Liesbeth List - Voor Vanavond en Daarna (1982)

Ik vind het maar een tegenvallend album van mevrouw List in de eighties. Weinig leuke nummers en het beste is gecoverd (titel ontgaat me.)
Dit album werd integraal uitgebracht op Hollands Glorie.

Ik Leef < Harry Nilsson - Without You ?
Maar ja... het beste...?

Ik had "Wie Weet" in gedachten en "Summer is Over" van Dusty Springfield.

Dit is vermoedelijk een album dat Liesbeth List bij een wat breder (lees: jonger) publiek moest laten doorbreken. Ze is prima bij stem, maar helaas vind ik deze onderneming een faliekante mislukking.

Teveel uitgekauwde covers (Without you, Three times a lady, We're all alone, Sometimes when we touch, alsmede enkele Duitse Schlagers) die van overigens niet onaardige Nederlandse teksten zijn voorzien. De nummers die eruit springen zijn juist de minder bekende covers, zoals Wie weet en Een etentje voor twee.

Maar wat deze plaat echt om zeep helpt, zijn de instrumentatie en de productie. Producer Chris Pilgram heeft geprobeerd de nummers een wat meer 'poppy' feel mee te geven. Hij heeft daarvoor de crème de la crème van de Nederlandse studiomusici van stal gehaald (Ton Scherpenzeel, Jan Hollestelle, lex Bolderdijk, Harry Sacksioni, een nog zeer jonge Jochem Fluitsma), maar het resultaat klinkt desondanks abominabel.

Met name het drumwerk klinkt hier als een vlag op een modderschuit. Het is nota bene Max Werner, die was waarschijnlijk net klaar met zijn solo-album waar Rain in May op staat, want zo klinken ook hier zijn drums: hol, met 'gated reverb' a la Phil Collins, maar dat past Liesbeth List echt niet. En de keyboards van Scherpenzeel en Pilgram zelf (die ook die Max Werner-plaat produceerde) klinken stijfjes en anno nu hopeloos gedateerd. Jammer van de sterke zang en de, zoals gezegd, redelijk goede teksten van Jan Simon Minkema en Pilgram zelf.

Mooie bespreking gaucho bij een album waar ik niet zo snel een bericht verwacht. Heb zo'n 13 maanden terug de LP nog opgescharreld maar dat brengt geen verandering in de luisterbeleving t.o.v. die oude Hollands Glorie-CD. Desondanks wel een aanwinst voor de collectie; mooi uitgevoerd met openklapbare hoes + tekstvel. Hierna was het eerst gebeurt met haar platencarrière tot halverwege de jaren 90. Digitale opname staat er overigens op de hoes vermeld.

Ik vind dat Liesbeth List in de jaren zeventig een paar mooie albums gemaakt heeft en pikte deze LP dan ook enige tijd geleden verwachtingsvol op bij de kringloopwinkel - in perfecte staat, zowel hoes als plaat. Zeker toen ik las wie er allemaal op meededen. Ik ben wel een groot Kayak-fan, dus deze combinatie leek me spannend. Maar helaas, het werkt niet echt...

Dat het een digitale opname betreft, had ik over het hoofd gezien. Ze moet daarmee een van de eerste Nederlandse artiesten zijn geweest die daartoe overgingen. Maar misschien heeft het, juist doordat 'digitaal' toen nog in de kinderschoenen stond, wel bijgedragen tot de algehele sfeer en klank. Het klinkt allemaal wat stijfjes en onnatuurlijk, en dat de piano plaats heeft moeten maken voor zo'n destijds nog nieuwerwets keyboardgeluid, helpt ook niet echt. Er is hier duidelijk veel in geïnvesteerd, maar wellicht had het beter geklonken als er een echte piano en een echt orkest waren ingezet voor de opnamen.

Dat een oudere van de hand gedane elpee nog in perfecte staat is kan vaak al betekenen dat de vorige eigenaar er niets aan vond. Voor CNR-begrippen moet dit dus een topproductie zijn geweest.

Ik tikte deze plaat ook bij de kringloop op de kop. Gaaf gelukkig. Maar ik vind het echt List-onwaardig wat hier aan de groeven is toevertrouwd. Die dertien-in-een-dozijn begeleiding met veel keyboard en plichtmatig slagwerk zorgen dat List verzuipt in de middelmatigheid. In het licht van de tijd gezien snap ik dit album wel: List was in de schaduw beland na haar grote successen in de jaren 70 en wilde kijken of ze op deze manier weer kon aanhaken. Dat is dus niet gelukt. Haar single met Ramses van een jaar later (Waar ik ook ben) had wel weer iets van de oude klasse. Maar deze plaat is echt een schraapseltje onder uit de bijna lege jampot. Dan zijn de albums uit de jaren 90 bij Sony genietbaarder.

Een album met eigenlijk alleen maar covers (op "Vanavond" en "Retour" na, geloof ik). Ik vind het wel vermakelijk eigenlijk. Dan heb ik het niet over "List-waardig of -onwaardig". Vind het gewoon leuk om de Nederlandse vertolking van grote hits voorbij te horen komen. Covers zingen is trouwens erg "List-waardig", gezien meer dan 100 nummers uit haar repertoire covers zijn. En zó slecht is het nu ook weer niet. "Vertrouwd Gevoel" en "Ik Leef" zijn favoriet.