Thijs van Leer - Introspection 92 (1992)

Zeer rustgevend album. Kan zo dienen als achtergrond bij Tussen Kunst en Kitsch. Maar wat is dít dan? Ik houd het maar op kunst, al kan ik niet meegaan in de muzak-versie van Old and Wise. Klassieke stukken bewerken tot populaire deuntjes, oké, maar er zijn grenzen ...

Toch veel luistergenot beleefd aan deze CD. Mijn vrouw en ik kwamen er kabbelend de jaren '90 mee door. Dit is muziek die ik in de huiskamer niet zachter hoef te zetten. En dat wil wat zeggen.

Mijn vader zaliger en ik hadden één muzikale overeenkomst qua smaak: we hielden beiden van de Introspection albums van Thijs van Leer. Eind 1992 heeft mijn vader het aardse tranendal verwisseld voor het hemelse hiernamaals. In 1992 kwam ook "Introspection 92" van Thijs van Leer op de markt. Gedurende het ziekbed van mijn pa hebben vader en zoon de nodige gesprekken gevoerd over van alles wat voor ons beiden belangrijk was. Aan het begin van zo'n gesprek vroeg mijn vader steevast: "Jongen, wil je de nieuwste van Thijs nog eens opzetten"?.
Uiteindelijk is mijn vader op 16 oktober 1992 overleden. "Introspection 92" is een album van Thijs van Leer dat mij zeer dierbaar is, ik draai 'm nog wel eens en dan denk ik in dankbare herinnering terug aan Willem...

De Introspection-elpees waren in de jaren zeventig alleen al in Nederland goed voor meer dan een miljoen verkochte exemplaren. De warme broodjes gingen vooral over de toonbank na langdurige airplay tijdens de gijzelingsdrama's, toen de radio 'aangepaste muziek' liet horen.

Twintig jaar na dat fameuze eerste Introspection, probeert van Leer het hier nog een keer. Orkestleider/arrangeur Rogier van Otterloo overleed in 1988 en de fijne arrangementen van zijn hand worden nu wel een beetje gemist. Dick Bakker is nu de orkestleider en het Metropole Orkest is vervangen door het London Symphony Orchestra. Een stapje terug en de spanning wordt wat gemist. Louis van Dijk aan de piano maakt dan wel wat goed, maar speelt hier een bescheiden rol op de achtergrond.

Tja, ook hier weer de nodige variaties op klassieke thema's van o.a Bach, Händel en Mozart. Goed uit de verf komen de zelfgeschreven nummers: Introspection 5 en Rondo '92. Verder komen we een Ennio Morricone Collage tegen, die voor zichzelf spreekt, en Old and Wise van Woolfson/Parsons als afsluitend populair thema.

Ik mis hier toch wel wat ik in de eerste serie Introspection-platen wél vond. En blijkbaar was ik niet de enige. Dit Introspection 92 haalde het bij lange na niet in verkoopcijfers en dat bleek toch wel de reden dat Columbia geen brood meer zag in een vervolg op dit dure project. De jaren hierna legde van Leer zich toe op low-budget CD-producties, opgenomen in de eenvoudige kerkstudio van Veenendaal, zonder orkest.