Irfan - The Eternal Return (2015)

Irfan schijnt afgeleid te zijn van een Perzisch woord voor gnosis, wat zich in het Nederlands vertaald naar "mystieke kennis". Dat ze beïnvloed zijn door de Arabische volksmuziek is vanaf de eerste noot al wel duidelijk. Doordat de zangeressen vaak meer in tonen lijken te zingen en de combinatie met mannelijke vocalen plus de mediterraanse stijl, doet het wat aan Dead Can Dance denken. Daarbij wil ik wel zeggen dat Irfan zich wel weet te onderscheiden, want daar waar men bij Dead Can Dance soms wat uitwijkt naar andere stijlen, blijft deze groep (op dit album althans) wel in de Arabische stijl doorspelen.
De schone stemmen van Denitza Seraphimova en Darina Zlatkova weten mij als luisteraar wel mee te voeren naar die verre oorden in Arabië. Daarnaast vind ik de gelaagdheid van de muziek opvallend, want er komt een breed assortiment aan instrumenten voorbij. In het openingsnummer alleen al is een fluit, meerdere snaarinstrumenten, percussie en nog wel meer te horen. Volgens de wiki van de groep gebruiken de muzikanten dan ook traditionele instrumenten met namen als oud, duduk en darbouka. In "The Cave of Swimmers" is de mannelijke zanger Kalin Yordanov ook gelijk al te horen. In dit nummer wisselen hij en een van de dames de zang onderling wat af.
"Buruna" is dan een nummer dat zich meer focust op de instrumentatie dan de zang. Er is wel gezang te horen, maar er zijn ook grote stukken van het nummer enkel instrumentaal.
Dit hindert echter niet, want ook instrumentaal weet deze band je helemaal mee te slepen in hun Arabische klanken.
Een aanrader voor liefhebbers van bijv. Dead Can Dance of voor zij die hun muzikale horizon weer eens wat willen verbreden.

Gebeurt niet vaak dat ik kippenvel krijg bij muziek... Wonderschone plaat.

Wat een wereldse plaat pur sang. Roept prachtige beelden op van gebieden hier ver vandaan. De productie verdient een tien met een griffel. Het snakt dus naar meer...