Fourplay - Silver (2015)

Fourplay is een Amerikaans jazz quartet dat bestaat uit keyboard/pianospeler Bob James, bassist/vocalist Nathan East, drummer Harvey Mason en gitarist Chuck Loeb.
Dit album staat wat in het teken van hun 25-jarig bestaan (vandaar de titel, en tracks als "Anniversario").
De heren brengen hier erg relaxt klinkende smooth jazz. Aan de ene kant zorgt dit voor erg fijne (achtergrond)muziek, want het klinkt allemaal heel toegankelijk.
Het zorgt er echter ook voor dat dit een weinig spannende release is geworden. Je moet namelijk geen avontuurlijke of experimentele dingen verwachten. De heren blijven allemaal netjes binnen het door henzelf gecreëerde spectrum. Mede hierdoor zijn nummers als "Quicksilver" (6:46), "Sterling" (7:34) en "Precious Metal (7:23) wat lang en weet het mijn aandacht niet altijd even goed vast te houden.
Dit neemt alleen niet weg dat de mannen wel hun kwaliteiten als muzikanten laten horen, want spelen kunnen ze zeker wel. Daarnaast is de productie erg mooi en klinkt alles mooi op elkaar afgestemd.
Fijn om op de achtergrond aan te hebben staan tijdens het werken of leren voor school, maar heel spectaculair is het verder niet.

Tja heb ze allemaal Begonnen te kopen bij het indrukwekkende Bali Run op het debuutalbum en geïmponeerd door de namen destijds. Typisch zo'n band waar ik de albums blindelings van kocht en ben blijven kopen. Waarom? Aimabel en laid-back en fantastisch geproduceerd. Inhoudelijk echter niet meer de aantrekkingskracht die het destijds wel op me had. Klinkt echter nog steeds goed maar het 'elevator' niveau komt wel steeds dichterbij. Pas op heren. Silver klinkt als vanouds. Doe het met een mooie download en wacht op dat uitverkoop moment om het rijtje compleet te houden...tja

Prima album - al is de tijd met Lee Ritenour m.i. ongenaakbaar.
Gisteren gezien in de Boerdrij (uitverkocht). Bob James is de oudste (75 jaar), maar geen sleet erop.
Ze deelden wel mee dat hun nieuwe album in het teken staat van het 25 jarig jubileum met bijdragen van hun vorige maten: Lee Ritenour en Larry Carlton.

Half november vorig jaar ben ik gestart met berichtjes te plaatsen bij alle Bob James albums hier op MM.
Toen ik dat "project" vrijwel had voltooid kreeg ik de vraag of ik ook berichtjes bij de Fourplay albums ging plaatsen. Ik meen dat het ouwekock was die de vraag destijds stelde.
Ook dat "projectje" is nu ten einde. Ik heb met plezier alle cd-tjes van Fourplay uit mijn verzameling teruggeluisterd en vond het leuk om mijn mening, voor wat die waard is, hier te delen.

De titel van het album verwijst, zoals hierboven reeds gemeld, naar het 25-jarig bestaan van de groep op het moment dat de CD uitkwam.
Het is tevens (tot heden) het laatste kunstje van de band gebleken.
Meestal verscheen er ongeveer iedere twee jaar een nieuw album, maar dat is na Silver niet meer gebeurd. Ik vermoed dat e.e.a. wellicht te maken heeft gehad met het overlijden van gitarist Chuck Loeb in 2017.

De band ontstond in 1991 nadat Harvey Mason, Nathan East en Lee Ritenour hun medewerking hadden verleend aan het Bob James album Grand Piano Canyon. Lee Ritenour werd een aantal jaren later vervangen door Larry Carlton die vervolgens de gitaar weer heeft overgedragen aan Chuck Loeb.

Op dit album komen de voormalige bandleden nog een keer terug. Larry Carlton speelt gitaar op Silverado en Lee Ritenour doet hetzelfde op Windmill.

Nu ik het album, na lange tijd, weer eens draai valt op hoe afwisselend het is. Meestal is een Fourplay album meer van hetzelfde, doch dat is hier zeker niet het geval. Het prachtige ingetogen A Silver Lining is een van mijn favoriete tracks op het album

Het duo Carlton/Loeb aangevuld met het orgeltje van gastmuzikant Mitch Forman zorgt voor een funky sfeertje in Silverado. Voor de stereo luisteraar: Loeb speelt "op links" en Carlton "op rechts".

Precious Metal laat perfect samenspel horen tussen de sax van gastmuzikant Kirk Whalum en de gitaar van Loeb. Citaatje van Chuck Loeb uit het begeleidend boekwerkje bij de CD: "The joke we tell Kirk is: After all these Years of Fourplay, we finally have sax!"

Op Windmill laat Lee Ritenour wederom zijn specifieke geluid horen, hetgeen een mooi slotstuk van het album oplevert.

Nu ik de CD vanochtend weer eens heb teruggeluisterd moet ik concluderen dat ik Silver van Fourplay eigenlijk hun beste album vind (wederom: voor wat het waard is). Opvallend feit(je) is dat er dit keer, in tegenstelling tot de eerdere albums, op geen enkel nummer wordt gezongen. Puur instrumentaal, tot mijn genoegen.

Bij alle berichten over Bob James/Fourplay heb ik nimmer gebruik gemaakt van recensies elders op het web, maar dit keer maak ik een uitzondering en citeer graag All About Jazz dat aan het einde van hun recensie schrijft: "Fourplay is not Bob James and this backup band or the Harvey Mason Quartet or the Nathan East Group or the Chuck Loeb Crew. Fourplay is, and has always been a band, and one of the most enduring, accomplished and greatest bands in jazz. Silver is as much a proud statement of resilience as it a triumphant celebration of achievement".

Beter kan ik het niet verwoorden.

Leuke recensie Chet. Met aandacht je berichten gelezen en maar meteen deze Silver weer eens geluisterd. Was toch met 3* te streng en doe er een halfje bij. Blijft toch heerlijke muziek die deze klasbakken hebben gemaakt. Op naar een nieuw project zou ik zeggen (geldt voor Fourplay en voor jou)