Gerry O'Connor - High Up - Low Down (2009)

Ik kocht dit album toen de Dubliners hun allerlaatste tour deden voor het 50-jarige bestaan. Daar banjospeler Barney McKenna toen helaas al overleden was, hadden ze toen ik ze zag Gerry O'Connor mee. Daarom verkochten ze ook wat van zijn solomateriaal en kwam ik zo aan zijn tot op heden laatste "solo album".
Al kan men hier niet echt van een soloalbum spreken. O'Connor word namelijk bij ieder nummer bijgestaan door de nodige muzikanten, maar speelt zelf over het algemeen wel het meeste zelf in. Naast de banjo bespeelt hij ook de mandoline, viool, gitaar, fluit, bouzouki en is hij op de nummers waar in gezongen word te horen als een van de vocalisten.
We beginnen met twee Ierse traditionele reels, waarna O'Connor met "Foggy Mountain Breakdown" meer de Country kant op gaat. Er staat ook achter het nummer dat O'Connor deze tune gebaseerd heeft op een track van Earl Scruggs.
In Mary J / Sail Away Laddies is voor het eerst zang te horen. Ik denk dat de lead vocalist Kevin Doherty is, daar hij als eerste benoemd word onder het nummer. Verder zingt O'Connor zelf ook mee en heeft hij Margot Daly en Michael Buckley nog eens als gastvocalisten.
"Outlaw" is de eerste tune die helemaal van O'Connor schijnt te komen. Wederom iets meer Country dan Ierse Folk. Met de daarop volgende jigs gaat men echter wel weer volledig in de Ierse Folk stijl.
De daarop volgende reel is een traditional. Leuk samenspel tussen Gerry en harmonicaspeler Mick Kinsella.
In "Colours" is wederom een vocalist te horen. Deze keer iemand die luistert naar de naam Fran King. Dit lijkt wat op een vrouwennaam, maar geloof mij maar, het is een man die dit zingt. Minder sterk dan de voorgaande vocalist(en), maar nog goddank toonvaster dan mijzelf.
Daarna volgen wat traditionele jigs. Het opvallende is dat O'Connor bij deze alles zelf ingespeeld heeft m.u.v. de bodhrán (traditionele Ierse trommel).
Bij de daarop volgende reels is de toevoeging van de Jew's harp best leuk en origineel te noemen.
Tijdens "Beautiful Friend", het tweede nummer op de plaat dat van O'Connor zelf afkomstig is, doet hij het wat rustiger aan om een gevoelig stuk te brengen. Mede door de prachtige rustiek een van de hoogtepunten van het album.
Daarna volgen nog een fijne jig en reel (ik moet nog steeds eens opzoeken wat nou eigenlijk het verschil is) en sluit O'Connor af met "The Foxrock Hornpipe", geschreven door niemand minder dan John Sheahan (wat zelfs van te voren aangekondigd word). Grappig dat de twee later dus nog het podium met elkaar zouden delen.
Vooral een instrumenteel gericht folkalbum dus. Hier en daar worden er wat Country uitstapjes gemaakt, maar de Ierse roots zijn er toch ook nog regelmatig duidelijk in terug te horen.
Een album voor de fijnproevers.