Elly & Rikkert - Koorddanser (1991)

Elly&Rikkert zijn na hun ingrijpende koerswijziging in de jaren zeventig vooral bekend van hun gospelrepertoire. Met name de platen met kinderrepertoire (Een boom vol liedjes e.a.) lopen nog steeds als een trein. Een hele generatie evangelisch nederland groeide met hen op. Na 15 jaar vond het sympathieke paar het tijd worden voor een meer persoonlijke CD en EMI gaf die kans. Koorddanser is niet echt een gospel-CD, meer een plaat met luisterliedjes. Kleine schilderijtjes over ontmoetingen met mensen. Verhalend, dichterlijk (Rikkert!) en vooral met veel gevoel over klein en groot verdriet. Troost is er zeker ook, maar minder direct verwijzend naar Boven als op eerdere platen. Zet je aan het denken. Muzikaal is deze CD bijzonder omdat er gekozen is voor een naturel geluid met echte instrumenten. Zo komen behalve gitaar voorbij: mandoline, sax, hobo, klarinet en viool. Dat geeft een warm en folky geluid aan deze persoonlijke CD. Een waar hoogtepunt in hun carriere.

De opvolger (voor het volwassen publiek) van 'Jarenlang' Weer terug bij Emi , de vaste producer Tim Griek was overleden door een verkeersongeluk.
Een erg wisselende plaat qua kwaliteit vind ik.
Maar ook dit keer, eerst het eigen commentaar van het duo : "Na ons eenmalige “overspel” met platenmaatschappij Disky sloot EMI ons opnieuw liefdevol in haar armen. Een langgekoesterde wens ging in vervulling: met een groep muzikanten de studio in en “live” spelen, d.w.z. alles in een keer erop, omdat we het resultaat van sommige vorige opnames wat “clean” vonden. Veel sfeer dus, maar met scherpe teksten, zoals “Rosa” over incest (met muziek van Ben Ketting) en “Koorddanser”. De oude invloed van artiesten als Brassens, Brel, Leonard Cohen en Bob Dylan doet zich hier gelden: Er zijn dingen waar je als schrijver/zanger niet over kunt zwijgen. Voor het eerst laat ook zoon Robin van zich horen. Hij schreef de muziek van “Bleekneusje” en “Groeten uit Egmond”.
Het album is soms verrassend, soms confronterend en soms ook best wel ontnuchterend. Ik mis duidelijk een eenheid en de emoties zijn heel verschillend. Lastig soms, een soort protestlied na een lied over incest, een lied over een vrouw die abortus laat plegen en daarna een redelijk vrolijk lied over een straatmuzikant met daarin allerlei titels van hun eigen songs. Een prachtig liefdesliedje, een liedje over de fantasie van een 7 jarige, maar ook de illusie van de reünie van een examenklas. Miniatuurtjes, die veel moeite om een geheel te vormen. In de 'eindexamenklas' zingt Rikkert over de reünie 'zoveel vervlogen idealen, en ik dacht waar zijn die van mij' . Het lijkt wat verbittering wat door meerdere nummers sluipt , een verbittering die ik ook in het latere 'reisgenoten' proefde. Zowel Elly als Rikkert kijken terug op hun jeugd, ieder op eigen wijze. Ergens heeft Rikkert gezegd dat ze eigenlijk helemaal geen duo waren, maar een ieder op eigen wijze bezig was met het schrijven van nummers. Aquarel is een mooi nummer. Ze hebben aangegeven op deze plaat beïnvloed te zijn door oude helden als Bob Dylan, Leonard Cohen, Jacques Brel en George Brassens. De invloed van de laatste twee hoor je wel in het veelvuldig gebruik van de accordeon. Maar de inspiratie vind ik toch wat magertjes afsteken als je het afzet tegen deze artiesten.
Beter dan de christelijke albums, vergelijkbaar met 'Jarenlang'. Niet makkelijk door heen te komen door sommige zware onderwerpen en de hoes vind ik ook niet erg uitnodigend.