Diana Ross - Ross (1978)

Een bijzonder album van Diana Ross dat gezien kan worden als zowel een regulier studioalbum als een compilatie-album. Dit album is voorzien van eerder uitgebrachte nummers die in een nieuw jasje werden gestoken, niet eerder uitgebrachte nummers én een soundtrack single. Laat ik met die soundtrack single maar beginnen, want dat is ‘Lovin’ livin’ and givin’, een nummer dat op de soundtrack van Thank God it’s Friday verscheen. Wat mij betreft hét beste disconummer van Diana Ross (nog beter dan ‘Love hangover’!). Vooral vanwege de synthesizers en de beat die in dat nummer zit. Echt een waanzinnig goed nummer!
Daarnaast covert Diana Ross ook een nummer van Marvin Gaye en Tammi Terrell, namelijk ‘What you gave me’. Ze brengt het er redelijk goed van af. ‘Never say I don’t love you’ en ‘You were the one’ waren twee nieuwe nummers. De eerste is een ballad, en niet echt bijzonder te noemen. ‘You were the one’ is echter een aardig disconummer, al staat het in de schaduw van het openingsnummer. De nieuwe versie van ‘Reach out, I’ll be there’ vind ik een beetje overbodig, hij is niet slechter dan haar eerste versie, maar ik vind het nummer gewoonweg niet bij haar passen. ‘Where did we go wrong’ en ‘To love again’ waren (ook) nieuwe nummers indertijd, beiden zijn ballads. ‘Where did we go wrong’ vind ik niet veel soeps, maar ‘To love again’ vind ik wel weer apart. Vooral met de accordeon zorgt het voor een fraai eindresultaat. Het nummer was oorspronkelijk bedoeld voor de Mahogany soundtrack, maar werd geschrapt. ‘Together’ was het b-kantje van het nummer die ik als laatste ga bespreken, op zich best aardig met het fluitje erbij. Leuk deuntje, kaberet-esque sfeer en een perfect nummer om een album af te sluiten.
Maar last but not least: ‘Sorry doesn’t always make it right’ mijn all-time FAVORIETE nummer van Diana Ross. Dit nummer heeft ze nooit meer overtroffen, al vind ik de single-versie uit 1975 iets beter dan deze heropname. Tekstueel ijzersterk en natuurlijk intens droevig. Er zijn ook weinig nummers waarin Diana’s stem zo soulful uit de verf komt als bij dit nummer. Ondanks er getracht is om een coherent album neer te zetten, vind ik het niet gelukt. Je blijft horen dat de nummers oorspronkelijk voor verschillende doeleinden bestemd waren. Toch is dit album alleen al vanwege ‘Lovin’ livin’ and givin’ de moeite waard, maar bovenal vanwege ‘Sorry doesn’t always make it right’… één van de mooiste nummers die ik ken, en met stipt Diana Ross' mooiste nummer!

Nou Angelo, je bent echt helemaal op de hoogte van alle ins en outs van de albums van Diana. Wel leuk, want ik heb er dan wel een aantal, maar ik weet helemaal NIKS van de achtergronden. Ben deze nu aan het luisteren en vind hem tot nu toe sterk.
Edit: ik deel echter niet jouw lofzang voor Sorry Doesn't Always Make It Right. De country-invloeden storen me een beetje. Het nummer blijft wel mooi, maar voor mij niet de topper van Diana. Lovin', Livin' And Givin' vind ik dan wel ook een supernummer (maar beter dan Love Hangover... )
Edit 2: Erg leuk album. De productie past bij haar iele stem. Of het nu uptempo of ballades betreft; het past allemaal goed bij elkaar. Dit album valt qua stijl echt tussen de disco-sound en de meer "ouderwetse" Diana Ross sound in. En in mijn ogen is de mix hiertussen goed gevonden. Reah Out, I'll Be There begint matig en onwennig, maar het eindigt een mooi bombastisch geheel. Het pianotje op het einde van Sorry Doesn't Always Make It Right vind ik misschien nog wel het hoogtepunt van dit nummer. De kwaliteit van de nummers liggen op een constant en hoog niveau. Together eindigt wel een beetje te cliché met die octaafjes hoger. Dit nummer is eigenlijk ook iets te vrolijk, waardoor het kan vervelen.

Je hebt je dus afgezonderd op zolder? Aangezien ik meende dat je vertelde dat je haar albums daar hebt neergezet. Wat betreft de "country-invloeden" zoals jij het noemt, kan ik het wel begrijpen, al is het een mondharmonica wat ervoor zorgt dat het misschien een country tintje heeft. De onderlaag van dat nummer is echter gewoon (pure) soul. Zoals je wellicht hebt gelezen in het bovenstaande stuk, schreef ik dat ik de single-versie uit 1975 iets beter vind. Deze versie is dan ook zonder mondharmonica, dus zijn er geen (eventuele) "country-invloeden" te bespeuren. Weet je dat ook weer, haha. Van het eerste tot het laatste woord, tekstueel gezien ongekend mooi. Zoals gezegd: m'n all-time favoriet van haar! Wat betreft 'Lovin' livin' and givin', tja, die vind ik wel wat beter dan 'Love hangover'. Niet gigantisch veel beter, maar wel gewoon beter, al blijft 'Love hangover' (ook) een topper. Ik blijf het opvallend vinden, dat terwijl dit album helemaal geen coherent album is, het bevat immers nummers met aanvankelijk allemaal andere doeleinden, wel kwalitatief één van haar betere albums is. Althans, dat vind ik dan...

Yep.

Uiteraard hoeven onze smaken niet 100% overeen te komen (dat doen ze volgens mij ook niet), maar ik vind het wel leuk om jouw achtergrondverhalen en beargumenteringen te lezen.