Trixie Whitley - Porta Bohemica (2015)

Terwijl een hoop volk warm loopt voor de laatste van Joanna Newsom ligt vandaag ook de nieuwe van Trixie Whitley in de winkels. Een exemplaar konden ze alvast aan mij kwijt. Van het vorige album heb ik ontzettend genoten en afgaande op de single Soft Spoken Words gaat Porta Bohemica ook dik de moeite zijn. Ik ben benieuwd.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Trixie Whitley - Porta Bohemica - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Trixie Whitley is de dochter van de veel te jong overleden Amerikaanse singer-songwriter Chris Whitley.

Trixie was al op jonge leeftijd actief in de muziek en debuteerde in 2010 als lid van de band Black Dub, die verder bestond uit zwaargewichten Daniel Lanois, Brian Blade en Daryl Johnson.

Het debuut van Black Dub werd uitstekend ontvangen, maar persoonlijk vond ik het begin 2013 verschenen solodebuut van Trixie Whitley veel indrukwekkender.

Het door Thomas Bartlett (Doveman) geproduceerde Fourth Corner maakte met name in vocaal opzicht diepe indruk, maar was door de grote muzikale variëteit ook een plaat die je op je in moest laten werken.

Het geldt eigenlijk ook weer voor het onlangs verschenen Porta Bohemica. Trixie Whitley beschikt over een stem waarvan je alleen maar zielsveel kunt houden en vertolkt haar songs ook nog eens met hart en ziel, waardoor veel songs op de plaat je stevig bij de strot grijpen.

In muzikaal opzicht kiest de in Gent opgegroeide maar tegenwoordig vanuit New York opererende zangeres echter voor een minder consistent pad. Trixie Whitley houdt van soul en triphop, is niet vies van pure pop, heeft van haar vader de voorliefde voor aardedonkere blues songs geërfd, maar is ook niet bang voor uiterst ingetogen of zelfs bijna verstilde songs.

Het maakt van Porta Bohemica een bonte lappendeken met geweldige vocalen als rode draad. Zeker bij eerste beluistering maken niet alle tracks op de plaat evenveel indruk en hangt het af van de persoonlijke smaak welke tracks er uit springen.

Voor mij waren dat in eerste instantie de meer roots georiënteerde songs, maar inmiddels ben ik ook zeer gehecht aan de songs waarin Trixie Whitley geen geheim maakt van haar liefde voor triphop.

Wanneer je de plaat vaker hebt gehoord is de variëteit op Porta Bohemica veel minder storend en transformeert de plaat, net als zijn voorganger, tot een intrigerende muzikale reis met uiteindelijk vrijwel uitsluitend hoogtepunten. Wat een talent, wat een goede plaat. Erwin Zijleman

"When your soft spoken words sound like machines in my ears," de mantra uit de eerste single vat meteen ook het de sound van haar tweede album samen: zachtaardig, en daarmee net ruwer ook. Op Fourth Corner wurmde ze zich met vocale acrobatie tussen de instrumentatie, hier is het net haar pure, honingzoete, soulstem die de grungy gitaren smeert. Geen verstoppertje meer, maar touwtjetrek tussen zacht en onzacht. Tegenpolen die in elk nummer vertegenwoordigd zijn, waarbij de verhouding telkens net even anders doorweegt. Intiem, dreigend of zoekende, Porta Bohemica laat een breed palet horen binnen een kenmerkend geluid. Solide album, waarbij elke song zijn waarde bewijst, weer op gepaste wijze afgerond met het adembenemende, gospelgeïnjecteerde The Visitor.

Al vanaf de eerste beluistering is duidelijk dat dit weer een goed album is en nu dat het 8 keer voorbij is gekomen wordt het alleen maar fijner. Mooie stem en muzikaal klinkt ook lekker, mijn enige kritiek is dat het niet blijft hangen. Heb diverse nummers op mijn persoonlijk playlist van 2015 gezet misschien als ik ze vaker hoor dat er toch iets blijft hangen. Alhoewel bij een goed nummer dat meestal al vanaf de eerste keer het geval is, maar ja dit is ook geen Pop.

Ik wissel dit album af met het nieuwe van Sarah Blasko die ook over een mooie stem beschikt en (in Nederland) als Alternative Pop zou kunnen kwalificeren. Maar haar nummers blijven iets beter hangen maar dan wel met veel minder gitaren.

Toch wel grote klasse!

Iets rijper, volwassener, meer gepolijst album dan haar vorige. De stem en het talent is er altijd al geweest, iets beter gedoseerd nu en iets betere songs in het algemeen. Lijkt me ook iets meer aan te leunen bij de muziek van haar vader (bv. het gitaargeluid op Witness).

Soft Spoken Words, New Frontiers, Eliza's Smile, Closer,... allemaal straffe nummers.

The Visitor dook op in een playlist. Wat een fantastische song is dat zeg. Door merg en been. Uiteraard hele album geluisterd en dat mag er ook zijn. The Visitor is er echter weer zo eentje. Buitencategorie.