Steeleye Span - Horkstow Grange (1998)

Steeleye Span zou Steeleye Span niet zijn als de formatie niet gewijzigd zou zijn. Na het laatste album “Time” vertrok mede-oprichtster en boegbeeld Maddy Prior tijdelijk en ook drummer Liam Genockey gaf er na ongeveer een decennium bandlidmaatschap – met overigens maar één studio-album – de brui aan. Wat overbleef was de kleinste bandbezetting ooit: Peter Knight, Bob Johnson, Tim Harries en Gay Woods.

Het heeft een sterke weerslag op het album. Woods speelt bodhrán (een Ierse trommel) en tamboerijn en de van Fairport Convention bekende Dave Mattacks speelt enkele drumpartijen, maar overall is dit misschien wel het minst ritmische album van de band. Folk domineert volledig over rock, en daar doen ook de eerste ervaringen van Peter Knight met een elektrische viool niets aan af. Daarnaast maakt Gay Woods hier – veel meer dan op “Time” – een verschil: de in Ierland wonende zangeres neemt Ierse folkmelodieën mee naar het door en door Britse Steeleye Span.

Sommige nummers zijn bewust heel klein gehouden – het nagenoeg à capella uitgevoerde titelnummer bijvoorbeeld, maar ook afsluiter The Parting Glass dat nagenoeg volledig op het conto van Woods kan worden geschreven. Diezelfde Woods ontbreekt dan weer op het aan Nigel Pegrum opgedragen Australia.

Horkstow Grange is dus een merkwaardig album – een album van een band die in de loop der jaren een flink aantal transformaties onderging – zowel qua sound als in de samenstelling. Op dit album lijkt de band in alle eerlijkheid op sterven na dood: het is zeker geen slechte plaat, maar tegelijkertijd is het een plaat waarvan je je bijna af kunt vragen of het onder de Steeleye Span-vlag had moeten worden uitgebracht. Veel fans vonden in ieder geval van niet: het album werd niet best ontvangen en vooral Gay Woods was de gebeten hond. Des te verbazender is het dan dat twee jaar later in dezelfde samenstelling (!) “Bedlam Born” wordt opgenomen.