Johnny Cash - Personal File (2006)

wat voor een verzameler is dit van Johnny Cash?

Geen verzamelaar in de ware zin van het woord. Wat ik heb begrepen is dit een collectie opnamen die in het persoonlijk archief van Cash lagen. Opnames die hij puur voor zichzelf gemaakt heeft en waren opgeslagen onder de noemer Personal File. Het schijnen nog al erg persoonlijke nummers te zijn en soms zijn het zelfs gewoon korte verhalen waarbij het merendeel begin jaren 70 is opgenomen.

Heb nog niet de kans gehad om dit album te checken maar het is wel iets waar ik erg nieuwsgierig naar ben.

Zééééééér de moeite waard. De cd is wat prijzig, maar er staan wel bijna 50 nummers op uit de schatkamer van dé Amerikaanse troubadour.

Denk er ook zo over, Midnightcowboy!

Zit hem nu te herbeluisteren. De zon schijnt buiten, maar vele van deze songs zitten natuurlijk vol tristesse en weemoed.

Ga vanmiddag maar eens fietsen, denk ik.

Maar dit is natuurlijk een prachtige plaat, zijn geld (is wel wat duur, ja) toch méér dan waard.
Klasse drijft nu eenmaal altijd vanzelf boven!
4 sterren zondermeer!

ik heb het niet gehoord, alleen bij de info van chris x krijg ik een beetje dubbel gevoel. Het zal vast mooi zijn, maar het was niet voor niks 'personal'.

de nieuwe release van Cash met niet eerder uitgebracht werk gaat 'Bootlegs 2: From Memphis to Hollywood' heten. Is dit dan Bootleg nummer 1? of gaat dat om een ander album?

Dit lees ik er net over. Ik weet verder niet waar en wanneer hij te krijgen is.

Het is een flauwe woordgrap, maar het kon niet uitblijven dat Johnny Cash na zijn dood een cashcow zou worden voor diverse platenlabels. De kluizen worden, zoals bij iedere overleden superster, doorgespit opzoek naar ongebruikt materiaal. Daar zitten bij Cash zowaar erg mooie dingen tussen.
Bootleg Vol. II: From Memphis To Hollywood is een aanvulling op Personal File, dat in 2006 uitkwam. Die uitstekende dubbel-cd bevat 49 nooit uitgebrachte opnames uit het privéarchief van Cash. Personal File is heruit, met de toevoeging Bootleg Vol. I.

Waar Personal File de periode 1973 tot en met 1982 beslaat, bevat From Memphis To Hollywood zeer zeldzame en nooit eerder uitgebrachte opnames van 1955 tot en met 1969.

Dit tweede deel van de Bootleg-serie is omvangrijk te noemen, met maarliefst 57 tracks. Disc 1 bevat radio-opnames, vroege demo’s en zeldzame liedjes opgenomen voor Sun Records; Disc 2 bevat liedjes die Cash vanaf 1958 maakte voor Columbia.


Historisch

Personal File was een verborgen schat aan liedjes, die diepere inzichten boden aan de persoon Johnny Cash en zijn favoriete muziek. From Memphis is vooral interessant vanuit historisch perspectief, waarop de groei van een popicoon nauwkeurig is vastgelegd.

De elf outtakes uit The Johnny Cash Show op cd 1 bevatten live-uitvoeringen, tunes en Cash die reclame boodschappen voorleest. De knulligheid hiervan staat in schril contrast met de ingetogen demo’s verderop evenals de mooie opnames voor Sun.


Bijzonder

Een groot deel van de liedjes op de tweede schijf zijn al eerder uitgebracht, met uitzondering van de demoversies van Hardin Wouldn’t Run, Six White Horses en Come Along And Ride This Train. Eveneens bijzonder is The Shifting, Whispering Sands Part II met Lorne Greene.

De typische, klassieke Johnny Cash-sound is onmiskenbaar aanwezig op leuke liedjes als All Over Again, I’ll Remember You, Five Minutes To Live, Put The Sugar To Bed, You Beat All I Ever Saw en de Bob Dylan-cover There’s A Mother Always Waiting.


Vergeten

From Memphis To Hollywood laat een stukje geschiedenis van Johnny Cash horen dat door het grote publiek vergeten is. Het compilatiealbum bevat niet zijn meest memorabele momenten en is vooral een boeiend document voor de echte fans.

Voor wie vooral geïnteresseerd is in het latere werk van Cash (met name American Recordings), doet er beter aan om Personal File aan te schaffen. Bootleg Vol. II bevat aanzienlijk minder juweeltjes, maar wel enkele ruwe diamanten. De twee vullen elkaar mooi aan.

Johnny Cash had graag meer Elvis met slechts zijn acoustische gitaar gehoord. Meer was niet nodig. Dat geldt ook voor Cash. Doet aan Cash z'n American Recordings denken. Een prachtige verzameling songs.

Cash duikt in z'n persoonlijke roots met prachtig gezongen liedjes. Glimpjes van de American Recordings serie, inderdaad. Wel weer erg mooi. Die ruim twee uur vliegen voorbij.

In de lente van 2004, het jaar nadat het levenslicht de ogen van Johnny Cash en June Carter definitief verliet, nodigde hun zoon John Carter Cash ene Steve Berkowitz van Legacy Records uit in The House of Cash. Hij mocht daar een kijkje nemen, en ontdekte samen met o.a. Gregg Geller, die dit album uiteindelijk zou samenstellen, een aantal nette witte archiefdozen, keurig gelabeld. "Personal File", stond erop geschreven.

Uit dit rijke archiefmateriaal werden uiteindelijk 49 songs met een sterk verhalend karakter (soms zelfs effectief verhalen/anekdotes) gepuurd, en vakkundig uitgesmeerd over 2 CD's. Het gros van de songs, zeker op schijfje één, werd opgenomen door Cash in 1973, als prille veertiger, met niet meer dan een gitaar en zijn fantastische stem. Vooral die eerste schijf vind ik enorm de moeite, met een aantal geweldig mooie songs: When I Stop Dreaming, Tiger Whitehead, Virgie (die vooral!) en It Takes One to Know Me (een song van Carlene Carter, dochter van June).

De verhalen op CD 1 hebben vaak een persoonlijke inslag, al zijn heel wat songs niet door Cash zelf geschreven. De songs passen hem wel als gegoten; wat Cash met vooral de American Recordings wereldkundig maakte (dat hij als geen ander songs die niet van zichzelf zijn, kan interpreteren), deed ie dus eigenlijk al veel eerder. Hij bracht dat werk, waarvan ik geloof dat het toch wel tot zijn meest persoonlijke artefacten op muzikaal vlak behoort, zelf niet uit, wellicht bewust; voor Berkowitz, Geller en John Carter Cash voelde de ontdekking dan ook aan alsof ze een testament, een nalatenschap aantroffen in de krochten van The House of Cash.

Een speciale vermelding verdient misschien wel het viertal Saginaw, Michigan / When It's Springtime in Alaska / Girl in Saskatoon / The Cremation of Sam McGee; vier opeenvolgende songs (al is de laatste in feite een declamatie van het gelijknamige gedicht van Robert Service) die qua thema nauw aansluiten en ook over 2 dagen (18 & 19 juli 1973) werden opgenomen. Geografisch gezien speelt het zich allemaal af in het noorden van het Amerikaanse continent (Michigan en Alaska in de VS; Saskatchewan en Yukon in Canada), en vooral de inleving van Cash valt me hier op. Girl in Saskatoon schreef ie ook samen met Johnny Horton. Prachtige verhalen, sterke verbeelding.

Schijfje twee vind ik net wat minder, de christelijke thematiek vind ik in die songs wat al te overheersend. Toch zijn ook daar mooie verhalen terug te vinden, met wat meer symboliek misschien, en dat is toch ook wel een forte van Cash: het creëren van beelden door middel van sterke verhalen en zijn eigen stem. Zo is Farther Along een bloedmooie traditional, The Way Worn Traveler een vat vol symboliek en In the Sweet Bye and Bye een gedroomde afsluiter.

Vreemd genoeg was dit de eerste CD die ik van Cash kocht. Ik zag 'm liggen, en de albumhoes sprak me wel aan - een naar één of andere entiteit opkijkende man met gitaar, weemoedige/verwonderde blik in de ogen, op een demo-achtige achtergrond. Destijds heb ik het album na één keer luisteren wat achteloos weggelegd omdat ik Johnny - als ik het me goed herinner - maar wat vond mompelen en op zijn gitaar priegelen. Maar nu, na talloze omzwervingen door 's mans imposante oeuvre en na het herontdekken van o.a. de American Recordings, is die waardering er uiteindelijk toch gekomen.

Door het langzaam kabbelende tempo (A Fast Song uitgezonderd, hihi) lijkt dit een taaie brok, en je moet mijns inziens ook wel een Cash-adept zijn om alles uit te zitten (ik vind ook niet elke song geweldig, niet elk verhaal bijzonder). Maar er zitten meer dan genoeg krenten in de pap, en als ik dit beoordeel voor wat het werkelijk is (een authentieke archief-uitgave), kom ik op een positieve score uit. Dit is een compilatie die ik in de loop der jaren steeds meer ben gaan koesteren, zoals wel meer van Cash's werk.

4 sterren