Helios - Yume (2015)

Zal hier uitgebreid op ingaan. Wát een plaat is dit geworden.

Weinig nieuws onder de zon. Bij de hier nog altijd zeer gewaardeerde voorgangers Eingya (2005) en Caesura (2008) is het ook lekker wegdromen geblazen, maar die albums hebben hier en daar nog eens een scherp randje of opvallende invalshoek. Die lijken hier wat te ontbreken. Ruim acht jaar na Caesura is er qua geluid niet heel veel veranderd, de composities zijn zelfs nog iets braver en minder ingenieus, zo lijkt het althans na de eerste luisterbeurten. Voorlopig 3,5*

Gelet op je waardering, kennelijk best aan de matige kant dus.

Heb het album vandaag bij de plaatselijke occasiondealer gevonden. Hij had een mooie partij opgekocht en ik mocht in de nieuwe voorraad neuzen voordat het de winkel in ging. Aantal fraaie dingen gevonden. Waaronder deze. Prima plaat, hoewel wat te glad geproduceerd en wat te braafjes gearrangeerd. Maar de prijs was zoet…En het artwork is prachtig…dus.

Mijn bericht was uiterst voorbarig. Iets met een situatie waar ik in zat en de behoefte aan mooie klanktapijten voor alle gevoelens. Wat betreft dit tapijt; mooi hoogpolig roze waar een avondzonnetje op kleurt maar evenals de zon vertrekt ook de spanning uit het album na een goed begin. Yume is als een naderend orgasme dat uitblijft, en dat tapijt is inmiddels ook al wel een beetje passé. Ik heb het niet echt kunnen afluisteren zelfs, het gezapige begon mij flink tegen te staan en dat is zonde. Waar Eingya en Goldmund en consorten me allemaal wel raakte doet dit mij nu 10 jaar later geen fluit meer. Het is mooi, maar daar is ook alles mee gezegd. Sterker nog, een halfje eraf!

Dit is een plaat geworden.