Deze Amerikaanse groep levert met hun tweede album een mooie mix van oa black, doom en een hoop meer. Het album loopt als een trein, ondanks dat 4 van de 6 nummers boven de 14 minuten klokken. Dit is grotendeels te wijten aan de schrijfkunsten van de band; de nummers zitten stuk voor stuk erg goed in elkaar. Furieuze passages worden afgewisseld met de rustigere en meer statigere doompassages. Pallbearer is een naam welke bij de doomstukken nog al eens te binnen schiet, niet gek aangezien de band hier en daar op het album een gastrol vertolkt. Bonuspunten verder voor het sfeervolle gebruik van de cello en de combinatie van de mannelijke en vrouwelijke zang, zowel clean als schreeuwend. Niet elke passage blijft even lang interessant, maar gezien dit nog maar het tweede album is van de band wil ik dat nog wel door de vingers zijn. Eentje om in de gaten te houden!
Narcissus doet me qua zang en sfeerzetting best wel denken aan wijlen David Gold van Woods of Ypres. Verder best wel een lekker album die kans maakt om in de album van het jaar top 20 te komen!
En er is ineens een "Live at Roadburn" album..
Erg benieuwd naar!
(Al moet ik zeggen dat de vocals tijdens dat hele optreden érg slecht te horen waren.. Hopelijk dus een beetje opgepoetst qua productie!)