Patrick Sweany - Daytime Turned to Nighttime (2015)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Patrick Sweany - Daytime Turned To Nighttime - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De uit Akron, Ohio afkomstige, maar tegenwoordig vanuit Nashville opererende Patrick Sweany maakt inmiddels al ruim 15 jaar platen, maar zelf ken ik de Amerikaanse singer-songwriter pas sinds uit 2013 stammende Close To The Floor, dat ik overigens pas een paar maanden geleden ontdekte.

Ik was nog steeds van plan om aandacht te besteden aan deze ijzersterke plaat, maar met Daytime Turned To Nighttime ligt er al weer een nieuwe plaat van Patrick Sweany in de winkel.

Het is een plaat die wederom laat horen dat Patrick Sweany beschikt over meerdere grote talenten.

Daytime Turned To Nighttime is allereerst een geweldige gitaarplaat. Het bluesy gitaarspel van Patrick Sweany is over het algemeen genomen heerlijk ingetogen en verrassend veelkleurig. Het is gitaarspel dat afwisselend associaties oproept met dat van grootheden als Tony Joe White, Sonny Landreth en Ry Cooder.

Patrick Sweany speelt zo aangenaam dat hij van mij best een hele plaat met zijn gitaarwerk zou mogen vullen, maar hij schrijft ook nog eens prima songs. Het zijn dit keer vooral lome en zeer ingetogen songs en dat past uitstekend bij het gitaarspel van Patrick Sweany en bij zijn mooie stem. Het is een stem die af en toe wat doet denken aan die van John Hiatt, al zijn de vocalen van Patrick Sweany wat gevarieerder en wat mij betreft ook emotievolle.

Daytime Turned To Nighttime bevat een aantal 100% blues songs, maar Patrick Sweany is ook een meester in het aan elkaar smeden van de verschillende stijlen binnen het rootssegment, wat van Daytime Turned To Nighttime een heerlijk veelzijdige plaat maakt.

De Amerikaan speelt en zingt zelf de sterren van de hemel, maar ook zijn band en achtergrondvocalisten dragen nadrukkelijk bij aan het muzikale plezier dat van deze plaat af spat. Echt een plaat om verliefd op te worden en vervolgens nog heel lang te blijven. Ik laat hem voorlopig niet meer los. Erwin Zijleman

That Old Southern Drag is ook zeker de moeite waard erwinz.
Ben zeer benieuwd naar deze...

Bedankt. Ik ga luisteren.
Erwin

Binnenkort komt het nieuwe album van Patrick Sweany alweer uit en ik zie nu dat ik deze Daytime turned to nighttime nog helemaal niet van sterren had voorzien. Dat is toch zwaar onterecht. Na het door mij bejubelde Close to the floor uit 2013 blijkt namelijk dat deze er niet voor onder doet. Integendeel bijna. Al vrij snel wordt duidelijk dat Sweany iets ingetogener te werk gaat, maar ons wel dieper in zijn ziel laat kijken. Daarbij heeft hij de muziek van Bob Gentry, Tony Joe White en Bobby Charles onder andere als inspiratiebron gebruikt. Sweany weet er echter zelf heel eenvoudig een eigen draai aan te geven. Hoewel uit Akron, Ohio afkomstig leunt de muziek van Sweany zwaar op de zuidelijke stijlen blues (vooral de dampende swampblues), beetje southern rock en een stevige dosis southern soul. Die southern rock heeft op dit album een wat minder prominente plaats, of eigenlijk gewoon geen. Als je de opener van That Old Southern Drag getiteld Sleeping Bag neemt dan denk ik direct aan Little Feat. Dat gevoel krijg je op dit album beslist niet. Hier blijft het ingetogen karakter de hele plaat in stand en zo is dit heel bewust een van zijn meest persoonlijke platen geworden.

Binnenkort komt zoals gezegd zijn nieuwe plaat uit. Ancient Noise geheten. Sweany verdient het om meer aandacht te krijgen, want hij is één van die artiesten die zorgen dat de oude genres als (swamp)blues, soul en southern rock op een originele manier met elkaar worden verweven en zo interessant blijven.