauwelijks mogelijk.

Ik heb op basis van het met behulp van de popencyclopedie samengestelde lijstje min of meer blind stapels goedkoop vinyl gekocht en dat was niet altijd een succes. Ik vond de albums van mijn favoriete bands meestal toch beter, waarna ik de goedkoop aangeschafte albums weer verkocht (meestal bij Elpee) of ze op de stapel verdwenen.

Bij het verplaatsen van vinyl dat ik al decennia niet meer had aangeraakt, kwam ik een tijdje geleden het album Teaser van Tommy Bolin tegen. De naam zei me eerlijk gezegd niets, maar naast Teaser bleek ik ook het album Private Eyes nog in de kast te hebben staan. De in 1975 en 1976 uitgebrachte albums zijn de enige twee albums van de Amerikaanse muzikant, die aan het eind van 1976 zou overlijden aan een overdosis heroïne en slechts 25 jaar oud zou worden.

Ik denk dat ik bij aanschaf van de albums rechttoe rechtaan hardrock verwachtte, maar dat is niet het soort muziek dat is te horen op Teaser, dat ik net wat interessanter vind dan Private Eyes. Die associatie met hardrock is niet zo gek, want Led Zeppelin gitarist Jimmy Page was een fan van Tommy Bolin en nam hem enkele keren mee op tournee. Tommy Bolin maakte bovendien kort deel uit van Deep Purple, dat hem op het spoor kwam nadat drummer Billy Cobham Tommy Bolin had gerekruteerd voor zijn succesvolle solodebuutalbum Spectrum.

De Amerikaanse gitarist maakte in zijn veel te korte leven vaak stevige rockmuziek, maar hij vertoefde ook graag in jazzrock-kringen. Op het in 1975 verschenen Teaser is goed te horen hoe veelzijdig Tommy Bolin was. Teaser is een album met echt geweldig gitaarwerk, maar in muzikaal opzicht kan het alle kanten op. Het album bevat een aantal uptempo bluesrock songs, maar ook volop flirts met jazzrock, funk, radiovriendelijke rockmuziek en zelfs een beetje reggae.

Zeker als Tommy Bolin losgaat op zijn gitaren klinkt Teaser fantastisch, maar ook de complexe stukken met invloeden uit de jazzrock spreken 50 jaar later nog steeds tot de verbeelding. De Amerikaanse muzikant is ook nog eens een prima zanger, waardoor met name de wat compactere songs een breed publiek hadden moeten kunnen aanspreken in 1975.

Tommy Bolin dankte zijn status vooral aan zijn bijdragen aan het solodebuut van Billy Cobham, maar die status ging snel rond in de muziekwereld, wat te merken is aan de goed gevulde gastenlijst met de namen van onder andere Phil Collins, David Foster, Jan Hammer, Glenn Hughes, Jeff Porcaro en David Sanborn. Ik vond Teaser van Tommy Bolin na aanschaf heel lang geleden een flinke tegenvaller, maar met de kennis van nu hoor ik een prima album van een echt geweldige gitarist, van wie we waarschijnlijk veel zouden hebben gehoord als hij de heroïne had laten staan. Erwin Zijleman