Secrets of the Moon - SUN (2015)

Net het album voor de eerste keer beluisterd en ik denk dat ze hier flink wat fans mee gaan verliezen, en dat bedoel ik niet negatief. SUN is een behoorlijke koerswijziging ten opzichte van Seven Bells. Je wordt vertrouwd het album ingetrokken met No More Colours, maar daarna verkent Secrets of the Moon echt nieuwe gronden. Ten eerste wordt er volledig clean gezongen, een punt dat voor veel luisteraars al een struikelblok zal zijn. Ik vind het ontzettend geslaagd, met spookachtige harmonieën die behoorlijk als Alice In Chains aanvoelen. De blackmetalinvloeden staan op de achtergrond, post-punk en new wave-invloeden komen naar de voorgrond in combinatie met wat duistere psychedelica en doomy riffwerk. Precies wat ik niet verwacht had van de band en daarom word ik er heel blij van. Nog een late jaarlijstintreder?

Te beluisteren via Bandcamp: SUN

^Eigenlijk heb ik daar niet veel meer op aan te vullen. Een koerswijziging is altijd gewaagd en de ene liefhebber zal het waarderen en de ander niet, maar dat heb je altijd. Ik knapte bijvoorbeeld wel wat af op de koerswijziging van Alcest, maar deze koerswijziging kan ik dan wel weer waarderen.
De opener "No More Colours" sluit nog wel aardig aan op de voorgaande plaat, maar met "Dirty Black" gaan ze gelijk een andere kant op. Voornamelijk cleane vocalen, akoestisch gitaarwerk en geen blastbeats. Een volledig andere koers dus. Ik ben van mening dat ze er goed mee wegkomen en dat dit mede door de andere stijl misschien wel hun beste plaat tot op heden is.
Een van de meest indrukwekkende platen die ik van dit jaar gehoord heb.