Diana Ross - Baby It's Me (1977)

Het jaar ervoor scoorde Diana Ross een gigantisch succes met ‘Love hangover’, een nummer waarin Diana Ross experimenteerde met de discomuziek, een genre die we daarvoor nog niet konden linken aan haar. Na het succes besloot Diana dat het tijd werd om een album te maken in soortgelijke sfeer, een pop/R&B album maar met duidelijke aanwezigheid van disco-invloeden. Ze schakelde producer Richard Perry in, en ‘Baby it’s me’ kwam tot stand.
Een album met een indertijd erg modern geluid. Neem bijvoorbeeld de titeltrack, die klinkt nu nog steeds erg verfrissend en kent een aanstelijke melodie. ‘Your love is so good for me’ is een puur disconummer, echt een floorfiller. Bovendien bewijst mevrouw Ross met dit nummer, dat dit genre ook perfect bij haar stemgeluid past. De absolute hoogtepunten zijn voor mij ‘Top of the world’ en haar versie van ‘The same laugh that made me laugh’, de instrumentatie van dat nummer is errrrrrrrrg fijn. Bill Withers kan trots zijn op haar versie van zijn lied.
Niet alles is overigens mooi, neem ‘Too shy to say’, een nummer geschreven door label-maatje Stevie Wonder. Hoe oprecht het ook bedoeld was, hoe saai het klinkt. Daarnaast past dat nummer totaal niet tussen de overige nummers. Datzelfde geldt ook zo’n beetje voor ‘Confide in me’ en ‘Come in from the rain’, al vind ik die nummers inhoudelijk veel sterker overkomen. Vooral ‘Come in from the rain’ vind ik de beste ballad op dit album. Vast niet iedereen zal dit met mij eens zijn, maar het nummer ‘All night love’ klinkt echt als een moderne versie van ‘Where did our love go’ of ‘Baby love’. Qua melodielijn in ieder geval sowieso, alleen zoals gezegd, een moderne versie ervan. Als geheel absoluut één van de betere albums van Diana Ross. De gedateerdheid qua sound valt erg mee voor een album dat alweer bijna 34 (!) jaar oud is. Voor ‘The same love that made me laugh’:

Fijn album

Ik vind de foto cover van dit album goed bij de muziek past.
Het merendeel van de muziek is vrolijk en opwindend maar tevens ook relaxed. Het tempo in sommige songs alsook de stem van Ross komen erg goed naar voren. Too Shy to Say is wat mij betreft een mooi nummer, maar helaas wel de grijze muis van dit (ondergewaardeerde) album. De naald op de lp en het begint gelijk lekker met Gettin Ready For Love, wat ik een beetje zo'n oneindig maar heerlijk nummer vind. En ook kant 2 begint vermakelijk en zakt niet in. The Same Love That Made Me Laugh, wat hier boven ook gewaardeerd word, is inderdaad geweldig op instrumentaal gehalte. Die song word ook ondersteund door de strijkers arrangement van Del Newman, bij mij deed het toch ook wat te denken aan The Temptations - Papa Was A Rollin Stone.
Al met al een erg fijn album waarvan ik vind dat die een hogere score verdiend.
4,5.

Ik vind de prachtige hoes passen bij een zwoel funky nummer als "The same love that made me cry", maar helaas is dit niet de sound van het hele album. Het enige nummer wat nog in de buurt komt is de titeltrack. De intro van "You got is belooft ook veel goeds, maar het refrein is net zo zoet als de rest van de plaat. Dat geldt ook voor "All night lover" al vind ik die Supremes retro sound nog wel leuk.
Hoewel La Ross mooi (maar niet spannend) zingt is Stevie's eigen versie van "Too shy to say" is zo veel beter.

Ook ik vind deze relatief onbekende langspeler een van de betere platen van Diana Ross. Ze zingt goed hier, de nummers zijn overwegend sterk (zij het veelal covers, maar misschien juist daarom), en de instrumentatie is àf. Dat laatste is niet verwonderlijk als je de credits op de binnenhoes leest. De crème de la crème van de Amerikaanse sessiemuzikanten rond Los Angeles doet erop mee: vrijwel alle leden van Toto (die band moet rond deze tijd, voorjaar en zomer '77, vaste vorm, gekregen hebben na de sessies voor Silk Degrees van Boz Scaggs), en verder Lee Ritenour, Ray Parker jr. (eveneens net voordat die zijn eigen bandje begon), Tom Snow, Lenny Castro, Donald Dunn, Michael Omartian enzovoort.

Naast enkele (wat mij betreft geslaagde) pogingen om iets van de oude Supremes-stijl te doen herleven, bevat dit album ook stevige disco-invloeden, natuurlijk mede vanwege het succes van Love hangover van een jaar eerder. Maar het past wel bij La Ross. Jammer dat dit ondergewaardeerde album moeilijk verkrijgbaar is op CD. Los daarvan: er blijkt in 204 een Expanded Edition van te zijn verschenen met langere uitvoeringen, nieuwe mixen en nummers die het album niet haalden. Maar die bestaat alleen maar als download, wat misschien ook iets zegt over hoe mevrouw Ross zelf tegen dit album aankijkt. Zou leuk zijn als daar nog eens een fysieke release van zou verschijnen.