NO blues - Oh Yeah Habibi (2015)

Geestelijk vader van NO blues is Rob Kramer van productiehuis Oost-Nederland. Overigens stond in Deventer ook ooit de wieg van The Kyteman Orchestra. Rob Kramer vroeg Ad van Meurs (gitaar), de Palestijn Haytham Safia (ud) en Anne-Maarten van Heuvelen (staande bas) te onderzoeken of er eventueel een combinatie mogelijk was tussen folk en blues met Arabische muziek.

Al spoedig vonden ze die en gaven het de naam Arabicana. Voor het opnemen van het debuutalbum Farewell Shalabiye werden ook nog de Soedanees Osama Eleegi (percussie) en Ankie Keultjes (zang) gevraagd. Het album was direct succesvol en alles verliep goed, totdat rond het verschijnen van Hela Hela onderling problemen in de relationele sfeer ontstonden. Bovendien verliep de erop volgende tournee minder succesvol dan gewenst.

Even leek het erop dat de handdoek geworpen zou worden, maar toch men ging door, omdat men vond dat er nog genoeg te ontdekken was in de Arabicana. Zo verscheen er dus weer met de gebruikelijke tussenpose van twee jaar het vijfde album Kind of NO blues. Dit keer zelfs een dubbelalbum, meer experimenteel van aard, want elektronica doet hier zijn intrede.

Uiteraard werd ook weer gebruik gemaakt van gastmuzikanten. Zo werkten ze ooit samen met iemand als Tracy Bonham of een geweldige muzikant van Nederlandse bodem als Sjoerd van Bommel. Het tienjarige jubileum wordt gevierd met de release van Oh Yeah Habibi. Anne-Maarten vindt dat ze op de nieuwe cd dichter bij zichzelf zijn gebleven, de liedjes meer uitgekristalliseerd zijn en een meer coherent geheel vormen. En dat ben ik volledig met hem eens.

Dit keer geen gastmuzikanten, dat was ook niet nodig. Het is een verzameling sterke songs, allemaal door henzelf geschreven. Er zitten enkele politiek getinte liedjes tussen, geïnspireerd door de tragische gebeurtenissen rond Charlie Hebdo. Zo handelt Gods Move over religie en Exodus en The World Keeps Turning over het zeer actuele thema vluchtelingen. Het jubileum wordt gevierd met de cd-release op 8 oktober in de stad waar het ooit begon, Deventer.

Voor Ad en Ankie is dit overigens niet het enige jubileum. Op 21 december viert The Watchman hun 25-jarige jubileum met een optreden, uiteraard in Mijnheer Frits en met als het goed is de release van een fonkelnieuw album.

Aangezien ik een voorliefde koester voor Arabische muziek toch wel even heel benieuwd naar deze geluidsdrager. Nu een paar nummers gehoord en ben aangenaam verrast door de 'cross over'.
Soms werkt het even totaal niet, met name de westerse zang doet afbreuk.
Nog even wat vaker en meer nummers luisteren.

Hier is eventueel nog een recensie te lezen : Tienjarig NO blues haakt als bruggenbouwer in op actualiteit - Folkforum