Danni Nicholls - Mockingbird Lane (2015)

De bevallige, dertig jarige Danni Nicholls groeide op in Bedfordshire, Engeland. Mijn vermoeden dat ze Indiase roots heeft klopte. Haar moeder werd er geboren, maar verliet India al na negen maanden. Naast Indiaas bloed, stroomt er overigens ook Frans, Portugees, Iers en zelfs Nederlands bloed door haar aderen.

In haar jeugd ontdekte ze veel muziek tijdens haar bezoekjes aan haar grootouders en op familiefeestjes. Die muziek varieerde van Elvis, Chuck Berry, Sam Cooke, Patsy Cline en andere oude countrymuziek. Haar voorkeur veranderde naar big bandmuziek, nadat ze saxofoon begon te spelen. Die wijzigde opnieuw nadat ze geïnspireerd werd door Suzanne Vega en de gitaar oppakte. En brak er een periode aan dat ze veel naar vrouwelijke singer songwriters begon te luisteren.

Toch kwam haar oude liefde countrymuziek terug in haar leven. Haar huidige voorkeuren zijn Johnny Cash, Dolly Parton, Gram Parsons, Brandi Carlile maar daarnaast iemand als Paul Simon en Frazey Ford. In 2013 debuteerde ze met het door de pers en publiek goed ontvangen A Little Redemption geproduceerd door Chris Donohue, een man met een indrukwekkende staat van dienst. Naast een eigen carrière werkte hij samen met de meest uitlopende artiesten; Tom Jones, The McGarrigles, Solomon Burke en Guy Clark om er enkelen te noemen.

Danni zal terecht gedacht hebben, never change a winning team en toog wederom naar Nashville om te gaan samenwerken met Chris Donohue en hetzelfde, ervaren team muzikanten. En deze keuze pakt bijzonder goed uit, want om met de deur in huis te vallen, het is een prachtig, consistent album geworden. Alle liedjes schreef ze zelf, waarvan het overgrote deel samen met andere liedjesschrijvers. Waarschijnlijk werkt ze graag en gemakkelijk met anderen. Ze schrijft overigens in periodes. Ideeën voor liedjes heeft ze altijd meer dan genoeg, alleen heeft ze soms moeite om het uit te werken tot een perfecte song.

De liedjes zijn een combinatie van verzonnen, geleende verhalen over anderen en eigen liefdesperikelen. Ergens las ik in de pers een vergelijking met de stemmen van Emmylou Harris en Alison Krauss, maar ik hoor vooral een eigen geluid. Ze zingt op een kenmerkende, af en toe licht zuchtende manier en heeft een opvallende frasering.

Het materiaal op Mockingbird Lane is gevarieerd. Er staan wat stevigere nummers op, zoals het heerlijke Where the Blue Trains Goes en Between Forever & Goodbye, die ook laten horen dat ze omringd is door uitstekende musici. Danni had tevens jazz zangeres kunnen worden, getuige Look Up At The Moon. Een traantje kan weggepinkt worden bij het droevige Leaving Tennessee en Sad Swan, en geswingd in afsluiter Travelin’ man. Mockingbird Lane heb ik al geruime tijd in huis en blijkt een echt groei album en eentje, die ik ben gaan koesteren.

Na het uitstekende debuut album "A Little Redemption" uit 2013 levert Danni Nicholls nu wederom een muzikaal pareltje af. Aangezien het is opgenomen in Nashville, zou je misschien geneigd zijn hier bij voorbaat al een "Country"-sticker op te plakken, maar dan zit je er toch volledig naast. De 11 tracks op dit album zullen zowel in de smaak vallen bij pop en rock liefhebbers, als bij fans van folk en country. En ook liefhebbers van blues komen aan hun trekken. Het album is gewoon een heerlijke mix van diverse muzikale stijlen.
Danni is gezegend met een heldere, warme stem, die wel met die van Emmylou Harris wordt vergeleken. Persoonlijk kan ik mij daar iets minder in vinden; zelf vindt ik haar stem bij tijd en wijle meer raakvlakken met die van Sharleen Spiteri (Texas) hebben. (Vond dit vooral bij "Feel Again" het geval; overigens een prachtige ballad).
Eigenlijk moeilijk om "maar" drie favoriete tracks te selecteren, ze zijn allemaal "favoriet," ieder op een eigen manier. Zo heb je daar een folksy ballad als "Leaving Tennessee," het jazzy "Look Up At The Moon" of het bluesy, met gospel-doordrenkte "Where The Blue Train Goes." Maar ook de piano-ballad "Back To Memphis" of de country-rock van "Long Road Home." Of het heerlijke up-tempo "Travellin' Man," waar ze het album mee afsluit.

Een recensie met (per ongeluk neem ik aan) geen stem voor dit prachtige album, Lura? Danni is typisch weer zo'n ster aan het muziek-firmament waar nog (bijna) niemand van gehoord heeft, maar die iedereen gehoord zou moeten hebben. Hoop toch echt dat ze een keertje naar Nederland komt, zou haar wel eens live willen zien (alsof m'n concert-agenda voor 2016 al niet vol genoeg staat )

Ik ben een zeer luie stemmer, DCS. Je hebt gelijk, dit is een prachtig album van een buitengewoon sympathieke zangeres. Ik sluit me volledig bij je aan, ik zou haar ook heel graag live zien.