Betty Davis - They Say I'm Different (1974)

De Hogepriesteres van de Funk, nam altijd zelf de handschoenen mee waarmee ze aangepakt diende te worden.
Volgens de legende heeft ze Miles Davis (waarmee ze getrouwd is geweest) een beslissend duwtje gegeven richting de funk/rock
(luister maar eens naar 'On the Corner' )
Volgens diezelfde legende heeft La Betty een cruciale rol gespeeld in de ontmoeting tussen haar ex-man Miles Davis en haar minnaar Jimi Hendrix...en zou 'Bitches Brew' over haar gaan.

De funk die Betty Davis serveert is onversneden, denk aan Prince op zijn geilst, gecombineerd met de stijdbaarheid van Peaches of Elle Bandita.
Begin jaren 70 was ze een ongewone verschijning in de doort mannen gedomineerde muziekindustrie. Natuurlijk zijn er meer ge-emancipeerde singer/songwriters binnen de soul te vinden (Irma Thomas bv.) maar La Betty was niet zomaar een vrouw on the scene, zij was 'the nasty gal' die niets van niemand pikte, haar eigen weg volgde, en een van de allerbeste funkalbums aller tijden op haar naam heeft staan.
'They say I'm different', inderdaad, ze is erg anders, en erg lekker.

Ze heeft altijd ontkend he, van Hendrix. Dit is inderdaad een geweldig album van een spetterende over-the-topdiva. Ik verdubbel de score 4*

Die stem! HE WAS A BIIIIG FREAK!

Jammer dat zo weinig mensen dit kennen. Echt geweldig, retestrak

Komaan Mensen, Git in There!!!

I did!

dat eerste nummer is werkelijk...erg goed. Een soort funk maar dan erg rock 'n roll en wat een stem heeft die dame...het verder uitspitten meer dan waard..

Funk waar je spontaan vieze smoelen van gaat trekken!!

Davis ging met de release van They Say I’m Different weer een stap verder. Of ze nu beschrijft hoe ze haar vent te grazen neemt in Shoop-B-Doop and Cop Him - mijn favoriete nummer op deze plaat, een bondage-gerelateerd thema bezingt (of verwijzingen er naar maakt) in He Was a Big Freak, of subtiel verwijst naar prostitutie in Don’t Call Her No Tramp (en Your Mama Wants Ya Back?): ze weet hoe ze dit allemaal met overtuiging moet brengen en ze weet te choqueren (misschien zelfs vandaag de dag nog). En die basgitaar in het titelnummer, die is verslavend as hell. Net als op haar debuut, biedt ook het laatste liedje op deze plaat weer een mooi contrast met de andere nummers. Zo heet het een-na-laatste nummer wel 70’s Blues, maar is het Special People dat doordrenkt is met de rhythm en blues. Heerlijk sfeertje heeft die. Net als haar andere albums blijkt ook deze tweede een artistiek en tijdloos document te zijn. Dit album verdient wel meer stemmen. They say I’m different… they’re damn right!

Heerlijk dit, Erykah Badu en Prince in één, en op standje 11. Opgepakt naar aanleiding van de artiesten top 100 van Brunniepoo, bedankt nog voor de tip man! Gaat hier nog veel gedraaid worden deze lente/zomer, vermoed ik.