Van Morrison & The Chieftains - Irish Heartbeat (1988)

Weten mensen al hoe briljant het nummer Raglan Road is?

Hier wel eentje Dat nummer is inderdaad erg goed, maar overall gezien vind ik dit voor Morrison's doen toch een matige plaat.

Ja zijn Ierse roots he, ook niet mijn favoriet maar met een beetje parel vissen vindt je toch een paar mooie nummers.

'star of the county down' en 'she moved through the fair' bijvoorbeeld. En natuurlijk Raglan Road

Is Carrickfergus trouwens een oud Iers liedje ofzo? Kwam me zo bekend voor.

Ja een traditional (alleen de nummers 'Irish Heartbeat' en 'Celtic Ray'zijn geen traditionals de rest wel)

Van Morrison zoekt zijn roots op en danzij die geweldige Chieftains lukt hem dat aardig !
Puik plaatje dat ik nog niet heb - wel gehoord - omdat het nog veels te duur verkocht wordt, overal !
4.5 sterren **** 1/2

Prachtig album. Persoonlijk vind ik deze zelfs bijna net zo sterk als Astral Weeks en Moondance: 4,5*

Heel mooie plaat hoor. Ik ben niet eens zo gecharmeerd van Ierse traditionals en van de Chieftains heb ik uberhaupt nooit iets aangeschaft. Maar zoals Van hier bezig is met die magistrale stem. Wat die man zingt wordt altijd goud. Het klikt gewoon met de Chieftains. Het is een prachtig samenspel geworden. Eigenlijk interessanter dan het meeste andere werk dat Van na deze tijd nog heeft afgeleverd. Op "too long in exile" na dan

Als liefhebber van zowel Ierland als een groot deel van het oeuvre van Van Morrison, heb ik deze plaat aangeschaft. Met de muziek van The Chieftains was ik minder bekend, hoewel folk van gelijkgestemde artiesten als Clannad en vooral Planxty altijd wel mijn interesse heeft gehad.

Een mooiere en meer passende titel dan Irish Heartbeat was eigenlijk niet denkbaar geweest. De sfeer van dit album ademt van de eerste tot de laatste seconden een sfeer van schier eindeloze groene landschappen, mystieke en in mist gehulde kastelen en rust, vooral veel rust. Ik ervoer dat gevoel toen ik er zelf een rondreis maakte en hiervan kennis maakte en de gastvrije bevolking leerde kennen. Een bevolking die met name in de tweede helft van de 19e eeuw sterk is teruggelopen ten gevolge van het schrikbewind van de Engelse overheersers, die het groene eiland kolonialiseerden en zorgden voor enerzijds grote onvrede onder de Ierse bevolking en anderzijds massale emigratie naar met name de Verenigde Staten. Om die reden hebben steden als Chicago en Boston tegenwoordig een aanzienlijke Ierse populatie. In Ierland zelf is de populatie ten opzichte van twee eeuwen geleden gehalveerd.

Muziek was bij uitstek het middel om verbondenheid te creëren in moeilijke tijden en iets wat niemand ze af kon pakken en zeker niet de Engelsen. Dat was 150 jaar geleden zo en dat is tegenwoordig nog steeds het geval. De absolute passie en verknochtheid aan muziek is nog springlevend in de straten van Dublin, Cork, Galway en Donegal en gaat over van generatie op generatie. Wie zich afvraagt wat de rol van Ierland is geweest in de internationale folkscene van tegenwoordig, adviseer ik eens een kijkje te nemen in Temple Bar in Dublin. Eén blik zegt in dit geval meer dan 1000 woorden.

Ik zie dit album als ultiem eerbetoon aan de Ierse bevolking wereldwijd (vandaar de titel Irish Heatbeat) en alleen al om die reden was ik erg benieuwd naar wat Van en The Chieftains hier te bieden hadden. Het begint direct al goed met Star of the County Down, dat ik ken van The Pogues, maar waarvan ik deze versie net even wat beter vind. Het titelnummer kabbelt vervolgens heerlijk voort, zonder ook maar één seconde vervelend te worden. Vooral Van heeft voor mij een helende werking, of hij nu Moondance staat in te zingen of dit nummer. Het is een gevoel dat ik eigenlijk niet in woorden kan vatten. De track met de onuitspreekbare titel Tá Mo Chleamhnas Déanta laat opnieuw weer een vertrouwd geluid horen en ik moest bij het luisteren ervan direct denken aan de oude Planxty of Wolfe Tones.

Raglan Road is, zoals blijkt uit de reacties hier, een favoriet. Ik kende de song via Rowwen Heze, die er hun eigen versie van gemaakt hebben die als titel November heeft. Zowel hun uitvoering als deze van The Chieftains en Van is van grote klasse, waarbij vooral de unieke, ijzersterke melodielijnen opvallen. She Moved Through the Fair is van hetzelfde niveau, maar ik krijg het gevoel dat ik deze song al eens eerder ergens gehoord heb. Het nummer Belfast Child van Simple Minds lijkt een remake te zijn, maar dit nummer leent zich daar eigenlijk niet voor. Het doet overigens weinig af aan de song Belfast Child, die ik op zich nog vrij aardig vind, maar die niet kan tippen aan deze She Moved Through the Fair. Een minpuntje is vervolgens I'll Tell Me Ma. Als mij verteld zou zijn dat dit een of andere lullaby was, dan had ik het zonder meer geloofd. Het is niet echt spectaculair, maar bevat uiteraard wel weer erg eigentijdse ritmes en melodieën.

Van Cerrickfergus wist ik tot voor kort alleen dat het een Noord-Iers havenstadje is, maar na het beluisteren hiervan ben ik direct benieuwd hoe dat stadje er in werkelijk uit ziet. De song is erg eigentijds, iets dat ook gezegd kan worden van Celtic Ray, het alternatieve Ierse volkslied. Bij de eerste tonen van My Lagan Love waande ik me direct weer in Connemara, temidden van de ruige kliffen en een uitgestrekt veenlandschap.

Het album wordt geheel in lijn afgesloten met Marie's Wedding, waarna twee gevoelens centraal staan bij mij. Enerzijds is dat het gevoel dat dit album naar meer smaakt en eigenlijk veel te kort heeft geduurd en anderzijds doet het me opnieuw verlangen naar Ierland. Voorlopig moet ik nog even wachten, maar mocht ik er naartoe gaan, dan neem ik zeker dit album mee, dat ik voorlopig op 4,5* zet.

Schitterende plaat vol Iers folkgeweld, machtig gespeeld door de Chieftains, en met de dwingende stem van Van The Man.
DutchViking, die zich uitgeschreef, heeft het hiervoor al machtig besproken, wat kan je daar nog in 's hemelsnaam aan toevoegen.
Lekker achterover in die luie zetel, en genieten, da's mijn boodschap hierbij!

Dit jaar weer op vakantie naar Ierland. Als voorproefje dit album weer eens opgezet.

Heimwee naar mijn favoriete vakantiebestemming...

Aardig album. Zeker voor The Chieftains, die hiermee toch één van hun betere platen afleverde. Van Morrison is redelijk op deze plaat, maar heeft toch al heel wat beter werk afgeleverd als dit.

Eergisteren een Van-dagje gehad. Mooi weer, in de tuin en zo....

Achtereenvolgens Veedon Fleece, Into the Music en Irish Heartbeat geluisterd.
Tjonge, wat geven die drie platen een goed inzicht in de verscheidenheid van het werk van Morrisson. Heel verschillende muziekstijlen maar alledrie horen tot zijn beste werk en je mag me er altijd voor wakker maken.

Sinéad O'Connor moet dit album wel kennen (of ze kende de traditionals zo wie zo al), want ze nam 4 nummers op, die ook op dit album staan, nl. Raglan Road, She moved through the fair, I'll tell me ma en My Lagan love. Overigens prefereer ik de versies van mevrouw O'Connor. Jammer dat ze het beste nummer van deze plaat (nog) niet opgenomen heeft, nl. Carrickfergus. Over dit album kan ik zeggen, dat het een geslaagde smenwerking is geworden van Van Morrison en The Chieftains.

Inderdaad een fraai album. Moeilijk te vinden, of je moet de hoofdprijs willen betalen. Persoonlijk vind ik dat het hoog tijd is voor een rerelease met wat bonusmateriaal. Ten tijde van de release van dit album heb ik een liveoptreden op televisie gezien van Van Morrison en The Chieftains. Die mag er integraal bij, op CD en DVD wat mij betreft.
En Carrickfergus, daar ben ik dit jaar geweest tijdens een reis door (Noord) Ierland. Altijd leuk om op een plek te komen die onderwerp is van een lied. Misschien ook een leuk onderwerp voor het MM forum, als het al niet bestaat.

Dankzij heartofsoul ben ik nu de gelukkige eigenaar van dit fraaie album. Dank hiervoor!
Heb 'm nog niet zolang maar hij ligt zeer regelmatig in de 'spelert'. Favorieten zijn moeilijk aan te wijzen. Eigenlijk vind ik alles goed. Nou, vooruit, My Lagan Love duurt me iets te lang. In eerdere recensies wordt I'll Tel Me Ma wel eens als een van de mindere tracks gezien maar ik vind het persoonlijk een aagenaam tussendoortje.

Gisteren voor een prikkie op vinyl aangeschaft.
Weet het nog niet, hou erg van de Ierse muziek en Van, dit komt niet in de buurt (natuurlijk) van Astral weeks of it's too late to stop now.
Raglan road is fantastisch, het zingend een verhaal "vertellen", en het samenspel met de Chieftains is hierop erg mooi.
De rustige nummers vind ik het mooist.

Eindelijk gevonden op cd. Moest het al die tijd doen met een gammel cassettebandje of Spotify. Nu voor 1 euro gescoord op de Bazaar in perfecte staat. Van zingt prachtig tegen een prima begeleiding van The Chieftains. Deze vakantie toch maar weer eens naar dat prachtige land gaan denk ik. Dan gaat deze in ieder geval mee voor onderweg. 4 sterren met kans op groei .

Mocht je gaan dan zul je daar volgens mij geen spijt van krijgen!

om maar met de deur in huis te vallen, een schitterend folk album van meester zanger Van Morrison en de legendarische Ierse folkband The Chieftains. 8 Ierse traditionals en 2 "nieuw" bewerkte nummers van Van Morrison , t.w. 2)"Irish Heartbeat" dat eerder verscheen op zijn album "Beautiful Vision" (1982) en "Celtic Ray" van het album "Inarticulate Speech of the Heart" (1983).

de Ierse traditionals als "Raglan Road", "She Moved Through the Fair" en "My Lagan Love" kent zo'n beetje iedere Ier, zoals ik ooit zelf mocht beleven tijdens een weekendje Dublin in het uitgaansgebied "Temple Bar District". een gebied in het stadscentrum dat overloopt van pubs en live music bars. het gaat daar ieder weekend helemaal los onder het motto "having a party". zelden zoveel dronken mensen gezien, maar alles in "a good spirit". jaren later bezocht ik Edinburgh Castle in Schotland, waar in een bijzaal een traditionele Schotse bruiloft plaatsvond en het nummer "Marie's Wedding" live werd gespeeld en gezongen.
"Ta Mo Chleamnas Deanta" betekent overigens in het Engels "My Match it is Made".

hoewel Van Morrison (een Noord-Ier uit Belfast) dit album met zijn geweldige vocalen draagt, is de invloed van Paddy Moloney en de perfecte muzikale omlijsting van The Chieftains niet te onderschatten.

Paddy Moloney zei over dit album:
quote
I think at the time Van was searching for his Irish roots. It was this man of blues, of rock 'n roll, jazz and more importantly soul, coming to his Irishness with the Chieftains and the music we'd been playing for so many years. Musically we were going to meet each other half way"
unquote

Paddy Moloney was een grootheid in Ierland en betekende heel veel voor het verspreiden en onder de aandacht brengen van de Ierse muziek en cultuur. hij was een muzikale alleskunner en een virtuoos in het bespelen van de "Uileann pipes", net als Liam O'Flynn van een andere legendarische Ierse folkband "Planxty". de man overleed op 12 oktober 2021 onverwachts in een ziekenhuis in Dublin. zijn begrafenis was een hele gebeurtenis in Ierland. zelfs de Ierse president Michael Higgins eerde hem in een dankwoord.
Paddy Moloney werd 83 jaar. hij leerde reeds op 6 jarige leeftijd de "tin whistle" te bespelen en op de leeftijd van 8 jaar speelde hij al op de "Uileann pipes" ook wel "Irish bagpipes" genoemd. hij was mede oprichter van The Chieftains en speelde op alle 44 albums van deze vermaarde folkband mee. hij was ook een veelgevraagd sessiemuzikant en richtte eveneens mede het Ierse folklabel "Claddagh Records"op, waarvoor hij 45 albums produceerde. hij werd begraven in Glendalough, County Wicklow, Ierland.

een album dat niet alleen Van Morrison fans zal aanspreken, maar zeker ook de folk liefhebbers onder ons

Album werd geproduceerd door Van Morrison en Paddy Moloney
Recorded at Windmill Lane Studios, Dublin, Ireland
All traditional songs arranged by Van Morrison & Paddy Moloney

de muzikanten op dit album:
Van Morrison: lead vocals, guitar, drums
Paddy Moloney: uileann pipes, tin whistle
Martin Fay: fiddle, bones
Derek Bell: harp, tiompan, keyboards
Matt Molloy: flute
Sean Keane: fiddle
Kevin Conneff: bodhran, co-lead vocal on 3), back-up vocals on 1) and 6)

Guests:
Ciaran O Braonain: bass
Mary Black: back-up vocals on 3 and 10
Maura O'Connell: back-up vocals on 10
June Boyce: back-up vocals on 2, 8 and 10

Intussen hier gekomen in de chronologische ontdekkingstocht van de albums van Van Morrison. Ik kende alleen de nummers op de twee verzamelaars (Best of, Volume 1 & 2) en die deden me verlangen alles van de man te leren kennen. Al jaren stond hij op mijn lijstje van te ontdekken. Eindelijk is het ervan gekomen.

Dit album is opnieuw een juweeltje en er zijn er al veel gepasseerd.

Van enkele nummers kende ik de versie(s) van The Corrs, Bryan Ferry en All About Eve.
Voor het eerst hoor ik waar Belfast Child van Simple Minds vandaan komt. Ik wist wel dat het op een Ierse traditional gebaseerd was, maar nu pas zijn de gelijkenissen volledig herkenbaar.