Judee Sill - Heart Food (1973)

Ongelooflijk, maar net zo mooi als de eerste!

Bij vlagen magistraal. Vrij recent heruitgegeven, gekoppeld aan haar debuut.

Vooral haar stem vind ik magistraal. When the bridegroom comes is overigens gecoverd door Sir Vincent Lone, die in het dagelijks leven beter bekend stond als Jackie Leven, een van de meest ondergewaardeerde artiesten op dit forum!

Andy Partridge heeft de heruitgave voorzien van notes. Hij vergelijkt hierbij de muziek van Judee Sill met Bach! Hij vertelt ook hoe Judee zijn sonwriting beinvloed heeft, wat volgens mij op de latere albums van XTC (Non Such, Apple Venus) af en toe te horen is. Absolute hoogtepunten van dit album zijn voor mij zondermeer The Kiss en The Donor.

Zinnige vergelijking van heer Andy P. Als ik mocht kiezen, en dat mag ik, tussen het Air van Bach en The Kiss als muziek bij mijn uitvaart, dan wist ik het wel...maar gelukkig is het nog niet zover en kan ik nu zelf nog een traan wegpinken bij het luisteren naar de laatste compositie. Wat een weer(ga)loos en onvoorstelbaar talentvol meiske was dat. Helaas...

Ik heb één keer met mijn ogen dicht in de achtbaan gezeten. Ik herinnerde me dat weer bij het beluisteren van Heart Food. Je weet van tevoren niet welke kant je heen geslingerd wordt met deze plaat. Het ene moment waan je je te gast bij een vrolijk country-feestje, compleet met fiddles, banjo’s en een steel guitar, het andere moment bevind je je in de allerdiepste dalen met sombere piano-akkoorden waar zelfs John Cale nog stil van zou worden.
Heart Food is dan ook de perfecte titel voor deze plaat. Geen achtergrondmuziekjes maar echt voer voor liefhebbers.
Judee was boos op David Geffen omdat die te weinig moeite deed om haar muziek te promoten. Maar eerlijk gezegd denk ik dat Heart Food en zeker de single The Kiss weinig kans had gemaakt in 1973. Het was het jaar van de Carpenters, de Osmonds en Demis Roussos. Kom dan maar eens aanzetten met een plaat vol semi-religieuze ontboezemingen en ingewikkelde muziek. Ik heb The Kiss tientallen malen moeten afspelen voordat de schoonheid ervan helemaal tot mij doordrong en The Donor is nog steeds groeiende. Het is werkelijk een prachtige plaat van een dame die precies wist wat ze wilde.

Judee Sill.... sinds Jesus was a Crossmaker uiteindelijk en wel degelijk mijn favorite zangeres. Vanaf het vinyl recht het hart in... Een zangeres die componeert en arrangeert alsof de de noten deels door Bach zelf verzonden zijn. Tijdloze muziek en muziek waarvan de tijd even stil gaat staan.

Deze tweede vind ik toch echt een pak beter dan het debuut. Alles loopt hier net wat fijner, Judee Sill lijkt wat meer een identiteit te omarmen, en de songs zijn gewoon een stuk interessanter. Waar ik bij de eerste af en toe nog wat weg kan dommelen, blijft ik hier geboeid aan de speakers gekluisterd. Ze lijkt haar stem wat meer te hebben gevonden hier, maar ook compositorisch zijn nummers als 'The Kiss', 'Down Where the Valley Are Low' of het vervreemdende 'The Donor' erg indrukwekkend te noemen. Ik ben toch blij dat ik deze tweede nog heb opgezet, want dit is een hele fijne ontdekking. Met groeikans. Des te spijtiger dat het haar laatste album was.

Over het geheel genomen weet de muziek van Judee Sill mij niet zo te raken. The Donor is echter ronduit prachtig. Het is verstilde wanhoop . Een dame die Kyrie eleison ( d.w.z: heer, heb medelijden) zingt, daar het leven haar te veel wordt.

Ik snap werkelijk niet hoe ik nooit eerder van haar gehoord heb? Een soort magische mix tussen ABBA en Joni Mitchell.
Geniet hier echt van.
"This Kiss" en "The Donor" zijn zo goed.
Het klinkt allemaal ook ver vooruit 1973, prachtig geproduceerd en gemastered.