Bodine - Bodine (1981)

Het bluesy rock debuut album voor meneer Lucassen zich ermee ging bemoeien, die de band naar een heuse heavy-metalband transformeerde en na Three times running de boel in de steek liet voor Vengeance.

Dit album legde de basis onder de volgende twee. Het talent van de muzikanten is al goed hoorbaar. Bodine is de meest onderschatte Nederlandse hardrockband. Rheno Rules! Mij een raadsel hoe al dit talent grotendeels in de vergetelheid heeft kunnen geraken.

Doordat Lucassen zich met Vengeance ging bezighouden

On the Look Out , Rock Rosetta en vooral Freight Train zijn de pluspunten op dit debuut.

Volgens mij voelde die Rheno zich niet erg happy op het podium. Zijn (stage-) naam heb ik ook altijd zo stom gevonden. Als gitarist vond ik hem nogal rommelig spelen, maar op deze debuutplaat speelt ie niet onverdienstelijk en geeft de plaat een apart bluesy karakter. Zijn solo's hingen soms wel tegen het valse aan. Verder wel een knaller van een bluesrockalbum.

Zeer goed album en toffe band in die tijd. Die jongens hadden bij elkaar moeten blijven.

Ja ja heerlijk album. Kan me nog goed herinneren dat ik dit album kocht samen met More - Warhead (1981) Vast gehoord tijdens Betonuur van wijlen Alfred Lagarde. Top

Matig debuutalbum van Bodine.
Er blijft niet vel hangen.

Matig debuut album van deze band. Beetje gepromoot door Alfred Lagarde toentertijd in zijn Betonuurtje. Kon de toenmalige concurentie van buitenlandse bands m.1. niet echt doorstaan. Pas het derde album van de band was op niveau. Rock Rosetta was het singeltje, dacht ik.

Three times running is een topper dit album is matig

Je mag deze twee eigenlijk helemaal niet vergelijken vind. Deze heeft nog niet die heavy metalsound als de andere twee. Mede te danken aan Arjen Lucassen die hier nog niet op mee doet.

Ik vind het latere metal like Bodine meer mijn kopje thee maar dit is toch best een vuige verdienstelijke bluesrocker. On the look out is heerlijk maar met twinsolo's was het nog beter geweest. De volwassen strot van Van Feggelen past precies in dit plaatje.

New York City Streets! Wat een heerlijk nr. Geweldige LP uberhaubt dit. Vet opgenomen met vooral een super gaaf drumgeluid. Prima drummer trouwens die Gerard Haitsma. Ook zanger Jay van Feggelen valt op met een Paul Rodgers achtig stemgeluid. LP toentertijd gelijk gekocht. Groot fan van Alfred Lagarde's Betonuur.

Prima plaat van de Bodine mannen. Lekkere logge blues rock. Wat mij vooral kan bekoren is de stem van Jay van Feggelen. Wat heeft die kneris een strot zeg. Daar kan je alleen maar U te zeggen. Verder Speelt gitarist Rheno Xeros de pannen van het dak. De ene zware lick na de andere zware lick krijg je om je oren gesmeten. Soleren gaat hem ook al prima af.
2 nummers vind ik wat minder. En dat zijn Gonna Get Back en Oh Wee Baby. Dat laatste nummer zal wel de single zijn geweest. De rest is prima te verteren. Met als hoogtepunt You Didn't Give Me Love. Waarbij vooral zanger van Feggelen de show steelt. En het machtige New York City Streets behoord tot de hoogtepunten.

Helaas heb ik Bodine nooit live gezien.

Dermate afwijkend debuut dat ze mijn inziens nooit onderdezelfde naam hadden moeten doorgaan. Afzetten tegen de 2 “opvolgers” mijn inziens dus doelloos.

Echter met Regular Rocker op de CD-versie maar nu (nog) met Jay wordt het bruggetje wel gemaakt en bekruipt mij het “ wat als”-gevoel.

Jay van Feggelen zet letterlijk de toon en absurd dat we op Ayreon moesten wachten om hem weer te horen.

Door het tempo van de nummers en de stem van Jay een uniek album. Ik snap waarom Alfred Lagarde uit zijn dak ging over de demo en er voor zorgde dat dit album het licht mocht zien.

Gisteren weer eens aangehad... zalige Bluesrock plaat, zoals Bluesrock bedoelt is. Vette gitaar, te gekke zang, goed en lekker geluid en nummers die pakken. Heeft nog iets speels en ontspannen. Favorieten van mij zijn "Freight Train" en het dampende"Shooting Dice".