Johnny Marr - Adrenalin Baby (2015)

Van de 2 soloplaten van Johnny ben ik niet zo wild, maar op deze Liveplaat spat het enthousiasme er van af en komen de nummers echt veel beter tot zijn recht. Ook de Smiths-nummers klinken goed, hoewel de stem van Morrissey onvervangbaar is, natuurlijk. Een waardige 4 sterren waard en misschien zelfs nog iets meer.

Deze toch maar eens opzoeken; waar sommige nummers door de productie en soms matte zang op The Messenger en Playland toch wat stijf klinken, is Marr door het optreden met Modest Mouse en The Cribs (en eerder The The) echt uitgegroeid tot een podiumbeest (oei, wat haat ik dat woord) - zoek maar eens op live-optredens bij BBC6, KCRW en de Hospital Club. Daar weet hij samen met zijn band de nummers echt tot leven te brengen en natuurlijk te laten klinken.

Johnny Marr is niet de beste zanger op deze aardbol, ach zijn grootste kwaliteiten komen boven drijven in zijn gitaarspel en composities en daar profiteert dit live album optimaal van.
Overigens zingt Johnny niet onverdienstelijk, dit is goed te horen op zijn solonummers die allemaal een sterke uitvoering krijgen.
Maar ook zijn “oudjes” - waar vele waarschijnlijk de originele zangers enigszins missen – krijgen een mooie uitvoering, prima gedreven uitvoeringen van liedjes van The Smiths en een heerlijke (gitaar) uitvoering van het Electronic liedje “Getting Away with It”
Voeg daarbij een prima uitvoering van "I Fought the Law" (Sonny Curtis, maar vooral bekend in de uitvoering van The Clash) en wij hebben een sterk live album hier.
De man mag van mijn nog wel even door.