Steeleye Span - Ten Man Mop, Or Mr. Reservoir Butler Rides Again (1971)

Klassieker. Traditioneel door het geluid van viool en banjo, en vernieuwend door het gitaarspel van Martin Carthy, vooral wanneer hij electrisch speelt. Maddy Prior steekt Ennya moeiteloos in haar zak. De originele lp hoes heeft prachtige foto's, helaas bezit ik die niet.

Aangeschaft op de platen beurs 2 dec in utrecht voor 2 euro, inderdaad prachtige hoes maar de muziek is toch wel degelijk traditionele folk met viool en banjo vooral de instrumentale gedeelten vind ik veel van het zelfde.
Maar ik zal hem nog eens beter beluisteren voorlopig een 3 ster omdat ik de zangeres mij zeer kan bekoren, haar stem doet me een beetje denken aan annie haslem van renaissance.

Als ik dat zo lees, vermoed ik dat je met name hun meer 'rockende' albums uit de 2e helft van de jaren '70 best zou kunnen waarderen...

Mooie Engelse folkplaat. Leent zich goed voor regenachtig weer. Stukken beter dan het overschatte All Around My Hat..

Het derde album van Steeleye, de tweede in deze bezetting, ook meteen de laatste met oprichter Ashley Hutchings (bas) en de al langer bekende folksolist Martin Carthy. De plaat ligt in het verlengde van voorganger Please To See The King, met dien verstande dat er meer ruimte is voor jigs en reels (instrumentals) met een meer Ierse inslag - ziehier de invloed van 'new boy' Peter Knight (viool). Hutchings' visie was iets specifiek Engels en hij pakte zijn biezen om nóg verder die traditie in te duiken via de albums No Roses (Shirley Collins), Morris On (met o.a. Richard Thompson en John Kirkpatrick) en the Albion Country Band (herenigd met zowel Steeleye collega Carthy en Fairporter Simon Nicol).
De plaat is niettemin zeer sterk, en zoals al beschreven in mijn stukje bij voorganger Please To See The King, mijlenver verwijderd van de latere megahit All Around My Hat. Dit is duistere folk met rockinvloeden en een zwart, spookachtig randje. 4.5 ****

Het derde topalbum op rij in deze artistieke gloriedagen van Steeleye Span.

Deze doet eigenlijk niet of nauwelijks onder voor z'n twee ijzersterke voorgangers. Ik betrap mezelf er soms op dat ik even helemaal van de wereld was. Vooral de violist lijkt je gewoon te betoveren.

Ten Man Mop, Or Mr. Reservoir Butler Rides Again werd opgenomen in dezelfde samenstelling waarin ook voorganger Please to See the King werd opgenomen. Het voelt zelfs af en toe een beetje als een herhaling van zetten, maar dan toch net wat traditioneler en net iets minder spannend. Daarmee zouden echter een paar topper tekort worden gedaan. When I Was on Horseback is vocaal al een heel fijn nummer, maar instrumentaal steekt het buitengewoon spannend in elkaar, zowel door de viool- als de gitaarpartijen.

Door het gehele album is er verder een nogal sterk contrast tussen de vrolijke en de duistere nummers. Die tweede categorie (naast When I Was on Horseback ook Captain Coulston en Skewball) overtuigt mij meer. Sowieso hoeven jigs en reels voor mij niet zo nodig op plaat, die komen live toch altijd veel beter over.