John-Alex Mason - Jook Joint Thunderclap (2011)

De titel van dit album laat weinig te raden over. Een heerlijk potje zwarte delta blues. Dat klopt. Maar ook weer niet helemaal. John-Alex Mason had weliswaar een heerlijke zwarte soulvolle stem, maar als je naar zijn foto kijkt dan zie je direct dat tot er tot generaties ervoor nooit van enige donkere inmenging sprake is geweest. Mason was een wit blonde verschijning en ook nog niet eens uit een blues regio. Hij werd in 1975 geboren in Colorado Springs. Mede dankzij de kerk raakte hij in de ban van de blues en al op zijn 13e leerde hij zichzelf gitaarspelen. Vanaf het moment dat hij met de muziek van Robert Johnson in aanraking kwam was er geen weg meer terug. Dat moest het worden. Hij trok naar Memphis om op straat te spelen als eenmansformatie met een zelfgemaakte drumkit en sigarendoos gitaar. Dat deden er overigens wel meer. Van Memphis naar de North Mississippi Country Hill Blues is dan nog maar een kleine stap. Vanaf zijn debuut Walking Tracks in 2000 is zijn muziek doordrenkt met NMH countryblues.

Dit album is het laatste album dat van hem verscheen. Hij speelt hier vele instrumenten zelf, zoals mandoline, banjo, viool, gitaar, djembe en nog veel meer. Toch doet hij het hier niet allemaal alleen. Hij schakelde de hulp in van o.a. Steve "Lightning" Malcolm en 2 zoons van R.L. Burnside: Cody en Cedric. Die samenwerking geeft het album de nodige variatie mee. Een stukje rap op de 2e track bijvoorbeeld dat volstrekt niet uit de toon valt, maar helemaal binnen het geheel past. In Diamond Rain komt de naam van Otis Taylor regeelmatig in mij op. De stem van Mason en Taylor lijken wel wat op elkaar en dan dat stukje viool erbij en die wat "treurige" melodie. Free en Write me down a few lines zijn bijvoorbeeld weer echte Paul "Wine" Jones achtige rauwe blues rockers gespeeld op een manier die lichtjes doet denken aan de North Mississippi Allstars.

Het wil nog wel eens gebeuren dat artiesten die niet in de regio opgroeien soms wat gemaakt proberen de cultuur van die regio uit te dragen. In het geval John-Alex Mason is dat zeker niet het geval. Hier was een artiest aan het werk die vanaf het moment dat hij als jongere de muziek voor het eerst hoorde niks anders meer wilde en op den duur ook niet meer kon.

Ik schrijf bij de naam John-Alex Mason nogal eens was, kon en meer van dat soort woorden in de verleden tijd. Nog in hetzelfde jaar als waarin dit album uitkwam kwam volkomen onverwacht een einde aan het leven van deze man. Er moest "even" wat kankerweefsel weggehaald worden en dan was het weer klaar. Er deden zich echter wat complicaties voor en die leidden tot een veel te vroege dood. 35 jaar nog maar. Deze man zou op zeker nog vele prachtige countryblues albums hebben afgeleverd. Het mocht niet zo zijn. Een jaar later overleed ook Cody Burnside, hij was nog maar 29.

Heerlijke Country Blues. Stampende nummers zoals Gone So Long (met een vleugje rap) , Riding On, Write Me a Few of Your Lines en ook Free zijn echt geweldig.
Een album dat vaak even mee pak om tussendoor te luisteren.
Jammer dat de beste man vlak na dit album is overleden, want er had nog veel meer mogen komen.

4.0*