Sabrina Starke - Sabrina Starke (2015)

Een nieuw album van Sabrina Starke. Ik heb al haar albums beluisterd en loop telkens weer tegen hetzelfde aan.
Laat ik positief beginnen. Ik vind Sabrina een goede zangeres met een erg prettige stem. Echter heb ik telkens weer het gevoel dat ze niet enorm veel met haar stem kan: ze zal nooit eens echt lekker uitpakken. Het klinkt allemaal zo veilig. Haar muziek is lekker, maar kabbelt altijd maar wat voort. Er zit weinig afwisseling in en elk album, zo ook deze plaat, mist een hoogtepunt. In het begin van Sabrina's carrière had ze soms nog een nummer dat er positief uitsprong (Do For Love, Foolish of A Woman's Gonna Try, This Time Around) maar dit wordt steeds en steeds minder. Hierdoor vind ik dat Sabrina steeds meer zich gaat bevinden op het niveau waar Giovanca zich, naar mijn mening, ook bevindt: saaie, kabbelende muziek zonder enige vorm van spanning. Dit is naar mijn mening enorm jammer want ik blijf erin geloven dat Sabrina beter kan.

Over dit album: Next Man vind ik persoonlijk het sterktste nummer. Mogelijk omdat het iets lichter klinkt en iets toegankelijker is. Echter kan het niet op tegen een nummer als Foolish. Those were the days...

De Nederlandse zangeres Sabrina Starke had een debuut dat insloeg als een bom. Mede door de aanstekelijk single ‘Do for Love’ werd ze dan ook getekend bij het vermaarde Blue Note label (toen onderdeel van major EMI). De kale opvolger kreeg ook de credits die het verdiende en de naam van Sabrina Starke was definitief gezet. Tussen die twee platen en deze nieuwe plaat zitten nog een Bill Withers cover cd en een vrolijke plaat. Voor deze zelfgetitelde plaat gaat Sabrina uit van de sterke van de zwarte vrouw. Dat wordt nog maar eens bekrachtigd door de cover. Maar uiteindelijk gaat allemaal om de muziek.

Muziek dat aanvangt met een nummer waar veel gospel in zit: Believing is Seeing. Een mooie opener van dit album. Iets dat nog maar eens verbeterd wordt door het sterkste nummer van deze plaat. Ik heb het over Dreamer. Een erg sterk nummer met een bluesy piano, mooie strijkers een erg mooie sfeersetting. Ook valt dit nummer te prijzen door de prachtige opbouw.
Over Next Man ben ik wat minder te spreken vind ik vooral een redelijk saaie single blijven. Dat wordt ruimschoots goed gemaakt via Milk and Honey. Een relaxed nummer met de nodige bluesinvloeden en een zeer fijne ritmiek.
Als een soort wisseling van de wacht valt Not Afraid of the Dark me dan toch weer wat tegen. Beetje saaiig en het doet me weinig. Net als het brave Leggo of Ego trouwens. Vooral in de zang vind ik dit nummer wat te zwak. Een stuk blijer wordt ik van Speak Up Love. Een nummer dat ik toch wel kan typeren als een typisch Sabrina Starke nummer. Hier zit een bepaalde identiteit van haar in. Zoals dat ook terug te vinden is in het slaapliedje Save Me.
Het onopvallende Rosy Coloured Glasses benadrukt maar weer eens de wisselvalligheid van dit album. Want daarna gaat het vrolijk verder met Don’t Think You Know Me. Een nummer met lekker veel groove en waarin ook de blues weer duidelijk terug te horen is. Nummer met zo’n fijne vibe mag ze wel meer maken. Ook in Ain’t I A Woman zijn nog wel wat gitaren te horen, maar over het geheel mist het de energie van de voorganger. Het geheel wordt daarna afgesloten met een tweede versie van de opener. Iets wat niet heel veel toevoegt aan deze toch wel wat wisselvallige plaat. Ik koester graag de songs die mij wel zeer kunnen bekoren en dat zijn er nog genoeg om van de mooie muziek van Sabrina Starke te genieten.

(bron: Opus de Soul)