Champlin Williams Friestedt - CWF (2015)

Mooie plaat van het gelegenheid trio Bill Champlin, Joseph Williams en de Zweedse gitarist Peter Friestedt. De geest van Chicago en Toto zweeft door het merendeel van de 10 liedjes en dat is met de twee vocalisten van die bands in dit trio ook niet zo vreemd. De eerste helft is het beste deel van de plaat en na de (voor mij overbodige) cover van de Earth, Wind & Fire hit "AFTER THE LOVE HAS GONE" zakt het niveau tot middelmaat. Overigens schreef Champlin mee aan die EWF hit, dus heeft hij alle recht om het op te nemen. Beste nummer is het up tempo "ARIA" met medewerking van Toto toetsenist Steve Porcaro.

De heren slaan hier toch nog wel meer de Pop hoek in dan dat ze met Toto en Chicago.
Dit trio is toch wel meer dan een gelegenheidstrio. Ze tourden namelijk al eens samen, werkten al met elkaar voor Friestedt's L.A. Project albums. Daarnaast hadden Friestedt en Williams ook al eens samen een album gemaakt.
Het album begint catchy met "Runaway". Het sfeervolle gebruik van de piano/het keyboard en het melodieuze gitaarspel doet denken aan de klassieke AOR tijden.
Joseph Williams neemt in de eerste helft de leadzang voor zijn rekening, met Champlin als achtergrond/refreinzanger. Halverwege neemt de laatstgenoemde wel even een couplet voor zijn rekening.
Ondanks dat op "Aria" de inmiddels alweer 68-jarige Champlin wat meer op de voorgrond treed, doet de instrumentele structuur juist weer aan Toto denken. Al helemaal wanneer Williams in het refrein opduikt. Verder laat Friestedt nog even een weliswaar korte, maar mooie en melodieuze gitaarsolo horen.
Met "Still Around" laten de heren dan weer een prachtige, gevoelige ballad horen. Op dit nummer komt de klasse van beide vocalisten goed naar voren.
Met "All That I Want" treden de heren naar mijn smaak wat teveel in de herhaling. Geen slecht nummer, maar we hebben het allemaal in de voorgaande tracks al eens voorbij horen komen.
Ik kan eigenlijk hetzelfde zeggen over "Carry On". De solo in de laatste helft van Friestedt zorgt nog een beetje voor een eigen gezicht. Verder hebben we het allemaal al eens gehoord en doet het drumwerk wel erg aan "Africa" van Toto denken.
Met "Nightfly" slagen de heren er wel wat beter in om een "eigen" nummer te maken. Champlin en Williams wisselen de leadzang steeds wat om en de blazers vormen een leuke toevoeging.
Dit vormt dan weer een schril contrast met de "After the Love Has Gone" cover waarin Champlin's stemgeluid niet lijkt te passen.
Daarna gaan ze me iets teveel de pop kant op met "Two Hearts at War", waarin beide vocalisten er niet in slagen om te overtuigen. En wie is die derde zanger die nog te horen is? Is dat dan Friestedt? Afijn, het lijkt allemaal wat teveel van het goeie. Die derde vocalist vind ik zelf ook maar van weinig toevoegende waarde.
Daarna slaat men naar mijn mening met het Soulvolle "Rivers of Fear" wederom de plank mis. Deze keer lijkt de stem van Williams niet helemaal erbij te passen. Daarnaast is het continu meezingende achtergrondkoortje eerder irritant dan dat het een positieve bijdrage levert.
Daarna sluit men af met het nogal saai klinkende "Evermore", die mij 's avonds wel in slaap zou kunnen sussen.
Een plaat die veelbelovend begint, maar helaas is de tweede helft niet zo mijn smaak.