Tommy Bolin - Private Eyes (1976)

Oké, hij heeft ergens een riffje van Eric Clapton gejat en er zit een verwijzing in naar Dr. John die als persoonlijke wraakactie geldt, maar verder is dit een van de beste, mooiste en lekkerste solo-albums ooit door een gitarist gemaakt. Of kunnen we hier spreken van een 'singer-songwriter'?

Tommy zijn eerste en laatste album na zijn tijd met Deep Purple. Nog datzelfde jaar overleed de muzikant aan een overdosis drugs. Echte hardrock krijg je op Private Eyes amper te horen.
Bustin' Out for Rosey en Shake The Devil zijn nog wel stevig, net als het van JJ. Cale geleende Post Toastee. De rest is vrij rustig, m.u.v. het jazz gerichte You Told Me That You Loved Me.
Sommige fans beschouwen dit als zijn beste werk omdat het vrij warm overkomt, mijn voorkeur gaat echter uit naar het album Teaser. Op Private Eyes kunnen de nummers Sweet Burgundy en Gypsy Soul me niet bekoren. Someday Will Bring Our Love Home is meer easy listening rock. Het bevat prachtig zangwerk maar de song ontstijgt (naar mijn mening) de middelmaat niet.
Hello, again is een prima ballad. Het beste gitaarwerk zit in het lange Post Toastee. Behalve gitaar krijg je op het album ook veel saxofoon te horen. Bolin had niet altijd de behoefte om op de voorgrond te staan. Hij was een veelzijdig gitarist.

De riff van Post Toastee is wel erg gepikt zeg. Om maar meteen met de deur in huis te vallen ha. En daar heb ik me in eerste instantie ook wel behoorlijk aan gestoord. Maar er gebeurt gelukkig ook wel het een en ander waardoor het nummer toch meer dan interessant blijft. En daardoor mijn irritatie ook wel weer aardig verdwijnt. Mooie wendingen en geinige bas partijtjes en dito toeter werk. En tuurlijk laat Tommy van zich horen. De hele plaat zit toch wel weer lekker vol variatie inelkaar.
Bolin was zeker niet bang om verschillende paden te bewandelen. Meschien niet altijd even geslaagd vind ik.
Voor de rest ben ik het wel eens met mijn bovenbuurman.

....... en prima Hammond werk van Mark Stein ( van Vanilla Fudge ). Als totaal plaatje vind ( ook ) ik deze plaat een stuk minder dan Teaser trouwens.

Shake The Devil is dusdanig lekker om mee te bassen ( en de titel mee te blèren ) dattie al sinds de dagen van de home-trainer cassettes meedraaid en intussen meegepromoveerd is naar biblio op de muziekhok pjoeter......

Een stuk minder vind ik deze niet. Ietsjes minder komt meer in de buurt.

Private Eyes is wat warmer en meer ingetogen dan het creatieve hoogstandje Teaser. Heb de LP weer gedraaid en net nu ik die rustige nummers Sweet Burgundy, Gypsy Soul en Someday Will Bring Our Love Home beter te behappen vind, gaat het afsluitende You Told Me That You Loved Me me wat tegen staan. Voor wie zowel rock als rust zoekt is Private Eyes evenwel een prima plaatje.