Brandi Carlile - Brandi Carlile (2005)

Lekker luisterplaatje... 3.5*

*Ding Dong*.... pm.............

afz. chrismusic

Ehm.... o? Leuk! Soms is het musicmeter-wereldje eigenlijk heel knus en gezellig en soms vechten we elkaar uren de tent uit met een welles-nietes discussie of zanger A nu wel vals zingt of niet, of zangeres B er op 50 jarige leeftijd als een hoer bij zit op haar hoes of de jaren '80 nu wel of niet beter zijn dan de jaren '70 en of een bandje met 4226 punten op plaats 1 van gewoon maar een lijstje ergens op het internet terecht is ja of nee.

Goddomme: gaat het niet gewoon om muziek en is het eigenlijk niet geweldig als je van die onverwachte tips krijgt, zomaar out of the blue, en als je bij de eerste tonen denkt 'vriend, jij kunt het aardig inschatten allemaal!'?
Daar draait het toch allemaal om?! Kan jou het schelen dat B er als een del bij loopt op haar hoes, lekker belangrijk dat dat bandje zoveel punten heeft, laat zanger A toch vals zingen. Het gaat om gevoel, emoties en daar denkt iedereen nu eenmaal anders over.
Natuurlijk bestaat musicmeter er door, leeft het er van, maar ik leef nog veel meer van dit soort tips.
Ik zal het eerlijk toegeven; deze sentimentele vent (want dat is ie op dit moment gewoon even) hoorde op het juiste moment het juiste plaatje en dat is dus dit titelloze album van Brandi Carlile.
Ik las dat het om folk / rock ging maar ik vind het meer folk / country., maar wat voor een folk / country.
Een prachtige stem, mooie melodieën, simpele maar uiterst effectieve composities en daarmee een ontroerend sfeertje creeerend.
Natuurlijk als je dan ook nog eens in de juiste bui bent is de som snel gemaakt en klopt alles tot in details. So what? Ik werd er even zeer gelukkig van en dat is het mooie van muziek. Het wekt emoties op, het kan van alles met je doen zowel positief als negatief.
Over dit album hoef ik niet lang na te denken: het was een gouden tip. Het was puur genieten en ik hoop dat dit in de toekomst ook gaat gebeuren als ik in compleet andere stemmingen ben. Lukt dat dan hebben we een klein, onontdekt meesterwerkje die voor mij regelrecht uit het niets op mij neer kwam dalen (thanks chrismusic) en gaat er een halfje bij. Lukt dat dan niet meer dan hebben we hier hoe dan ook een ijzersterke cd die helaas aan de korte kant is, maar dat lossen we dan wel weer op met de repeat-knop.

O ja: ik ben nooit zo van de bonustracks, maar Tragedy [Austin Cello Version] had ik toch niet willen missen

What Can I Say is werkelijk een prachtig nummer! Absoluut het hoogtepunt op deze plaat. De rest van de cd is echter ook zeker de moeite waard om te beluisteren, daarom krijgt hij van mij 3,5 sterren.