Blacklisters - Adult (2015)

En zo ineens kandidaat voor aoty 2015. Een soort lelijk en verborgen broertje van Jesus Lizard. Opener Shirts laat er direct geen gras over groeien. Het lijkt op, maar het is ook gewoon zo goed. Iedereen snaar is agressief, iedere slag is droog. Vervolgens een gigantisch Unsane gevoel bij opvolgers Cash Cow en (heerlijke titel trouwens) The Sadness of Axl Rose. Die gozer schreeuwt zo hard dat ik me oprecht afvraag of hij wel een mic gebruikt heeft. Heerlijk! Met Big Ticker terug naar de bas, heerlijke slopende track - dit is dus een soort van rustmoment. In Weasel Bastard komt het tempo weer terug (einde!) wat we goed volhouden tot en met Priss. Tracks vliegen voorbij, evenals de inhoud van je huiskamer. 8minuut25 voor de afsluiter Downbeat en die doet zijn naam eer aan.

Al met al, geweldig.