Little River Band - The Very Best Album Ever (2002)

Goeie plaat, alles wat ik ken staat er op, incl. home on monday itt tot die andere best-of op de site.

Hele goede best of cd.
''It''s a long way there'' is echt een gaaf nummer .
Hij begint met die vioolen en dan die geweldige gitaar !
Verder vind ik ''Forever blue'' '' lonesome loser'' en ''Cool change'' ook heel goed.
5*

Deze Aussies kunnen wat doorgaan als The Eagles Light, maar slecht is deze muziek zeker niet.
Ze konden toch verschillende hits en halve hits scoren, met mooie composities, dan denk ik aan :

It's a long way There, Home on Monday, Lonesome Loser, Help is on its way en Reminiscing.

Waarschijnlijk bij 90 % van de mensen vergeten bandje, maar deze compilatie brengt alles terug in de herinnering!

4 sterren

****

Wat is dit een heerlijke plaat.

Deze laatst aangeschaft, herkende alleen van titel It's a long way there maar kocht hem ook meer om nieuwe muziek te ontdekken.
Maar natuurlijk kwam ik weer bekendere nummers op de plaat tegen.

Heerlijke plaat voor in de auto

Tussen Kerst en de jaarwisseling ben ik een paar dagen vrij . Mijn vrouw moet werken , mijn oudste dochter moet eveneens werken en mijn jongste dochter heeft alleen maar aandacht voor haar nieuwe 16 jarige vriendje . Wat doe je dan als eenzame 49 jarige man . Juist: 's morgens naar de sportschool om die overtollige kerstkilo's eraf te fitnessen en 's middags..... Nou maar even langs de favoriete cd zaken in mijn zeer geliefde Utrecht . Al snuffelend tussen de bakken met cd's kwam ik deze "The Very Best Little River Band Album Ever (2002)" tegen. Prijs: € 5,99 Ik kon 'm niet laten liggen . En wat een lekkere verzamelaar is dit toch. Frisse muziek van DownUnder. Ik denk dat ik de komende vrije dagen nog veel plezier ga beleven aan deze voortreffelijke verzamelaar van The Little River Band. 4****

Hans, ik heb deze ook al eeuwen, dit is een erg lekker album, doet sterk aan Eagles denken, bij mij toch, veel plezier ermee!

Heb de verzamelaar van EVA popclassics en die staat hier niet bij, wilde hem toevoegen maar gaat moeizaam, kan het hoesje niet vinden dus laat ik het maar.

De nummers zijn bijna hetzelfde behalve dat hier wat live tracks op staan. en The middle man, Broke again, Ballerina', Days on the road en die andere grote hit Curriosity killed the Cat staan hier niet op.

geef hem daarom 3 sterren, voor de live nummers en het ontbreken van bovengenoemde nummers die toch zeer goed zijn maar hier op ontbreken.

Mooie verzamelaar van deze australische band. met de lange album versie van "It's a long way there" erop. Als je die hoort, dan snap je pas hoe verschrikkelijk er voor de single versie in het nummer geknipt is.

Lekkere muziek, een beetje in de trant van The eagles, zonder zoetsappig te worden. Forever blue was de laatste grote hit in ons landje.

Dit lijkt me wel de beste verzamelaar van deze band. Ken enkel de hits, maar vooral Forever Blue maakte in 1995 indruk op mij. Zodoende achter de andere hits aangegaan en vooral Home on a Monday vind ik ook super. De lange versie van It's a Long Way There ken ik niet, het zal me benieuwen.

Beste Musicfriek, de lange versie van It's a Long Way There staat ook op deze cd. Ik heb dit album voor weinig € gekocht bij een MM. Ik denk dat deze prettige verzamelaar van Little River Band daar nog wel in de verkoopbakken is te vinden. Aanrader deze cd.

Mooie compilatie van een Band met prachige harmoniezang vergelijkbaar met The Eagles.
De songs zijn ook niet misselijk.Sprankelende goed in het gehoor liggende pop/rock met een vleugje Countryrock.
Hoogtepunt lag duidelijk in de 70er jaren met zanger Glenn Shorrock nog aan boord.
De songs uit die periode zijn ook de beste.It's A Long Way There,Help It's On His Way,Home On Monday,Lady en het pareltje Cool Change,spreken nog steeds tot de verbeelding.
Apart is trouwens wel dat er een Little River Band rondtourt met geen originele member.Het trio Birtles,Shorrock & Goble touren met regelmaat.Door allerlei juridisch gedoe mogen zij de naam niet meer gebruiken.

Little River Band mag je inderdaad gerust de Australische Eagles noemen. Vocaal doen ze er evenwel niet voor onder en ze brengen ook heel wat sterke songs waarvan ik "Home on Monday", "Help Is on Its Way" en vooral "It's a Long Way There" de beste vind.

Nee hoor die van EVA is beter maar kan ik niet toevoegen vanwege het niet te vinden hoesje.
Die serie is in de jaren 80 uitgebracht als tv cd.

Zo is in die serie Lou Reed, Al Stewart, The Band, Little river band en Joe cocker oa. uitgebracht.
Later kwamen er verzamelaars uit met The long one's lp tracks van diverse groepen en zangeers en zangeressen.

Heel mooi, maar daar ontbreekt Forever Blue wel op. Dus verre van compleet

Lekkere compilatie van een Australische band die muziek maakten zoals ze in die tijd aan de Westcoast deden.....en van dat soort muziek hou ik nogal
Vond meteen hun sound goed en vooral de vocalen.
Echt van die uitgebalanceerde nummers die helemaal af zijn.
Heb nog een opname van het tv programma Ohne Filter liggen waarin de zanger zich net weer herenigd had met de band en behalve hun nieuwe plaat Worldwide Love spelen ze ook nog een extra lange uitvoering van Reminiscing waarin gitarist Steve Martin zich helemaal uit z'n bol speelt.
Ik heb nog nooit iets geupload op youtube maar deze opname zou de moeite waard zijn.
Favorieten zijn reminiscing, it's a long way there en Help is on it's way.

Can You Guess Where I'm Calling From?

The Las Vegas Hilton

Deze CD net gekocht in de uitverkoopbakken bij Van Leest voor maar 5 euri. Ik heb een aardig aantal afzonderlijke CD's van deze band, maar een verzamelaar had ik eigenlijk nog niet. Deze is redelijk compleet en bij mijn weten de enige verzamelaar waar de albumversie van It's a long way there op te vinden is.

En verder staan al hun andere klassiekers er wel zo'n beetje op: Lonesome loser, Cool change, Home on a monday, Help is on its way, Reminiscing en natuurlijk Forever blue (dat trouwens alleen in Nederland een hit was, nergens anders). Alleen het irritante You're driving me out of my mind hadden ze wat mij betreft wel achterwege mogen laten, maar dat schijnt hier in NL ook nog eens een radiohitje te zijn geweest.

Uitgebalanceerde softrock met prachtige harmoniezang, die het destijds vooral in de VS goed deed. Daar waren ze de eerste Australische band die er een gouden plaat haalde (nog vóór AC/DC).
Maar zoals Bikkel al opmerkte, is het achter de schermen allemaal geen rozengeur en maneschijn. Talloze bezettingswisselingen en een hoop gedoe over het recht op het gebruik van de naam, zodat de meest beeld- (nou ja, geluids-)bepalende leden Birtles, Shorrock & Goble tegenwoordig onder hun eigen naam moeten toeren en de LRB van nu eigenlijk niet meer is dan een tribute-band.

Noot: volgens mij klopt de vermelde tijdsduur hier niet in alle gevallen. Zo krijg je niet echt de indruk dat deze schijf de lange versie van It's a long way there bevat. Zelfs de single duurde een stuk langer dan 2'47.

Lekker die tijden kloppen niet, eerste nummer dis wel 8 minuten bij mij.

Heb deze toch maar aangeschaft vanwege de complete versie van het eerste nummer.

Ze worden met The Eagles vergeleken, maar ik vind ze een stuk leuker. Morgen gaat m'n zojuist aangeschafte exemplaar mee de auto in, dus dan geef ik iets later m'n oordeel.

Heb je hem inmiddels al beluisterd, kaztor?

Dit is gewoon de perfecte verzamelaar van LRB. Als zo 'n plaatje dan voor 2,99 bij een winkel in huishoudelijke artikelen ligt, laat ik die wasknijpers even liggen en neem deze mee.

It's A Long Way There is meteen het beste nummer als binnenkomer, in de volledige versie nog wel van 8:36. Hier kun je nog spreken van de 'Australische Eagles'. Home On A Monday is ook prima en brengt ons verder in het meer gladde radio-rock repertoire van de groep, met zelfs funky-elementen. Lekkere muziek, echt jaren '70, maar weinig diepgang als ik wat beter naar de teksten luister. Het is wel erg veel over het meisje dat weggaat.

Liefdesverdriet als handelsmerk. Goed verpakt, dat wel. Je hoort het vaker, maar het kan ook vervelen.

Deze plaat voor 1 euro op een rommelmarkt op de kop getikt, eigenlijk slaat het nergens op want ik heb een gedeelte van hun discografie in de kast staan, het jaren 70 werk dus.
Na het album Playing To Win uit ik meen 1984 ben ik de band uit het oog verloren, de groep heeft geloof ik pakweg 30 wisselingen van bandleden gehad in de loop de jaren en de kernleden Shorrock, Goble & Birtles zijn allang van het toneel verdwenen.
De reden dat ik de plaat toch meenam was vanwege de nummers We Two en You"re Driving Me Out Of My Mind van het album The Net ( 1983 ) welke ik nog op vinyl in de kast heb staan en het eerst album van LRB was zonder Glenn Shorrock en met John Farnham.
In de periode ten tijde van het uitbrengen van The Net heb ik de band nog live in Vredenburg te Utrecht mogen aanschouwen.

Prachtige muziek met dito harmonyvocalen met Cool Change als een van de onderschatte pareltjes op de plaat.

Home on Monday is een klassieker die ik ten onrechte altijd aan The Eagles toeschreef.
Waarschijnlijk ken ik meerdere nummers, maar de tracklist geeft mij weinig hints.
Forever blue vond en vind ik buitengewoon vervelend, dat werd platgedraaid in 1995.

Ik moet dit werk maar eens gaan checken.

It's a Long Way There en Lonesome Loser heb je mogelijk ook wel eens voorbij horen komen, pureshores.

Voor 3 euro deze verzamelaar gescoord op een mooie zonnige dag. Niks aan de hand muziek met fijne vocalen en prettige samenzang. Little river band op een zonnige zaterdagmiddag, heerlijk zo in de Indian summer van je eigen leven.

Destijds het Australische equivalent van de Eagles genoemd. In mijn ogen een vergelijking die niet helemaal klopt. De nummers van Little River Band klinken nog wat gevarieerder, het country element - zo aanwezig bij de Eagles - speelt bij de Aussies maar een magere rol, en het laidback imago dat nu eenmaal aan Australiers kleeft, wordt omgezet in muzikale daden. Beluister It's A Long Way There en je verlangt naar een hangmat en een koude Fosters in je hand. Wat blijft dit toch een weergaloze song. Maar ook voor toppers als Home on Monday, Reminiscing, Lonesome Loser, The Night Owls of Lady hoeven de heren zich zeker niet te schamen. Little River Band heeft zijn succes afgedwongen op eigen kracht en is mijn ogen altijd wat onderbelicht gebleven. Ik word nooit zo enthousiast van verzamelaars maar dit schijfje bevat genoeg fraais om met dit warme weer zijn rondjes te draaien, in de tuin met een barbeque wel te verstaan.

Een verzamelaar die zo prachtig begint met, in volle speelduur, It's a Long Way There als zuivere countryrocker en overtuigende tegenhanger van de Eagles. Kennelijk had de band niet genoeg vertrouwen op deze route verder te gaan en gaat het vooral vanaf de jaren '80 een andere richting in, die me minder bevalt, zoals in het funky You're Driving Me Out of My Mind. Maar ik geef toe dat ik van de ontwikkeling binnen de band weinig af weet. En ondanks de koerswijziging bleef de kwaliteit toch wel op hoog niveau. Met als persoonlijke favoriet: Home on Monday. Een beetje sentimenteel en voorzien van een volle bak violen, maar halverwege een fijn rockrandje. Toch weer Eagles ...

Zanger van het eerste uur; Glenn Shorrock verliet de band in 1982, en hij werd vervangen door de bekende Australische zanger John Farnham.
Met hem werd het songmateriaal wat popachtiger en daar heb ik aan moeten wennen. Inmiddels kan ik de drie platen met Farnham wel appreciëren.
Mijn voorkeur gaat echter uit naar de platen uit de jaren 70, want: er is meer afwisseling, Shorrock zingt wat minder theatraal en de mix van blues, folk, funk, rock leverde bij vlagen een fraaie cocktail op.