Esoteric - Metamorphogenesis (1999)

Een extreme geluidsmuur. Daar begint het eerste nummer gelijk mee.
Dit is trage, maar wel extreme metal, ook wel doom metal genoemd. Maar ik vind dit bandje toch wel uitzonderlijk.
Jaren geleden een keer ontdekt (dit album) en ik werd gelijk weggeblazen. Deze band geeft doom metal een nieuwe betekenis, ik ken geen andere band die net zo klinkt als dit.
Telkens 1 of 2 zwarte gitaren die het trage ritme ondersteunen terwijl een derde gitaar en keyboards de sfeer opbouwen, en wat wordt dat knap gedaan. Een sfeer van een andere wereld, een donkere koude wereld waar achter elke berg en in elke diepe afgrond iets nieuws te ontdekken is. 4*

Een muur, daar bots je tegenop. Dit is eerder een onpeilbaar diep modderbad dat je onmiddellijk opslokt zodra de eerste tonen je oren bereiken. Je valt. Daarna is er geen redden meer aan. Je zakt weg, tijd bestaat niet meer, je gedachten worden opgeslokt en al wat je denken beheerst zijn de logge gitaren, het even onheilspellende als hypnotiserende gegrom en de sfeervolle keys die deze oersoep van onaards genot opsmukken. Luisteren is bezwijken.

Doom, maar dan inktzwart. Ik was dit een tijdje vergeten, maar nu ik weer luister is het even meeslepend als de eerste keer.