D.A.D. - Helpyourselfish (1995)

Dit album betekende een breuk met de stijl van de vorige albums. Tsja, is het geslaagd? Ik vind van wel al moet ik erbij zeggen dat het kwartje bij mij ook pas viel na veel luisteren. In eerste instantie dacht ik; WTF??? Weg waren de typische D-A-D ingrediënten als de vrolijke (hard)rock en fraaie gitaarsolo's. Gebleven waren gelukkig de hilarische teksten! Dat dan weer wel. Toch is dit na jaren luisteren een erg volwassen album waar ze zich absoluut niet voor hoeven schamen!

Faux-grunge van een band die zich aanpaste aan de omstandigheden, totdat ze (hierna) meer een eigen stijl aanhielden. Weg internationale doorbraak, maar in thuisland Denemarken ging het crescendo. Originele teksten, een titel als Naked (but still stripping), daar word ik al vrolijk van. Lekker stevig gitaarwerk, aards, donker, net zo goed pakkend en toegankelijk. Favo songs: titelnummer en het afsluitende Flat.

Ja dit blijft wel een prima album van ze. Toegegeven; ik vind Riskin' it all en No fuel left for the pilgrims wel beter (en ook heel anders) maar deze is ook zeer te genieten. De gitaarsound is echt mega log en zwaar en dat bevalt me uitstekend. Opvolger Simpatico vind ik overigens ook prima. Wel weer wat minder zwaar als deze. Zit een beetje tussen oude- en nieuwe stijl in voor mijn gevoel.