Roadside Graves - Acne / Ears (2015)

Iedereen heeft weleens een keer nagedacht over zijn eigen leven en zich de vraag gesteld: Als ik dit opnieuw mocht doen, wat zou ik dan anders doen? Zanger John Gleason van Roadside Graves vraagt zich dit telkens opnieuw af. Zijn vele mislukkingen als puber op school, in de liefde en in zijn latere leven, staan centraal op Acne / Ears. De luisteraar weet in ieder geval dat als hij doodgaat graag gecremeerd wil worden, zodat ze het as kunnen mengen met het asfalt op wegen. Dan heeft hij in ieder geval bijgedragen aan de infrastructuur. Het kenmerkt de komische ernst van dit album.

Het blijft niet bij dit enigszins macabere feit. Regelmatig vormen de bittere teksten een luguber contrast met de luchtige begeleiding op gitaar. In het titelnummer is de uptempo overgang van Acne naar Ears een eerste teken van die tweedeling. Clouds gaat op vrolijke wijze verder met een heerlijke muzikale omlijsting. Helaas blijven de vocalen van Gleason dan wat achter, maar het interesseert hem niets. 'Lord knows I'm gonna die someday.'

Roadside Graves werkt daarna langzaam toe naar een eerste hoogtepunt: Donna (Reno). Deze ruim acht minuten durende levensoverpeinzing luistert als een reisverslag. Na alle mislukkingen en ergernissen trekt hij weg en wil alles achterlaten. Hij overweegt zelfs om de band te verlaten. Het zal toch niet? Het vormt het middelpunt van het album.

De rust moet plaatsmaken voor Rock and Roll. In Contact High Alumni gaat het over tijdelijke vrienden. Niets is blijvend, alles gaat voorbij. Dat lijkt hem te storen. Na een ongelukkig leven in de stad(City) en het oproepen van nostalgische gevoelens(Gospel Radio), kan hij eindelijk afrekenen met zijn foute keuzes. Wat dat is? Luisteren!

Dit Acne/Ears kwam ik toevallig tegen op Spotify en pakte mij in met een heerlijk spelende band, overtuigende teksten en een mooi overkoepelend thema. *4,5