Steeleye Span - They Called Her Babylon (2004)

Tja, dat stabiliteit niet per se bij Steeleye span hoort, was zo onderhand wel duidelijk. Na het toch niet onaangename “Bedlam Born” vertrekt driekwart van de band, waardoor van de bezetting van de voorganger alleen violist Peter Knight overblijft. Daarvoor in de plaats krijgen we de terugkeer van drummer Liam Genockey, bassist Rick Kemp en zangeres Maddy Prior. Gitaris Ken Nicol – zelf ook een folkveteraan, onder andere als lid van de Albion Band – is de enige echte nieuwkomer. Heeft dat veel invloed op het geluid?

Ja en nee. Het lijkt vooral gedaan de vernieuwingspogingen van de vorige bezetting, want “They Called Her Babylon” klinkt vaak als vintage Steeleye Span. Dat is geen probleem, mits goed gedaan. En daar wringt de schoen want deze plaat kent twee gezichten. Na drie prima nummers, waarbij vooral de spokende viool van Knight en de zang van Prior mooi interfereren op Heir of Linne, volgt de sentimentele draak Bride’s Farewell, dat bovendien het matigste refrein in de bandgeschiedenis heeft.

Het titelnummer – over de belegering van Lathon House in de tijd van de glorieuze revolutie – is daarentegen weer een typisch Steeleye Span-epic en op Mantles of Green mag Prior laten horen dat zij toch echt dé zangeres van de band is. De zang en het fraaie vioolspel redden het wat saaie en vooral veel te lange nummer. ‘Te lang’ kan dan weer niet gezegd worden van Bede’s Death Song, het is voorbij voordat je het doorhebt en een melodie valt eigenlijk niet te ontdekken. Het nummer is helaas een uitzondering want ook de volgende twee nummers duren te lang en kennen te weinig interessante vondsten om over de gehele lengte te boeien. Diversus and Lazarus brengt helemaal niets spannends, het instrumentale Si Begh Si Mohr is weliswaar een mooie break, maar erg repetitief. Child Owlet, een murder ballad uit de Child Ballads, doet de boel gelukkig weer wat opleven. Het is echter vooral de afsluiter die het uiteindelijk toch de moeite waard maakt om het album niet voortijdig af te zetten.

Al met al is “They Called Her Babylon” niet het album geworden waarop de fans ongetwijfeld gehoopt hadden. Het bevat een paar sterke nummers maar weet over de gehele linie uiteindelijk zelfs minder te overtuigen dan de voorganger.