Henry Threadgill Zooid - In for a Penny, in for a Pound (2015)

Zijn beste - en vooral uiterst origineel - werk dateert alweer uit de jaren 80. Na die albums ben ik Threadgill nogal uit het oog verloren. Toch hoor ik goede dingen over dit werk en duikt het album in allerlei eindejaar jazzlijstjes.

Goede plaat dus, korenbloem?

Ik weet niet of dit zijn beste is. En veel tussen werk ken ik ook niet. De plaat is op zich zelf staand erg lekker.

Proberen kan in dat geval geen kwaad. Je hebt trouwens ook de eerste drie albums van Air beoordeeld. Daar was hij in de 70's en vroege 80's bandleider. Iets minder herkenbaar als Easily Slip... uit 1987 doch bijna net zo genietbaar en tegendraads. Nu je toch in een jazz bui bent, misschien weer eens een plaatje van opleggen. Of gaat er op dit moment alleen maar meer modern werk in?

Je verhoging van Sarah Manning is overigens - even terzijde - volkomen terecht. Ontzettend fijne plaat en - by the way - een leuke verschijning / persoonlijkheid. Weinig altsaxofonisten die met zo'n een benadering als zij het jazzgenre tackelen.

Het geen wat mij dit album zo aanspreekt, is juist het verfrissende en het plezier in het samenspel. Waar Easyslip voornamelijk iets onbezonnen als emotie kleurt. Heeft dit iets meer rust, maar ook intenser.

PS. Sarah Manning