Ian Fisher - Nero (2015)
mijn stem
7 stemmen
0
geplaatst: 26 januari 2016, 10:34 uur
Met vrijwel iedere song weet Ian Fisher een eigen sfeer neer te zetten. Een sfeer die doorgaans aan een donkere kant zit, maar precies op de juiste manier weet te intrigeren. Deze Amerikaan, woonachtig in Berlijn, heeft met Ryan Thomas Carpenter de juiste persoon gevonden om songs in te kleuren. Ollie Samland laat zijn pedal steel op het juiste moment huilen en al gauw huilt iedereen mee. Stop daar nog een fijne tweede, vrouwelijke stem bij en Nero is al gauw niet te weerstaan. Ian Fisher hoort thuis in een heel lange lijn van Americana singer-songwriters, maar weet, mede door zijn prettige stem, daar een eigen draai aan te geven. Prima plaat, die in dit genre een standaard voor 2016 zet.
De man toert in april uitgebreid door het land.
13-04 Paradiso, Amsterdam
14-04 TivoliVredenburg, Utrecht
15-04 W2, Den Bosch
16-04 Vera, Groningen
17-04 Hedon, Zwolle
Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.
De man toert in april uitgebreid door het land.
13-04 Paradiso, Amsterdam
14-04 TivoliVredenburg, Utrecht
15-04 W2, Den Bosch
16-04 Vera, Groningen
17-04 Hedon, Zwolle
Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.
0
geplaatst: 5 februari 2016, 15:17 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ian Fisher - Nero - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
De wieg van Ian Fisher stond op het Amerikaanse platteland, maar als muzikant opereert hij al geruime tijd vanuit Europa.
In zijn huidige thuisbasis Berlijn maakte hij zijn nieuwe plaat Nero en het is een prachtige plaat geworden.
Berlijn is een stad vol inspiratie, maar op Nero speelt de wereldstad op het eerste gehoor geen rol van betekenis. Nero klinkt immers opvallend Amerikaans en lijkt nauwer verbonden met de geboortegrond van Ian Fisher in Missouri dan met de Duitse metropool.
Nero is een uiterst ingetogen plaat die associaties oproept met de grote leegte van het Amerikaanse platteland. Invloeden uit de country staan immers centraal in het instrumentarium en in de met emotie gevulde vocalen.
De instrumentatie op Nero is behoorlijk sober. Een akoestische gitaar legt de basis, waarna pedal steel, elektrische gitaar, piano en viool de songs van Ian Fisher spaarzaam mogen inkleuren.
De instrumentatie is wat naar de achtergrond gemixt, waardoor de stem van Ian Fisher de meeste aandacht trekt. Op zich niet onverstandig, want de Amerikaan beschikt over een donkere en krachtige stem, die wel wat doet denken aan een jonge Johnny Cash.
Op Nero gaat Ian Fisher op zoek naar zichzelf, wat een serie persoonlijke verhalen oplevert. Deze zijn soms indringend, soms lichtvoetig, maar altijd de basis van songs die vrij makkelijk overtuigen.
Nero moet concurreren met 1001 andere ingetogen singer-songwriter platen met wortels in de Amerikaanse countrymuziek. Dat is nog lastig wanneer je de plaat voor het eerst hoort, maar Nero blijkt al snel een groeiplaat, waarna de mooie instrumentatie, de bijzondere verhalen en vooral de geweldige stem van Ian Fisher Nero naar een steeds hoger plan tillen.
Nero blijft al die tijd een vooral Amerikaans klinkende plaat, al hoor je na verloop van tijd toch ook wel wat invloeden uit de grote stad, wat Nero voorziet van nog wat meer verrassing en diepgang. Al met al een hele bijzondere en een hele mooie plaat, die overigens is verschenen op het Nederlandse Snowstar Records; een garantie voor kwaliteit. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Ian Fisher - Nero - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
De wieg van Ian Fisher stond op het Amerikaanse platteland, maar als muzikant opereert hij al geruime tijd vanuit Europa.
In zijn huidige thuisbasis Berlijn maakte hij zijn nieuwe plaat Nero en het is een prachtige plaat geworden.
Berlijn is een stad vol inspiratie, maar op Nero speelt de wereldstad op het eerste gehoor geen rol van betekenis. Nero klinkt immers opvallend Amerikaans en lijkt nauwer verbonden met de geboortegrond van Ian Fisher in Missouri dan met de Duitse metropool.
Nero is een uiterst ingetogen plaat die associaties oproept met de grote leegte van het Amerikaanse platteland. Invloeden uit de country staan immers centraal in het instrumentarium en in de met emotie gevulde vocalen.
De instrumentatie op Nero is behoorlijk sober. Een akoestische gitaar legt de basis, waarna pedal steel, elektrische gitaar, piano en viool de songs van Ian Fisher spaarzaam mogen inkleuren.
De instrumentatie is wat naar de achtergrond gemixt, waardoor de stem van Ian Fisher de meeste aandacht trekt. Op zich niet onverstandig, want de Amerikaan beschikt over een donkere en krachtige stem, die wel wat doet denken aan een jonge Johnny Cash.
Op Nero gaat Ian Fisher op zoek naar zichzelf, wat een serie persoonlijke verhalen oplevert. Deze zijn soms indringend, soms lichtvoetig, maar altijd de basis van songs die vrij makkelijk overtuigen.
Nero moet concurreren met 1001 andere ingetogen singer-songwriter platen met wortels in de Amerikaanse countrymuziek. Dat is nog lastig wanneer je de plaat voor het eerst hoort, maar Nero blijkt al snel een groeiplaat, waarna de mooie instrumentatie, de bijzondere verhalen en vooral de geweldige stem van Ian Fisher Nero naar een steeds hoger plan tillen.
Nero blijft al die tijd een vooral Amerikaans klinkende plaat, al hoor je na verloop van tijd toch ook wel wat invloeden uit de grote stad, wat Nero voorziet van nog wat meer verrassing en diepgang. Al met al een hele bijzondere en een hele mooie plaat, die overigens is verschenen op het Nederlandse Snowstar Records; een garantie voor kwaliteit. Erwin Zijleman
0
geplaatst: 4 mei 2025, 14:17 uur
Deze plaat pas in bezit (op vinyl) en ik moet zeggen dat het een hele mooie folkplaat is. Uitgebracht op het Snowstar Records label, dan is kwaliteit bijna wel verzekerd.
Een plaat van deze van oorsprong uit Amerika komende artiest, maar die intussen naar eigen zeggen zijn Amerikaanse identiteit verloren, en te horen is toch wel een stuk vervreemding en onthechting. Een soort zoektocht naar dat oude thuis gevoel. Muzikaal vertaalt zich dat in gedeeltelijk sfeervolle rustige, intieme folksongs met minimale begeleiding. Zelf bespeelt hij gitaar en banjo, verder krijgt hij hulp van een aantal prima muzikanten, die voor een mooie muzikale omlijsting zorgen.
Naast de rustige nummers zitten er ook wat pittigere folk/country-rock achtige elementen. De plaat, is opgenomen in Berlijn, waar Ian ook een tijd lang vertoefde. Hij had al een aantal nummers jaren klaar liggen en een aantal nieuwe zijn geschreven.
Al met al een mooi album, waar toch Amerika nog steeds belangrijk is , zeker muzikaal (bijvoorbeeld 'Too Bad'.)
Al met al een mooi album , helemaal passend op het Snowstar label, die ook nu weer hebben gekozen voort kwaliteit.
Volgens mij zijn de andere platen die later zijn verschenen vooral in eigen beheer uitgegeven.
Een plaat van deze van oorsprong uit Amerika komende artiest, maar die intussen naar eigen zeggen zijn Amerikaanse identiteit verloren, en te horen is toch wel een stuk vervreemding en onthechting. Een soort zoektocht naar dat oude thuis gevoel. Muzikaal vertaalt zich dat in gedeeltelijk sfeervolle rustige, intieme folksongs met minimale begeleiding. Zelf bespeelt hij gitaar en banjo, verder krijgt hij hulp van een aantal prima muzikanten, die voor een mooie muzikale omlijsting zorgen.
Naast de rustige nummers zitten er ook wat pittigere folk/country-rock achtige elementen. De plaat, is opgenomen in Berlijn, waar Ian ook een tijd lang vertoefde. Hij had al een aantal nummers jaren klaar liggen en een aantal nieuwe zijn geschreven.
Al met al een mooi album, waar toch Amerika nog steeds belangrijk is , zeker muzikaal (bijvoorbeeld 'Too Bad'.)
Al met al een mooi album , helemaal passend op het Snowstar label, die ook nu weer hebben gekozen voort kwaliteit.
Volgens mij zijn de andere platen die later zijn verschenen vooral in eigen beheer uitgegeven.
* denotes required fields.
* denotes required fields.