Lanterns on the Lake - Beings (2015)

Indiefolk. Als er één genre is waar de liefhebber van de muzikale underground mee wordt doodgegooid de laatste jaren, dan is het toch wel indiefolk. Dat is langs de ene kant best fijn, zo is het assortiment gepaste sfeermuziek voor lange boswandelingen, zomerse kampvuursessies en winterse even-melancholisch-wezen-avonden nu fors uitgebreid in vergelijking met vroeger, maar langs de andere kant… er zit inmiddels ook een hoop troep in de collectie. Te veel artiesten zijn te lui omgesprongen met de formule die hen door onder andere Bright Eyes en Fleet Foxes werden aangereikt. Maar zij die tegenwoordig al met hun ogen beginnen rollen van zodra ze de woorden ‘schuchtere zangstem’, ‘emotioneel einde’ en ‘banjo’ in dezelfde zin horen, opgelet! Het Britse Lanterns On The Lake pakt de zaken net wat anders aan op haar derde langspeler.

Of Beings voor een wereldwijd indierock-geloofsherstel zal zorgen, betwijfel ik overigens. Maar dat dit een kwalitatief werkstukje is staat buiten kijf. De mysterieuze stem van zangeres Hazel Wilde alleen al is genoeg om van elke luisterbeurt een welbestede te maken, en muzikaal is het allemaal iets atmosferischer en een stuk minder bombastisch dan gewoonlijk in het genre. Het schreeuwerige en oversentimentele van een Daughter of een Bon Iver ga je hier niet aantreffen. Hier blijven de ruwste emoties vaak half verborgen onder de oppervlakte borrelen, als laaghangende mist over een gigantisch Schots meer bij valavond. Stepping Down bijvoorbeeld, gaat bijna trillen van de onderhuidse spanning. Andere hoogtepunten zijn The Crawl (less is more in de praktijk), en de vlotte single Faultlines, featuring een pianomelodie die doet denken aan de goede jaren van Coldplay.

Dus ja, als je eens zin hebt in iets anders dan Radical Face, Damien Rice of First Aid Kit, aarzel dan niet en geef dit plaatje eens een draai. De kans op een mooie nieuwe vriendschap is niet onbestaande. En hey, wie weet herstelt Beings jouw geloof in indiefolk wel.

(Dit bericht komt van mijn gloednieuwe muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!

Prachtige dromerige groeiplaat waar enorm veel emotie inzit! Voor fans van Daughter en Sigur Ros... Dat dit plaatje zomaar aan alle aandacht verdwijnt is héél eigenaardig. Vele mensen missen daardoor een stukje leven in hun platenkast The Crawl, Faultlines, Beings, i'll stall them, Stuck for an outline... zijn stuk voor stuk nummers die aandacht verdienen.
Mijn ticket voor woensdag de Rotonde in de Boutanique in Brussel is alvast besteld!

Ik was ze eigenlijk al weer vergeten, het is dat ze eerdaags een concert geven in Nederland dat ik weer eens een paar uurtjes spendeer aan dit en het vorige album.

Alle ingrediënten lijken aanwezig om dit goed te vinden toch doet het me weinig tot niets. De muziek blijft zelfs na meerdere beluisteringen wat langs me heen glijden. Hun vorige was wat dat betreft toch iets beter.