Erin Rae and the Meanwhiles - Soon Enough (2015)

Prachtig debuutalbum, wat omstreeks 24 juni alsnog terecht door Continental Records op cd in Nederland wordt uitgebracht.

Mijn recensie uit 2015, volgende week vrijdag verschijnt haar nieuwe album :

De 25-jarige Erin Rae McKaskle met Ierse en Schotse roots komt uit Jackson, maar woont tegenwoordig in Nashville. Haar groep bestaat sinds 2010 en bracht tot nu toe enkel een EP uit in het jaar van oprichting, getiteld Crazy Talk. Ondanks haar nog jeugdige leeftijd heeft ze reeds een schat aan ervaring, want ze zingt al sinds haar vijfde. Haar ouders waren beiden parttime muzikanten, die geregeld optraden. Al op haar vijfde mocht ze dan tijdens optredens met een of twee nummers meezingen van het roots repertoire, wat haar ouders brachten. Erin Rae heeft een buitengewoon prettige en herkenbare stem, met een melancholische inslag. Al het gebodene op Soon enough is ingetogen van aard.

De onderwerpen in haar songs zijn erg gevarieerd. De veranderingen die het leven met zich meebrengen als je muzikant bent. En de uitdagingen ervan. Maar ook over de liefde, maar bijvoorbeeld ook een onderwerp als problemen met de geestelijke gesteldheid. Ondanks het ingetogen karakter van de songs, blijft het album van begin tot eind boeien. De prachtige zang wordt vaak op subtiele wijze op gitaar begeleid. En in enkele gevallen door een cello. Het album werd in slechts twee dagen live in de studio opgenomen. Men heeft getracht zoveel mogelijk het bühnegeluid te benaderen. Het album werd door Erin Rae samen met Michael Rinne (bassist van Rodney Crowell) geproduceerd. Volgens Erin Rae is het nieuwe muziek voor oude zielen. Voor mij is het een debuutalbum met prachtige luistermuziek, die nog veel te weinig aandacht heeft gekregen in de pers.

Een prachtig album van deze Amerikaanse singer songwriter. Een heel intiem album , met songs die soms je adem benemen, zo mooi en goed uitgevoerd. Dat komt enerzijds door de mooie heldere stem van Erin, waarbij direct associaties naar boven komen van de folk revival eind jaren 60. De muzikale begeleiding is vaak heel mooi klein gehouden, zodat de songs vooral zelf moeten aantonen dat ze de aandacht vast kunnen houden. Dat is geen enkel probleem.
Ik vind het belangrijk hoe een plaat start met welke tekst en muziek. Erin start met Light prt 1, en daar zingt ze (in vertaling) : “Ik weet, lieverd, dat je soms naar een donkere plek gaat en dat je het moeilijk vindt om het licht te laten schijnen. in. Ik weet het zelf soms, als ik in een donkere plek ben, heb ik het zo moeilijk om het licht binnen te laten, het licht binnen te laten – het lijkt wel eindeloos.” Deze woorden zweven door de etherische omgeving die Erin creëert en geven mogelijk het idee weer dat dit album niet alleen gaat over het verblijven in een eindeloze donkere plek, maar juist over het proberen om uit die donkere plek te ontsnappen. Het is daarom wel een melancholisch -, maar geen depressief album. De duisternis die uiteindelijk overwonnen wordt door het licht, een prachtig universeel thema klinkt door in veel liederen. Het album eindigt niet voor niets met Light prt 2, de cirkel is rond.
Als één woord past bij dit album is het wel kwetsbaarheid. Een album om op een rustig moment rustig te luisteren, want hoewel de songs soms wat eenvoudig lijken zitten ze vol diepgang, zowel tekstueel als muzikaal.
Een heel mooi album !