Mark Ford & the Blue Line - Mark Ford & the Blue Line (1998)

Via een tweedehands cd verkoop in het bezit van de cd Mark Ford & The Blue Line gekomen. Mark, de mondharmonica spelende jongere broer van Robben Ford, de meestergitarist. Daarnaast speelde Mark Ford als sessiemuzikant met Elton John en Brownie McGhee.
Al vanaf 1978, eigenlijk sinds zijn album The Inside Story, ben ik een liefhebber van Robben Ford's muziek. Op de albums die volgden was op diverse tracks de mondharmonica van broer Mark te horen. Dat waren muzikaal gezien fraaie bijdragen.
Nu dan eindelijk een album van Mark zelf. Leuk om daar eens uitgebreid aandacht aan te besteden.
Na een aantal keren draaien valt het op dat de muziek uitstekend in elkaar zit, afwisselend in tempo en stijl. Niet toevallig ook een eigenschap van de albums van Robben Ford. Wat direct opvalt is dat Mark's stem net zo klinkt als die van broer Robben. Ietsje losser wellicht. Ik dacht eerst; verrek, zingt Robben Ford hier?

Het album is uitgebracht onder auspiciën van broer Patrick, die de uitgeverij Blue Rock'It bestiert. Zoals hij concluderend zegt over de inhoud van de cd: "Dit is energieke blues, zonder zorgen over hoe de blues gespeeld behoort te worden". Het feit dat hij begeleidt wordt door Robben Fort’s Blue Line is natuurlijk niet uit de lucht komen vallen.
Ik heb een aantal favoriete tracks, al was het maar om het spel van de heren Roscoe Beck, bassist, en Tom Brechtlein, drummer, te prijzen.

Gimme Some klinkt wat vlak. Noem het inspelen.
Vanaf track2 komt de cd op stoom met de shuffle Try'n To Get Away.
Get A Woman That Loves Me heeft een fraai gitaarthema, dat de bezitters van Cuby+Blizzard's Afscheidsalbum uit 1974 direct herkennen als Night Train.
Illusury World is een ruig nummer met een stevige mondharmonica solo, maar het huzarenstukje is de meerstemmige bassolo van Roscoe Beck. Dat wil je vaker horen. Ook Robben Ford trekt daarna zwaar aan de snaren.
Heart Of Stone, een dromerige midnight blues met mooie subtiele klanken. Fraaie toetsen op de achtergrond en fluisterende drums van Tom Brechtlein.
Words Of The Preacher is een heavy stukje hardrock met een stuwend basthema en galopperend drumwerk. Fijne mondharmonica solo. Ook de gitaarsolo mag er zijn.
Breakin In The Fast Lane zou zo een rocker van Chuck Berry geleend kunnen zijn, zoals Maybellene en You Can't Catch Me, waarin het rijden met auto's een belangrijk onderdeel van de songtekst is. Ook nu weer de gitaar van Robben Ford, die ook voor vette rock&roll licks zijn hand niet hoeft om te draaien.
Don't You Love Me is weer een pittige shuffle.
Feelin' Disconnected swingt soepeltjes een eind weg. Mooi hoe gitaar en mondharmonica locken.
Projecting My Love, Brazilian swing met subtiele toetsen en ingehouden gitaar.
Wanna Be The Man is een klassiek fusion stuk.
Rest natuurlijk het knappe drumwerk van Brechtlein op alle nummers te noemen. Strakker en subtieler kan het haast niet.
Tekstueel bezien wordt het album in sommige recensies op het internet niet op hoog niveau geschat, maar daar let ik eigenlijk alleen bij een andere type artiest op, singer/song writers bijv.

Al met al een fijn album, dat ik regelmatig zal draaien. Krijgt 4 sterren van mij

Bandleden:
Mark Ford – vocals, harp
Robben Ford – guitar
Garth Webber – 2e guitar op Illusury World
Tony Lufrano – keyboards op Heart Of Stone en Projecting My Love
Roscoe Beck – bass
Tom Brechtlein – drums